Σύνηθες αλλά απαράδεκτο φαινόμενο. Όταν μία εκδήλωση, ένα έργο βρίσκεται σε εξέλιξη ή στο τέλος, αρχίζει η κριτική.

Μία επίμονη και επίπονη κριτική η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις δύναται ν’ αλλάξει την πορεία τους

Μία εκδήλωση, εθνική, τοπική, εορταστική, πανηγυρική, προγραμματίζεται αρκετό χρονικό διάστημα πριν υλοποιηθεί. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα οι κριτές και οι άλλοι αδρανούν, χωρίς να κάνουν προτάσεις,  παρατηρήσεις.

Ξιφουλκούν όμως όταν έλθει το τέλος. Στο κρίσιμο ερώτημα αν εισακούεται ο πολίτης, έχω μία απάντηση.

Αν και είναι δύσκολο να γίνει η κατανοητή η υπόδειξη, δεν χάνεται ο κόσμος αν υποβληθεί. Άλλωστε γι’ αυτό λέγεται συχνά.

Λέγε λέγε στο τέλος κάτι μένει.

Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην υλοποίηση τους.

Είναι γνωστό ότι η επιτυχής ολοκλήρωση τους, συμβάλλει στην ανάπτυξη, στην πρόοδο, στην προβολή του τόπου.

 Θετική είναι η επίδραση τους στον ευαίσθητο τομέα του τουρισμού.

 Όπως λέγεται σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται το ενδιαφέρον της Πατρίδας μας.

Να αναπτυχθεί ο τουρισμός.

Όλο το χρόνο να υπάρχει αξιόλογη τουριστική κίνηση.

Η πόλη μας, όμως υποστηρίζεται, φαίνεται άλλωστε, πλούσια έχει τα φόντα για καλύτερες μέρες.

Συνδέσαμε τον τουρισμό με τα καραβάνια των ξένων.

Όμως και η συμβολή του εσωτερικού τουρισμού δίνει ώθηση είναι επωφελής.

Είναι πικρή η διαπίστωση. Ότι το δικαίωμα της αναψυχής, των επισκέψεων όπου εκδηλώνονται ευχάριστα γεγονότα, στοιχίζουν πανάκριβα.

Με τους εξαντλητικούς ρυθμούς όμως που πορεύονται σήμερα οι άνθρωποι, έχουν ανάγκη για περισσότερο ελεύθερο χρόνο.

Να τους δοθεί η ευκαιρία να ψυχαγωγηθούν. Να αποκτήσουν ευρύτερες γνώσεις.

 Ιδιαίτερα στα θέματα που έχουν σχέση με την ιστορία, τη θρησκεία, τη γεωγραφία, τον πολιτισμό των τόπων αλλά και άλλων θεμάτων της κοινωνικής ζωής.

Με την επιτόπια παρουσία του ο άνθρωπος, κατανοεί καλύτερα τι συνέβη.

Αν μάλιστα εντυπωσιαστεί από την όλη εμφάνιση του έργου, της εκδήλωσης, γίνεται ο επιτυχέστερος διαφημιστής.

Παρατείνει την παραμονή του. Επανέρχεται και πάλι. Επιλέγει την πόλη για τις θερινές ή χειμωνιάτικες διακοπές του.

Προφανείς οι λόγοι που επιβάλλουν προγραμματισμό, οργάνωση σε όποια εκδήλωση καλείται κόσμος.

Αλλά ας μη διαφεύγει της προσοχής.

Όλα σήμερα αποτιμώνται με ευρώ. Όσο περισσότερα διατίθενται, τόσο άριστα είναι τα αποτελέσματα.

Οι άνθρωποι είναι απαιτητικοί. Δεν τους αρκεί το ένα, έστω και αν είναι υπέροχο.

Επιδιώκουν τη σύνδεση του, του κυρίου γεγονότος, με μία σειρά άλλων παραστάσεων.

Για τους επισκέπτες αλλά και τους ντόπιους, είναι μία ευκαιρία μία αντίπραξη ζωής,  μία αντιστάθμιση στην αλλοτριωμένη καθημερινότητα.

Ο άνθρωπος ανανεώνει τα ενδιαφέροντά του.

Ανακαλύπτει νέες δημιουργικές δραστηριότητες. Πλουτίζει τις γνώσεις του.

Σε κοιτάζω. Με δυσκολία κάνεις πλέον τα πάντα. Επικεντρώνομαι στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Οι πολλές ρυτίδες διακόπτουν απότομα την αρμονία που κάποτε υπήρχε. Άτιμες πληγές του ανελέητου χρόνου !

Δεν αποστρέφω το βλέμμα μου παρά την άσχημη επίθεση της σάρκας γύρω από τα μάτια σου και πάνω στα χέρια σου. Δημιουργώ με την βοήθεια της φαντασίας μου την παλιά σου εικόνα. Τότε που έτρεχες ανέμελα στις αλάνες με κοντό παντελονάκι και γόνατα ματωμένα από το άτσαλο παιχνίδι με τους φίλους. Τότε που βουτούσες το φαγητό μέσα από την λαμαρίνα κι ας έκαιγε και το πετούσες όπως  όπως στο στόμα για να μην χάσεις την παρέα που σου πετούσε πετρούλες στο τζάμι. Τότε που χαμογελούσες αβίαστα ..

Σταματάω το κρυφοκοίταγμα. Δεν θέλω να ενοχληθείς… Το χλωμό σου πρόσωπο μου θυμίζει τον πατέρα , τον παππού ,τον θείο ,τον αδελφό ,τον φίλο ,τον συνάδελφο ,τον συνάνθρωπο…

Αυτές οι αράδες είναι για σένα άγνωστε … για σένα που έχεις όλο τον σεβασμό μου …

Απασχόλησε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία πλειοδότησαν στην παρουσία του ενώπιον της κοινής γνώμης.

Αυτή, η κοινή γνώμη, σαν αδέκαστος κριτής, να κρίνει το ατυχές γεγονός.

Αυτό που εκτυλίχθηκε σε δύο ανεξέλεγκτες φάσεις.

Στην πρώτη, η Νηπιαγωγός,  σ’ έξαλλη  κατάσταση, κατακεραύνωσε  τα νήπια της.

Απείλησε αυτά τα παιδιά, των οποίων την ευθύνη της μόρφωσης και της καλλιέργειας της προσωπικότητάς τους έχει, με βίαιες σωματικές τιμωρίες.

Στη δεύτερη, γονέας που άκουσε τις απαράδεκτες φωνές της Εκπαιδευτικού, για τιμωρία των παιδιών που προξένησαν σημαντική ηλικία ζημιά στο Σχολείο, χειροδίκησε, με βάναυσο τρόπο σε βάρος της Νηπιαγωγού.

Πρόθεσή μου δεν είναι να ταχθώ υπέρ η κατά κανενός εκ των πρωταγωνιστών του τραγικού περιστατικού.

Απλά να εκθέσω κάποιες σκέψεις αλλά και παρατηρήσεις στην όλη έκβαση του συμβάντος.

Έχω την άποψη ότι η αχρείαστη υπερπροβολή παρόμοιων περιστατικών διεγείρει, εξάπτει το εγώ του ανθρώπου.

Αποτελεί στοιχείο μίμησης. Γιατί αυτός και όχι εγώ.

Καλλιεργεί σε αριθμό μαθητών την αίσθηση της παντοδυναμίας των γονέων τους έναντι των Δασκάλων τους.

Χάνεται η εμπιστοσύνη του μαθητή προς το δάσκαλό του. Ό,τι χειρότερο για την πορεία του στο Σχολείο.

Σήμερα οι Εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων, σ’ αντίθεση με τους αντίστοιχους της γενιάς που διανύει τη ζωή του συνταξιούχου, τυγχάνουν καλύτερης και ευρύτερης επαγγελματικής μόρφωσης.

Στο Νηπιαγωγείο μπαίνουν τα θεμέλια της σωστής ένταξης του παιδιού στη μακρόχρονη σχολική ζωή.

Θυμάμαι όταν υπουργός παιδείας ήταν ο αείμνηστος Γ. ΡΑΛΛΗΣ,  είχε συμμετάσχει σ’ένα παγκόσμιο συνέδριο.

Σ’ αυτό συζητήθηκαν θέματα βελτιώσεων της παρεχόμενης Παιδείας.

Εντυπωσιάστηκε,  όπως έλεγε, από το συμπέρασμα.

Το βάρος της πολιτείας, στο σημαντικό τομέα της Παιδείας,  επιβάλλεται να στρέφεται στο Νηπιαγωγείο.

Απ’ αυτό εξαρτάται η παραπέρα ομαλή πορεία του παιδιού.

Έγινε κάτι σημαντικό σ’ αυτή την κατεύθυνση;

Επιτρέψτε μου να έχω αμφιβολίες.

Άλλωστε τα γεγονότα, απανωτά σε μία περιοχή που μυρίζει μπαρούτι απ’ άκρη σ’ άκρη το βεβαιώνει.

Σήμερα η συμπεριφορά των Εκπαιδευτικών, έναντι των μαθητών, δεν είναι όπως παλιά.

Αυτή η άποψη επικρατεί και δεν απέχει της πραγματικότητας.

Μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο,  πιστεύω κανένας εκπαιδευτικός δεν επικαλέστηκε: «Το ξύλο βγήκε τον Παράδεισο».

Υπάρχουν παιδαγωγικοί τρόποι βελτίωσης των μαθητών.

Η ανάθεση π.χ υπεύθυνων ασχολιών στο μαθητή,  του δίνει αυτοπεποίθηση, του αλλάζει τρόπους συμπεριφοράς.

Διάβαζα πολύ πρόσφατα.

Σε Νηπιαγωγεία στην Αμερική, κάθε παιδί έχει εβδομαδιαία απασχόληση.

Καθαρίζει τον πίνακα, αλλάζει τα άνθη του ανθοδοχείου, τακτοποιεί τα καθίσματα, ελέγχει μήπως κάποιος συμμαθητής του άφησε κάτι στη θέση του, κ.λ.π.

Οπωσδήποτε σημαντικός είναι ο ρόλος της Πολιτείας.

Να ενδιαφερθεί με έργα στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Εκπαιδευτικοί.