Ο Τραμπ ετοιμάζεται να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο, έχοντας κερδίσει τις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου και δεν δείχνει να έχει αλλάξει νοοτροπία…
Επιστρέφει θεωρώντας ότι ηγείται περίπου ενός ευρύτερου, παγκόσμιου κινήματος ακροδεξιάς, περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που έχουν μια σαφώς ακροδεξιά λογική.
Ένας από αυτούς είναι ο Ίλον Μασκ, ο Mr. X (ιδιοκτήτης του twitter και όχι μόνο), ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο.
Είναι επίσης ένας φανατικός ακροδεξιός που λειτουργεί ως το «δεξί χέρι» του Ντόναλντ Τραμπ.
Ήδη έχει αναλάβει δράση, προσπαθώντας να διαμορφώσει ένα διεθνές κίνημα ακροδεξιών κομμάτων, μη διστάζοντας να παρεμβαίνει ακόμη και στα εσωτερικά τους.
Προκαλεί αναταραχή στη Μεγάλη Βρετανία γιατί δήλωσε ότι το βρετανικό ακροδεξιό κόμμα Reform, το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ, χρειάζεται νέο ηγέτη γιατί «ο Φάρατζ δεν έχει αυτό που χρειάζεται».
Είχε προηγηθεί η παρέμβασή του στην προεκλογική εκστρατεία της Γερμανίας, όπου ανοιχτά στήριξε την ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), υπογραμμίζοντας ότι είναι το κατάλληλο κόμμα για να σώσει τη Γερμανία, προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις. Την ίδια ώρα έχει φροντίσει να οικοδομήσει μια στενή σχέση και με την πρωθυπουργό της Ιταλίας, και επίσης ακροδεξιά, Τζιόρτζια Μελόνι.
Το παράδειγμα του Μασκ λέει πολλά για το τι είναι η ακροδεξιά (και) σήμερα, αποκαλύπτοντας ότι πίσω από το προσωπείο του «αντισυστημισμού» βρίσκεται η υποτέλεια σε συμφέροντα, συνήθως χρυσούς χορηγούς της.
Παρότι δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε εκλογές όχι μόνο ετοιμάζεται να γίνει τμήμα της διακυβέρνησης των ΗΠΑ, αλλά και προσπαθεί να οικοδομήσει τη «διεθνή της ακροδεξιάς», σε κάποια πανάκριβη έπαυλη, από αυτές που έχει σε διάφορα σημεία του πλανήτη, πίνοντας στην υγειά των κορόιδων που πίστεψαν τη ρητορική των ίδιων και των χρήσιμων οργάνων τους.
Ο Δήμος Ναυπακτίας και η ΕΡΤ3 παρουσιάζουν σε επίσημη πρώτη προβολή το επεισόδιο της σειράς ιστορικών ντοκιμαντέρ «ΠΟΛΕΙΣ» που είναι αφιερωμένο στη Ναύπακτο. Η σειρά ολοκληρώνει τον πρώτο κύκλο της με σταθμό την πόλη της Ναυπάκτου αναδεικνύοντας τη μακραίωνη ιστορία της, τη στρατηγική της θέση, το κάστρο, το Ενετικό Λιμάνι και τους ανθρώπους που κρατούν ζωντανή τη μνήμη της.
Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026, στις 21:00, στο Ίδρυμα Δημητρίου και Αίγλης Μπότσαρη,ενώ το επεισόδιο θα μεταδοθεί τηλεοπτικά από την ΕΡΤ3 την Πέμπτη 25 Ιουνίου, στις 20:00. Η εκδήλωση είναι ανοιχτή στο κοινό, με ελεύθερη είσοδο.
Με το βλέμμα στραμμένο στη θάλασσα και την Πίνδο να υψώνεται πίσω της, η Ναύπακτος απλώνεται αμφιθεατρικά σε μια πευκόφυτη πλαγιά, εκεί όπου το βουνό συναντά το νερό. Μία πόλη που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κόσμους που μαζί την καθόρισαν διαχρονικά: τον Κορινθιακό κόλπο που της άνοιγε τους δρόμους και έναν επιβλητικό ορεινό όγκο που της πρόσφερε προστασία. Η παραθαλάσσια αυτή καστροπολιτεία, με τα τείχη της και το παλιό κυκλικό Λιμάνι σε σχήμα, διατηρεί ακόμα αναλλοίωτη τη γοητεία της, κουβαλώντας αιώνες πλούσιας ιστορίας.
Η κάμερα της σειράς ΠΟΛΕΙΣ μας ξεναγεί σε έναν τόπο που η γεωγραφική του θέση τού χάρισε διαχρονικά στρατηγική σημασία. Από τη μυκηναϊκή εποχή έως τα ρωμαϊκά χρόνια, από το Δεσποτάτο της Ηπείρου έως την οθωμανική περίοδο, η Ναύπακτος γνώρισε περιόδους μεγάλης ακμής, πλούτου και επιρροής. Η ισχυρή οχύρωσή της, που ξεκινά από το Λιμάνι και καταλήγει στο Κάστρο, μαρτυρά μέχρι σήμερα τη σημασία που είχε αυτός ο τόπος στο πέρασμα των αιώνων. Παρακολουθούμε την πορεία μιας πόλης που άλλαξε ονόματα μέσα στους αιώνες -Έπακτος, Έπαχτος, Λεπάντο- χωρίς ποτέ να χάσει την ταυτότητά της. Μιας πόλης που βρέθηκε πολλές φορές στο επίκεντρο της ιστορίας. Δύο μεγάλες ναυμαχίες έφεραν το όνομά της, με κορυφαία εκείνη του 1571, που επηρέασε την πορεία ολόκληρης της Ευρώπης και συνέδεσε για πάντα τη Ναύπακτο με τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο οποίος πολέμησε στα νερά της. Μέσα από αρχειακές εικόνες και σύγχρονες καταγραφές, η σειρά φωτίζει τη ζωή μιας πόλης βαθιά δεμένης με τη θάλασσα. Το Λιμάνι, η παραλία, οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους συνθέτουν έναν τόπο όπου η καθημερινότητα εξακολουθεί να κινείται στον ρυθμό του νερού. Μια πόλη που διατηρεί ζωντανή τη μνήμη της, χωρίς να παύει να εξελίσσεται.
Και καθώς το ταξίδι φτάνει στο σήμερα, η Ναύπακτος αποκαλύπτεται ως ένας τόπος όπου η ιστορία παραμένει παρούσα σε κάθε γωνιά: στα τείχη, στα σοκάκια, στο λιμάνι και στο βλέμμα που χάνεται στον Κορινθιακό.
Μια πόλη που αφηγείται αιώνες ιστορίας ανάμεσα στο κάστρο και τη θάλασσα.
Την παράταση της προθεσμίας για τον καθαρισμό και τη δήλωση οικοπέδων έως και τη Δευτέρα 22 Ιουνίου ανακοίνωσε ο Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Ευάγγελος Τουρνάς.
Να σημειώσουμε ότι η προθεσμία έληγε στις 15 Ιουνίου και μέχρι χθες στην σχετική πλατφόρμα akatharista.gov.gr είχαν υποβληθεί 373.000 δηλώσεις καθαρισμού, ενώ πέρυσι είχαν καταγραφεί περίπου 730.000 δηλώσεις μέχρι τη λήξη της προθεσμίας.
Παράλληλα, ο υπουργός , προειδοποίησε ότι μετά τη λήξη της νέας προθεσμίας θα πραγματοποιηθούν αυστηροί έλεγχοι από τους δήμους και τις αρμόδιες υπηρεσίες, τόσο κατόπιν καταγγελιών όσο και αυτεπάγγελτα.
Η Ελλάδα γερνά, συρρικνώνεται και χάνει τα παιδιά της. Κι όμως, το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να αντιμετωπίζει το δημογραφικό ως ένα θέμα για συνέδρια και ευχολόγια.
Οι γεννήσεις καταρρέουν, οι θάνατοι υπερβαίνουν σταθερά τις γεννήσεις και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι έχουν φύγει στο εξωτερικό αναζητώντας αυτό που δεν βρήκαν εδώ: αξιοκρατία, προοπτική και αξιοπρεπείς αμοιβές.
Την ίδια στιγμή, το ασφαλιστικό στηρίζεται σε ολοένα και λιγότερους εργαζόμενους. Οι νέοι πληρώνουν υψηλές εισφορές για να συντηρήσουν ένα σύστημα στο οποίο οι ίδιοι δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι θα ωφεληθούν ποτέ.
Καλούνται να χρηματοδοτήσουν το παρόν, ενώ κανείς δεν τους εγγυάται το μέλλον.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η απόκτηση κατοικίας έχει γίνει άπιαστο όνειρο, τα ενοίκια εκτοξεύονται, η εργασιακή ανασφάλεια κυριαρχεί και η στήριξη της οικογένειας παραμένει ανεπαρκής. Στην πράξη, η πολιτεία ζητά από τους νέους να κάνουν παιδιά χωρίς να τους παρέχει τις προϋποθέσεις για να τα μεγαλώσουν.
Το δημογραφικό, το ασφαλιστικό και η κρίση της νέας γενιάς δεν είναι διαφορετικά προβλήματα. Είναι το ίδιο πρόβλημα.
Μια χώρα που δεν επενδύει στους νέους της υπονομεύει το μέλλον της.
Η πραγματική εθνική απειλή δεν είναι ότι δεν θα έχουμε αρκετά χρήματα για τις συντάξεις. Είναι ότι δεν θα έχουμε αρκετούς νέους ανθρώπους για να κρατήσουν τη χώρα όρθια.