Connect with us

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Ανταποδοτική ή κοινωνική υπηρεσία ;

Published

on

Για μια ακόμα φορά οι δημοτικοί άρχοντες και οι δημότες έρχονται αντιμέτωποι με ένα ακόμα δίλημμα και καλούνται να απαντήσουν αν τελικά η υπηρεσία που επιτελεί το     βοθροφόρο που διαχειρίζεται ο Δήμος είναι ανταποδοτική ή κοινωνική. Πρόκειται για ένα δίλημμα που «διχάζει» τους εμπλεκόμενους αφήνοντας μάλιστα μεγάλα περιθώρια λαϊκισμού. Πίσω λοιπόν από τέτοια  διλήμματα, τα οποία μάλιστα τις περισσότερες φορές επικαλούνται τη νομιμότητα,  χάνεται συνήθως η ουσία και μένουν αναπάντητα  ερωτήματα.

Σύμφωνα λοιπόν με το νόμο είναι δυνατή εκ μέρους των Δήμων η επιβολή ανταποδοτικών τελών ή εισφορών για την αντιμετώπιση δαπανών για υπηρεσίες ή έργα στην  περιοχή τους, που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, στην ανάπτυξη της περιοχής και στην καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών. Τα τέλη αυτά έχουν ανταποδοτικό χαρακτήρα και το ύψος τους, οι υπόχρεοι καταβολής τους καθώς και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια ορίζονται με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.

Για να είναι ανταποδοτικά τα τέλη θα πρέπει να πληρούν τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

  1. 1. Να αποτελούν αντάλλαγμα μιας ειδικής παροχής που προσφέρεται αποκλειστικά στους βαρυνομένους με αυτά και
  2. 2. Το ύψος τους να είναι ανάλογο προς το ύψος της αντιπαροχής της οποίας μπορεί να κάνει χρήση ο πολίτης.

Αν ερμηνεύσουμε λοιπόν το νόμο θα μπορούσαμε να πούμε ότι η υπηρεσία εκκένωσης βόθρων που παρέχει      ο δήμος είναι ανταποδοτική, γιατί παρέχεται μια υπηρεσία που συμβάλλει στην ποιότητα της ζωής με κύριο παράγοντα την  προστασία του περιβάλλοντος.

Ο νόμος όμως δεν απαντά στο ερώτημα, γιατί ο δημότης εντός αστικού ιστού και οικισμού να πληρώνει μια υπηρεσία, που η πολιτεία όφειλε να του είχε διασφαλίσει με την κατασκευή αποχετευτικού συστήματος; Γιατί να επιβαρύνεται ο δημότης μέχρι και εφόσον η πολιτεία προχωρήσει στην ολοκλήρωση αποχετευτικού συστήματος; Τι φταίει στην προκειμένη περίπτωση ο δημότης που όχι μόνο δεν ολοκληρώθηκε το έργο της Αποχέτευσης του Αντιρρίου    αλλά πιθανότατα να είναι και μη λειτουργικό, δηλαδή άχρηστο και να χρειαστεί η διαδικασία να ξεκινήσει από την αρχή;

Και ναι,  είναι άδικο ο πολίτης που είναι συνδεδεμένος με την αποχέτευση να πληρώνει το ειδικό τέλος στο λογαριασμό της ΔΕΥΑΝ και επίσης να επωμίζεται και τα ελλείμματα της χρήσης του βοθροφόρου από το δήμο. Αλλά δεν είναι επίσης άδικο και δεν συνιστά αδικία κάποιοι να έχουν αποχετευτικό σύστημα και κάποιοι άλλοι σε περιοχές με τα ίδια χαρακτηριστικά να μην έχουν αποχέτευση;

Και στα παραπάνω ερωτήματα προστίθεται ένα ακόμα. Γιατί οι κοινωνικά αδύναμοι και οι «μη έχοντες» να επιβαρύνονται εξίσου με τους «έχοντες»;  Τα κοινωνικά και   εισοδηματικά κριτήρια, ιδίως στην εποχή της ανεργίας και της βαθιάς οικονομικής κρίσης είναι  η  ελάχιστη υποχρέωση που έχει ο Δήμος έναντι των δημοτών του.

Επειδή λοιπόν το δημοτικό συμβούλιο με το υφιστάμενο πλαίσιο λειτουργίας είναι εύκολο όχι μόνο να ακροβατεί αλλά και να εγκλωβιστεί  τόσο σε «νομικίστικες» όσο  και σε «λαϊκίστικες» αντιλήψεις, νοοτροπίες και πρακτικές, καλό θα ήταν και ταυτόχρονα εξαιρετικά χρήσιμο για το σύνολο των δημοτών να παρθούν γενναίες αποφάσεις που να προάγουν το αίσθημα της κοινωνικής ισότητας και αλληλεγγύης και ταυτόχρονα να είναι και νόμιμες.     Η εφαρμογή του νόμου δεν πρέπει να αντίκειται στο   κοινωνικό πρόσωπο που οφείλει να έχει και να υπερασπίζεται η αυτοδιοίκηση. Ούτε ενδεχόμενα  κενά ή ασάφειες  στη νομοθεσία να δίνουν τη δυνατότητα εκτροπής της κοινωνικής πολιτικής σε πολιτική ψηφοθηρίας που εκτρέφει την παρανομία και προάγει το λαϊκισμό σε επίσημη πολιτική της αυτοδιοίκησης. Εξάλλου πρώτιστο μέλημα του νόμου σε κάθε ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία μεταξύ άλλων πρέπει είναι η ισότητα και η κοινωνική προστασία.

 

 

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Η γελοιογραφία της εβδομάδας

Published

on

By

 

 

Continue Reading

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Η χαρά της ενάτης δεκαετίας

Published

on

By

Η πανδημία του κορωνοϊού, έφερε στην επιφάνεια θέματα που άπτονται της συμπεριφοράς της οργανωμένης πολιτείας, έναντι των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας. Σηματοδοτήθηκαν ανάρμοστες συμπεριφορές στη διαχείριση της πανδημίας έναντι των ηλικιωμένων. Είναι κάποιας ηλικίας, αφήστε τον στην τύχη του. Αυτά λέγεται συνέβησαν σε προηγμένα κράτη. Βέβαια στην Ελλάδα δεν ακούσθηκαν ανάρμοστα γεγονότα. Ο Καιάδας, που αποτελεί    μελανή κηλίδα στον πολιτισμό μας, ανήκει στο απώτερο παρελθόν. Οι ηλικιωμένοι απολαμβάνουμε το σεβασμό της οικογένειας και τη θαλπωρή των φορέων της κοινωνίας.

Σε μια κοινωνία, με τα όμορφα, με τα άσχημα, είναι δυνατόν να συμβεί κάποια υπερβολή. Ως εκεί, μεμονωμένη, χάνεται στο πλήθος των ωραίων στιγμών.

Διανύω την ένατη δεκαετία. Δυσκολευόμουν μέχρι προχθές να το συνειδητοποιήσω. Πίστευα ότι η ζωή μου τώρα αρχίζει. Χωρίς κάτι συναρπαστικό να με ωθήσει σ’ αυτή τη σκέψη. Ένα απροσδόκητο ατύχημά μου, μ’ έκανε       ν’ αναθεωρήσω. Η παρουσία μου στα εγκόσμια μπορεί να οδεύει στο τέλος της. Μακριά από μένα η σκέψη ότι εξομολογούμαι. Το ίδιο συναίσθημα με είχε κυριεύσει στην ηλικία της τέταρτης δεκαετίας. Ξαφνικά ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου μ’ έφερε στα πρόθυρα. Ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες αναμνήσεις ξετυλίγονταν σαν κινηματογραφική ταινία. Οι πιο πολλές αναφέρονταν σ’ όλα εκείνα που άλλοι μ’ απλοχεριά μου είχαν   χαρίσει. Αλλά και στα λίγα που πρόσφερα. Μου έδιναν άλλον αέρα, άντεξα.

Στη μέση της ένατης δεκαετίας, χωρίς κάποιο σοβαρό ιατρικό πρόβλημα, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, χαρούμενο. Δε μου διαφεύγει της προσοχής πόσοι συνομήλικοί μου δε ζουν πια. Πως κάποιοι άλλοι μπορεί να υποφέρουν δοκιμασίες. Κρατώ τα ευχάριστα γεγονότα, μπορώ και απορρίπτω τ’ αντίθετα. Στριφογυρίζουν στο μυαλό μου παραλείψεις. Θυμάμαι τον αγαπητό, αείμνηστο καθηγητή αγγλικών, να παροτρύνει ν’ ασχοληθούμε με την ξένη γλώσσα δωρεάν. Μαζί με άλλους κώφευα στις παρακλήσεις του. Ανάπτυξα φιλικές σχέσεις με αξιόλογα άτομα. Λυπάμαι που πνευματικά ελάχιστα ωφελήθηκα.

Στα ογδόντα πέντε αποφεύγω να σκέπτομαι τα γηρατειά σα μια άσχημη περίοδο της επίγειας πορείας που πρέπει να υπομείνεις. Είναι μια χρονική περίοδος με πλούσιο ελεύθερο χρόνο. Παρέχει πλήθος ευκαιριών. Χρόνος απαλλαγμένος από το άγχος των αναγκών των νέων ηλικιών. Δε μου διαφεύγει όμως πόσοι κίνδυνοι καραδοκούν. Άλλωστε τόσα λέγονται από τον λαό για μας της ένατης ή της δέκατης δεκαετίας.

Με παρηγορεί, με ενθαρρύνει το «γηράσκω αεί διδασκόμενος». Ανοίγει ορίζοντες αντί να περιορίζει. Το γεγονός ότι έζησα πόλεμο, εμφύλιο, χούντα, Δημοκρατία, επιτυχίες οικονομικές και επιστημονικές, μου δίνει τη δυνατότητα της χαράς της τρίτης ηλικίας.

 

 

Continue Reading

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Ας μην αφήσουμε έναν ιό να σκοτώσει τον Τύπο!

Published

on

By

Η Ένωση Δημοσιογράφων Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου (ΕΔΙΠΤ) είναι ο φορέας 180 περίπου Δημοσιογραφικών Επιχειρήσεων που εκδίδουν Εφημερίδες και Περιοδικά εβδομαδιαία, 15θήμερα, μηνιαία, διμηνιαία έως και τριμηνιαία, καθώς και ηλεκτρονικές εκδόσεις – ενημερωτικές ιστοσελίδες.

Οι Επαγγελματίες και καταξιωμένοι Δημοσιογράφοι Μέλη της, καλύπτουν μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων, με αναγνωστικό κοινό που υπερβαίνει τα 2.000.000 άτομα.

Τα έντυπα της ΕΔΙΠΤ διακρίνονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

  • Περιφερειακές – Τοπικές Εφημερίδες όλης της χώρας
  • Κλαδικά – Επαγγελματικά Περιοδικά, που καλύπτουν τους μεγαλύτερους κλάδους της ελληνικής οικονομίας & τους επαγγελματίες αυτών.

Η κρίση που έχει ξεσπάσει λόγω της εμφάνισης και διάδοσης του κορονοϊού  έχει προκαλέσει σημαντικές ζημιές για πολλές Περιφερειακές και τοπικές εφημερίδες, αλλά και αρκετά κλαδικά έντυπα, που με πολύ κόπο τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να επιβιώσουν για να στηρίξουν τον τόπο ή τον κλάδο τους.

Οι εκδοτικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον χώρο του Περιοδικού Τύπου, αντιμετωπίζουν σημαντικό πρόβλημα ρευστότητας, καθώς  βλέπουν τα έσοδα τους από την διαφήμιση και τις πωλήσεις των εντύπων τους να είναι πλέον μηδενικά, εξαιτίας της πανδημίας του Covid-19. Μάλιστα πολλές Περιφερειακές εφημερίδες αλλά και Κλαδικά Περιοδικά αποκλείστηκαν από την καμπάνια των 20 εκατ. ευρώ για τον Covid-19.

Όλα αυτά όμως συντελούνται σε μια περίοδο κατά την οποία ο Περιοδικός και Περιφερειακός Τύπος, που εκπροσωπεί η ΕΔΙΠΤ, δέχθηκε και συνεχίζει να δέχεται απανωτά πλήγματα, αλλά και αναιτιολόγητους αποκλεισμούς, όπως:

  1. Άδικη επιβολή της ειδικής εισφοράς του 2% επί του τζίρου των επιχειρήσεων υπέρ του ΕΔΟΕΑΠ, χωρίς ωστόσο να ληφθεί καμία μέριμνα για μέτρα αντιστάθμισης των απωλειών, όπως συνέβη για τους ιδιοκτήτες άλλων Μ.Μ.Ε.. (για π.χ. στους ιδιοκτήτες τηλεοπτικών καναλιών νομοθετήθηκε μείωση του ειδικού φόρου διαφημίσεων).
  2. Αδικαιολόγητος αποκλεισμός ολόκληρου του Περιοδικού Τύπου και μια μεγάλη μερίδα του Περιφερειακού Τύπου και από τα Προγράμματα Ενίσχυσης του Τύπου, που ψηφίστηκαν αρχές Μαρτίου στη Βουλή, καθώς σε αυτά συμπεριλαμβάνονται μόνο οι εφημερίδες πανελλαδικής κυκλοφορίας, ενώ από τις Περιφερειακές συμπεριλαμβάνονται μόνο οι ημερήσιες και αρκετές εβδομαδιαίες.
  3. Άδικος αποκλεισμός των Περιφερειακών εντύπων της από το Μητρώο Περιφερειακού Τύπου.
  4. Κατάργηση της μικρής επιδότησης για την ταχυδρομική διακίνηση των εντύπων μέσω ΕΛΤΑ,  μόνο για τα έντυπα της ΕΔΙΠΤ. Η επιδότηση διατηρήθηκε μόνο για τις ημερήσιες και εβδομαδιαίες εφημερίδες.

Ρωτάμε λοιπόν:

– Για την Πολιτεία είμαστε Τύπος ή όχι;

– Αν δεν είμαστε, τότε γιατί καλούμαστε κι εμείς να πληρώσουμε το 2% υπέρ του ΕΔΟΕΑΠ;

– Αν πάλι είμαστε, τότε γιατί αποκλειόμαστε από τα μέτρα οικονομικής στήριξης;

– Τα περιοδικά είναι Τύπος ή όχι, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες;

ΖΗΤΑΜΕ

Από την Πολιτεία να στηρίξει το σύνολο του Τύπου της χώρας, χωρίς διακρίσεις. Την ύστατη στιγμή να υπάρξει άμεσα σχετική τροπολογία προκειμένου να ενσωματωθεί  ολόκληρος ο  Τύπος στα Προγράμματα Οικονομικής στήριξης του Τύπου

Η Πολιτεία οφείλει να αποκαταστήσει την ισονομία και να συνδράμει στην διάσωση όλου του τύπου της χώρας,  προκειμένου αυτή  η κρίση να μην αποβεί καταστροφική για πολλές Περιφερειακές και Τοπικές εφημερίδες, αλλά και αρκετά Κλαδικά Περιοδικά με περίπου 2.000.000 αναγνώστες, αλλά και πολλούς εργαζομένους.

Continue Reading

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ