Η παγκόσμια αναταραχή με αφορμή την κατάσταση που διαμορφώθηκε το προηγούμενο διάστημα στα σύνορα της Ουκρανίας επικαιροποίησε τους συσχετισμούς δυνάμεων και τους ανταγωνισμούς ισχύος σε ένα ήδη ρευστό διεθνές περιβάλλον. Με τις τακτικές κινήσεις όλων των παικτών στη σκακιέρα να έχουν ξεδιπλωθεί, η εμπειρία της «ουκρανικής» κρίσης συνιστά ένα επεισόδιο στη διαδικασία αναπροσαρμογής της παγκόσμιας τάξης και εδραίωσης ενός νέου στάτους μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Ο Πέτρος Βαμβακάς, Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών του Emmanuel College της Βοστώνης αναλύει σε σημεία τις κινήσεις των βασικών παικτών στην ουκρανική κρίση και το εάν τελικά ήταν/είναι πιθανή μία επιθετική κίνηση από πλευράς Ρωσίας, τη στάση και τους στόχους των Ηνωμένων Πολιτειών, τη θέση της Ευρώπης και συνολικότερα της Δύσης και το πώς διαμορφώνονται από εδώ και πέρα οι συσχετισμοί τόσο στην περιοχή όσο και σε όρους παγκόσμιας τάξης.
Οι απαντήσεις σε σημεία:
Για την πιθανότητα μιας ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και τις προθέσεις Πούτιν: Η εύκολη απάντηση στην ερώτηση είναι όχι, δεν είναι πιθανή. Δεν χρειάζεται να εισβάλει η Ρωσία την Ουκρανία, απλά υπενθυμίζει σε τακτά διαστήματα ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά δεν θα είναι πλέον αποδεκτή. Μην ξεχνάμε ότι και η άνοδος του Βλάντιμιρ Πούτιν οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην επεκτατικότητα του ΝΑΤΟ κατά την πρώτη δεκαετία μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η Ρωσία έχει υιοθετήσει το «δόγμα Πριμακόφ» και στους τέσσερις πυλώνες και τονίζοντας σε όλους τους τόνους ότι θα δώσει προτεραιότητα στην υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και ότι δεν είναι ένας «μικρότερος εταίρος» στις σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη Δύση. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 η γραμμή της Ρωσίας είναι καθαρή και προβλέψιμη. Η Ανατολική Ουκρανία και η Λευκορωσία είναι στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας και αυτό είναι κάτι που φαίνεται αποδεκτό σε μεγάλο βαθμό και από τους Ευρωπαίους.
Για τη «Δύση» και τη συνοχή της: Δεν ξέρω εάν βιώνουμε τον κατακερματισμό της Δύσης, αλλά αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο όρος «Δύση», έτσι όπως έχει οριοθετηθεί μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πλέον δεν υφίσταται. Η «γερμανική» Ευρώπη και η βαθιά πληγωμένη Αμερική, έπειτα από 20 χρόνια ηγεμονικών επιλογών, έχει δημιουργήσει βαθιά ρήγματα στο οικοδόμημα που αποκαλούσαμε «Δύση». Συν τοις άλλοις, έχουμε δει συχνά τις εθνικές επιλογές κρατών να υπερβαίνουν το κοινό καλό των συμμαχιών της Δυτικής αρχιτεκτονικής.
Για τον ρόλο της Ευρώπης και την ενεργειακή κρίση: Το ενεργειακό είναι στο επίκεντρο και αυτής της κρίσης που διαδραματίζεται στην Ουκρανία. Η σημαντική εξάρτηση της Ευρώπης στην παροχή ενέργειας από τη Ρωσία την καθιστά ευάλωτη και αδύναμη γεωπολιτικά. Η αδυναμία της Ευρώπης να διαφοροποιήσει περαιτέρω τον ενεργειακό εφοδιασμό της και να κερδίσει πρόσθετους βαθμούς αυτονομία από τον ενεργειακό χάρτη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης έχει οδηγήσει τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μεμονωμένες επιλογές και στο να είναι η Ευρώπη αδύναμος κρίκος για τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των Ηνωμένων Πολιτειών.
Για το εάν βρισκόμαστε στο κατώφλι μίας νέας παγκόσμιας τάξης και τους συσχετισμούς δυνάμεων: Η αδυναμία των ΗΠΑ είναι πλέον φανερή εντός και εκτός Αμερικής. Τους τελευταίους εννέα μήνες έχουμε παρακολουθήσει την ραγδαία αποχώρηση της Αμερικής από το Αφγανιστάν, την βεβιασμένη συμμαχία μεταξύ Αυστραλίας, Ηνωμένου Βασίλειου και Ηνωμένων Πολιτειών (ΑUKUS) που θυμίζει περισσότερο πρακτικές του 19ου αιώνα, και τώρα την ντε φάκτο διχοτόμηση της Ουκρανίας. Η -θα φανεί πόσο- προσωρινή μετακίνηση της αμερικανικής πρεσβείας από το Κίεβο στο Λβιβ και η αποχώρηση στρατευμάτων της Ρωσίας από τα σύνορα σηματοδοτεί τη νέα τάξη πραγμάτων στην περιοχή, μια de facto διαιρεμένη Ουκρανία. Στην τελική ανάλυση, η επαναφορά του ψυχροπολεμικού κλίματος μπορεί να είναι και το θεμιτό αποτέλεσμα τόσο για την προεδρία Μπάιντεν, ισχυροποιώντας την θέση του Προέδρου ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου όσο και για τον Πρόεδρο Πούτιν στο εσωτερικό του μέτωπο.
Από συνέντευξη στο Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ
Με εκδηλώσεις που ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου 25 Ιουλίου, παραμονή της εορτής, η Ναύπακτος γιόρτασε με λαμπρότητα την Αγία Παρασκευή.
Στις 19:00 τελέστηκε Μεγάλος Πολυαρχιερατικὸς Εσπερινός, χοροστατούντων των Μητροπολιτών Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ. Ιερόθεου και Ισπανίας & Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπου.
Ακολούθησε αρτοκλασία στην Πλατεία Φαρμάκη, ενώ ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Αγίας Παρασκευής στους δρόμους της πόλης, με τη συμμετοχή του Κλήρου, των τοπικών αρχών, πλήθους πιστών και με επικεφαλής την Παπαχαραλαμπείο Φιλαρμονική.
Ανήμερα της εορτής, Κυριακή 26 Ιουλίου στις 7:00 το πρωί θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ενώ στις 7:00 το απόγευμα θα τελεστούν ο Εσπερινός και η Ιερά Παράκληση προς τιμήν της Αγίας Παρασκευής.
Ο Δήμος Ναυπακτίας και η Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου διοργανώνουν εκδήλωση για τους απόδημους Ναυπακτίους, την Τρίτη, 28 Ιουλίου 2026 και ώρα 20:30 στο Ενετικό Λιμάνι (δυτικός βραχίονας).
Στην εκδήλωση συμμετέχουν η Χορωδία Δημοτικής Μουσικής της Μητροπόλεως υπό τη διεύθυνση του Π.Αναστασόπουλου και τμήματα του Λαογραφικού Πολιτιστικού Χορευτικού Ομίλου Ναυπάκτου (Λ.Π.Χ.Ο.Ν.) «Ανεμογιάννης» και του Ναυπακτιακού Χορευτικού Ομίλου Φίλων Ελληνικής Παράδοσης (ΝΑ.Χ.Ο.Φ.Ε.Π.) «Ναυς».
Το Κάστρο της Ναυπάκτου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα διατηρημένα κάστρα της Ελλάδας. Είναι ένα μνημείο που δεν ξεχωρίζει μόνο για την ιστορική και αρχαιολογική του αξία, αλλά και για τη μοναδική αρμονία που είχε διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες ανάμεσα στα τείχη και το φυσικό περιβάλλον.
Οι πρόσφατες εκτεταμένες υλοτομίες, που πραγματοποιήθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας του κάστρου από πυρκαγιά και της ανάδειξης των τειχών, προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Η πρόταση της δημοτικής αρχής, η οποία υιοθετήθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, είχε ως αποτέλεσμα μια εικόνα που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο οποιονδήποτε αγαπά το μνημείο.
Σήμερα, μεγάλο μέρος του κάστρου θυμίζει περισσότερο έναν γυμνό βραχώδη λόφο παρά το ιστορικό τοπίο που γνωρίζαμε επί δεκαετίες. Η εικόνα αυτή, κατά την άποψή μου, αδικεί το ίδιο το μνημείο και απογοητεύει ακόμη και πολλούς από εκείνους που πίστευαν ότι η απομάκρυνση μέρους της βλάστησης θα βοηθούσε στην ανάδειξη των τειχών.
Το κάστρο δεν ήταν απροστάτευτο
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι κατά την υλοποίηση του έργου «Συνολική Ανάδειξη του Κάστρου Ναυπάκτου», την περίοδο 2005–2008, δεν πραγματοποιήθηκαν μόνο εργασίες αποκατάστασης και ανάδειξης.
Το έργο περιλάμβανε και ένα ολοκληρωμένο σύστημα πυροπροστασίας:
εγκαταστάθηκε πλήρες δίκτυο πυρόσβεσης στις τρεις πρώτες ζώνες του κάστρου,
δημιουργήθηκαν πυροσβεστικές φωλιές από την Ακρόπολη μέχρι την κύρια είσοδο,
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η προστασία του μνημείου από τον κίνδυνο πυρκαγιάς είχε ήδη αποτελέσει βασική προτεραιότητα της προηγούμενης μεγάλης ανάδειξής του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απαιτούνται παρεμβάσεις συντήρησης της βλάστησης. Σημαίνει όμως ότι θα μπορούσε να αναζητηθεί μια πιο ισορροπημένη λύση, με επιλεκτικές απομακρύνσεις και σωστή διαχείριση του πρασίνου, χωρίς να αλλοιωθεί τόσο δραστικά η φυσιογνωμία του χώρου.
Η πραγματική πρόκληση σήμερα είναι η προσβασιμότητα
Ίσως όμως το σημαντικότερο ζήτημα να μην είναι πλέον τα δέντρα.
Το πραγματικό στοίχημα είναι να αποκτήσει το Κάστρο της Ναυπάκτου ουσιαστική και ασφαλή πρόσβαση για όλους τους πολίτες.
Άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένοι, οικογένειες με μικρά παιδιά και επισκέπτες με κινητικές δυσκολίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην πρόσβαση προς τα ανώτερα διαζώματα του κάστρου.
Άλλωστε, η ανάγκη αυτή επισημάνθηκε δημόσια ακόμη και από την ίδια την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, κατά τα εγκαίνια των αιθουσών του Μουσείου Βυζαντινών Εκθεμάτων στην Ακρόπολη του κάστρου.
Αυτό θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα.
Χρειάζεται συνολική κυκλοφοριακή λύση
Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και η προτεινόμενη λύση της λωρίδας επιβράδυνσης στον περιφερειακό δρόμο, με σύνδεση προς τον δασικό δρόμο του πρώτου διαζώματος.
Η θέση της προβλεπόμενης εισόδου βρίσκεται επάνω σε έντονη στροφή της περιμετρικής οδού, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την οδική ασφάλεια και τη λειτουργικότητα της παρέμβασης.
Ίσως θα άξιζε να εξεταστεί μια διαφορετική τεχνική προσέγγιση, όπως η κατασκευή ενός κυκλικού κόμβου στο τμήμα της περιμετρικής που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το κάστρο, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση ασφαλούς οδικής σύνδεσης προς το μνημείο.
Μια τέτοια λύση ενδεχομένως να εξυπηρετούσε καλύτερα τόσο τους επισκέπτες όσο και την ασφαλή κυκλοφορία των οχημάτων.
Το Κάστρο αξίζει έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό
Η προστασία ενός ιστορικού μνημείου δεν εξαντλείται στην αποκάλυψη των τειχών του. Οφείλει να συνδυάζει την αρχαιολογική ανάδειξη, τη διατήρηση του φυσικού τοπίου, την περιβαλλοντική ισορροπία, την πυροπροστασία, την ασφάλεια και κυρίως την προσβασιμότητα για όλους.
Το Κάστρο της Ναυπάκτου δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό μνημείο. Είναι το σύμβολο της πόλης, ένας ζωντανός χώρος ιστορίας, πολιτισμού και αναψυχής.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν κόπηκαν πολλά ή λίγα δέντρα. Πρέπει να αφορά το πώς θέλουμε να είναι το Κάστρο της Ναυπάκτου τα επόμενα πενήντα χρόνια: ένα μνημείο ζωντανό, προσβάσιμο, ασφαλές και αρμονικά ενταγμένο στο φυσικό του περιβάλλον.
Η ιστορία και η φύση δεν είναι αντίπαλοι. Στη Ναύπακτο μπορούν —και πρέπει— να συνυπάρχουν.