Connect with us

Published

on

 

Πώς ξεκίνησε η ιδέα της «Ταράτσας του Φοίβου» και πώς επιλέχθηκαν οι μόνιμοι συνεργάτες που θα την στελεχώσουν;

Το καλοκαιράκι του 13’ για κάποιο λόγο πήγαινα στο παλιό μου σπίτι στην Καλλιθέα και διάβαζα όλη τη βιβλιογραφία που αφορούσε το ελληνικό θέαμα, το αθηναϊκό θέαμα, το κάθε είδους λαϊκό θέαμα που ανθούσε στην πόλη σε όλες τις δύσκολες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Από τις πρώτες επιθεωρήσεις, από τα πρώτα βαριετέ, το Ακροπόλ, το Παρκ και το Μετροπόλιταν, τη μάχη των επιθεωρήσεων του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη, τα μαγαζιά που άνοιγε ο Ζαμπέτας με τη Μοσχολιού, τις παραστάσεις του Ελεύθερου Θεάτρου στο Άλσος Παγκρατίου, το Κύτταρο. Σκεφτόμουν ότι όλα αυτά έγιναν σε απόκοσμες εποχές, πολύ πιο δύσκολες ακόμα και από αυτήν, την πραγματικά δύσκολη που βιώνουμε την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα και παρ’ όλα αυτά από την καλλιτεχνική αυτοθυσία, την διάθεση και το μεράκι κάποιων ανθρώπων που ονειρευόντουσαν και συντόνιζαν τέτοια θεάματα, δημιουργούσαν ιστορικά προηγούμενα. Ήταν κάτι σαν ξέφωτα μέσα σε μία ιστορία που σκόρπιζε πτώματα δεξιά κι αριστερά.

Έγραψα λοιπόν το τραγούδι «Μπάσταρδος γιος» εμπνευσμένος απ’ όλα αυτά. Αλλά από τότε, σκεφτόμουν ότι θα μου άρεσε πάρα πολύ να συντονίσω κι εγώ ένα τέτοιο θέαμα, με τους ανθρώπους που θεωρώ ταλαντούχους απ’ όλη την Αθήνα. Γνωστούς και άγνωστους. Από γνωστούς μουσικούς και ηθοποιούς, μέχρι παιδιά που στήνουν μόνοι τους επιθεωρησιακά θεάματα, όπως οι Στενός Κορσές και οι Δε Βαριέτε. Ήθελα να αναπαρασταθεί αυτό το σκηνικό του ταλέντου που υπάρχει σε κάθε συνοικιακή πολυκατοικία, όμως δε βγαίνει έξω. Θα θυμάσαι στη σχολική σου τάξη, τον κωμικό, την κοπέλα που χόρευε τέλεια, την κοπέλα που είχε ωραία φωνή στις γιορτές, τον τύπο που έγραφε τραγουδάκια. Η ιδέα για μία σύγχρονη εκδοχή της Μάντρας του Αττίκ, ή του Mupped Show αν θέλεις, ήταν αυτό που γέννησε την έννοια της Ταράτσας. Για δύο χρόνια έψαχνα χώρο και έτυχε να επισκεφτώ την ταράτσα του Μαρασούλη, ο οποίος μου είπε ότι αυτός ο χώρος δεν έχει εκμεταλλευτεί ποτέ και είναι κρίμα να χαραμίζεται γιατί έχει την πιο ωραία θέα της Αθήνας. Έτσι είπα «Εδώ είμαστε».

Αυτή τη φορά έχεις αναλάβει το ρόλο του κομπέρ και επιλέγεις να μας πεις ελάχιστα δικά σου τραγούδια. Εκπληρώνεις μια νέα καλλιτεχνική σου ανάγκη και όχι αυτή του τραγουδοποιού;

Λέω μόνο τέσσερα δικά μου τραγούδια. Τραγουδάω βέβαια τραγούδια άλλων. Κάνουμε ένα medley με την ιστορία του σατυρικού τραγουδιού στον 20ο αιώνα, ή ένα άλλο με διαφημίσεις του 80’ ή στα μέρη των καλεσμένων τραγουδάω τα τραγούδια τους, αλλά δε με ενδιέφερε εν προκειμένω να προβληθεί ακόμα μια φορά το δικό μου τραγούδι. Άλλωστε από το 89’ που ξεκίνησα πολύ μικρός μέχρι τώρα, που κοντεύουν 30 χρόνια, έχω παίξει πάρα πολύ. Παίζω συνέχεια τα τραγούδια μου. Και φέτος θα τα παίξω. Δεν είναι λίγες οι φορές που μπορώ να κάνω αυτό το πράγμα. Αλλά το να μπορέσω να συντονίσω ένα αγαπησιάρικο θέαμα, στο οποίο είτε τα τραγούδια τα έχω γράψει εγώ ή άλλοι – κυρίως άλλοι – αλλά είναι πράγματα που αγαπώ και πιστεύω πολύ είναι κάτι που δεν το κάνεις κάθε μέρα.

Η θεματολογία της «Ταράτσας» αντλείται περισσότερο από παλαιότερες εποχές, και όχι τόσο από τη σημερινή.

Όχι πάντα. Εμένα δε με ενδιαφέρει το ρετρό από μόνο του σαν κατάσταση. Υπάρχει παγκόσμια μια ρετρολαγνία. Υπάρχουν και μελέτες για τη ρετρομάνια, που είναι ένα φαινόμενο της δεκαετίας του 2010. Παλιά ρούχα, παλιά φουστάνια, αναβιώσεις μουσικών ειδών, από το πανκ ροκ μέχρι τη ρέγκε και από το σουίνγκ μέχρι το ρεμπέτικο. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το ποιητικό περιεχόμενο της στροφής αυτής. Δηλαδή ένας σύγχρονος άνθρωπος με το δικό του σύγχρονο πρόβλημα και τη δική του σύγχρονη αγωνία, γιατί επιλέγει να φορέσει ένα παλιό φουστάνι, τι σημαίνει γι΄ αυτόν; Είναι απλά ένα πράγμα που μας γυρνάει πισιθάνατα σε μια διαπίστωση του τύπου «Αχ τι ωραία τα κάναμε τότε και τι χάλια είμαστε σήμερα» ή προσπαθούμε να βρούμε γιατί και σε εποχές εφιαλτικές, πείνας, εμφυλίου κλπ, οι άνθρωποι του θεάματος αντιδρούσαν με ένα είδος τεχνητής ομορφιάς, ομορφιάς της τέχνης δηλαδή; Αυτό ήθελα να κάνω. Χρησιμοποιούμε στοιχεία από το 1928, ή από τα 80s ή από τα ρεμπέτικα κλπ, αλλά το χιούμορ και η καφρίλα είναι τωρινά. Υπάρχει δηλαδή κάτι που ενώνει όλα αυτά με το χιούμορ του Saturday Night Live ή το χιούμορ μιας σύγχρονης κάφρικης αντίληψης.

Πόσο σε ενδιαφέρει το θέαμα όταν τραγουδάς;

Πάρα πολύ. Ακόμα κι όταν γράφω τα τραγούδια μου, φαντάζομαι πώς θα τα παίξω στη σκηνή, τι ιστορίες θα πω. Αυτό ήταν και το δίλημμά μου ως παιδί. Μουσική ή θέατρο. Μουσική ή σινεμά. Τη μία χρονιά έλεγα ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης, την άλλη ηθοποιός, την άλλη μουσικός, την άλλη τραγουδιστής. Τελικά άκουσα μια συμβουλή του Χατζιδάκι, που μου είπε «Ένα πράγμα θα κάνεις. Ένα πράγμα θα ακολουθήσεις. Μη γίνεις τουρίστας. Κι αν είσαι καλός σε αυτό το πράγμα, τότε αυτό θα γίνει το όχημά σου για να κάνεις όλα τα’ άλλα». Κι είχε δίκιο τελικά, γιατί αν ήμουν ένας τραγουδιστής παύλα ηθοποιός, παύλα και κάτι άλλο, δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί. Το ότι επέλεξα ασκητικά από τα 12 μέχρι τα 25 να μελετήσω όλο τον κόσμο της τραγουδοποιίας και το όχημά μου να είναι αυτό, τώρα μου κάνει αρκετά εύκολο το να εντάξω και την ηθοποιία μέσα σε αυτό, γιατί έχει βάση το πρώτο πράγμα με το οποίο ασχολήθηκα.

Το 2017 σε βρίσκει οπαδό των projects. Τόσο οι εμφανίσεις σου το χειμώνα στο Hotel Ερμού, όσο και οι καλοκαιρινές σου εμφανίσεις ήταν θεματικές, με καλεσμένους και εκπλήξεις. Έχεις αποφασίσει ότι από δω και πέρα θα κινηθείς σε τέτοιους δρόμους;

Όχι απαραίτητα. Μπορεί αυτό που θέλω να κάνω το χειμώνα ή του χρόνου να είναι να βγω με μια κιθάρα κι ένα πιάνο και να παίξουμε τριάντα τραγούδια μου. Αλλά γενικώς, η αλήθεια είναι ότι η κλασική best off λογική της μουσική σκηνής, του στυλ, στήνουμε μία μπάντα παίρνουμε και μια κοπέλα και λέμε ένα απάνθισμα των τραγουδιών μας, δεν μου αρκεί από μόνη της. Μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο 5 ή 6 φορές μέσα στη χρονιά, αλλά θέλω και κάτι ακόμα. Θέλω να αγχώνομαι, θέλω να ρισκάρω, να βλέπω όνειρα ότι βγαίνω στη σκηνή και δεν τα καταφέρνω. Αν αισθάνομαι ότι βαράω κάρτα σε κάτι που ξέρω ότι μπορώ να το κάνω καλά, δεν μου λέει κάτι.

Φέτος, τόσο στο Hotel Ερμού, όσο και στην «Ταράτσα», συνεργάστηκες με τα μεγαλύτερα ονόματα του τραγουδιού και του θεάτρου. Κανείς δεν αρνήθηκε μια σύμπραξη μαζί σου. Πώς νιώθεις γι’ αυτό;

Πολύ μεγάλη περηφάνια, τιμή και συγκίνηση. Δεν έλαβα καμία άρνηση. Όλοι βρήκαν το χρόνο και άνθρωποι εξαιρετικά ακριβοθώρητοι και καλλιτεχνικά απαιτητικοί. Αυτό με κάνει να αναγνωρίσω κι εγώ μέσα μου ότι το παιδάκι που έχει στήσει ένα παιχνίδι και καλεί συμπαίκτες, αρέσει και στους άλλους. Και αρέσει και σ’ αυτούς που ο ίδιος θαυμάζει. Είναι πολύ σημαντικό.

Φέτος στην Ταράτσα εγκαινιάσατε και τους αγώνες δημιουργίας τραγουδιού «Ζαρντινιέρα Academy».

Αυτή η ιδέα προέκυψε από μια προβληματική, ότι εφόσον ανθεί το talent show και αρέσει πολύ και στον κόσμο ως μορφή ψυχαγωγίας και εφόσον πραγματικά βλέπεις παιδιά με εντυπωσιακές φωνητικές δυνατότητες να χάνονται μετά από λίγα χρόνια, λες «με τα τραγούδια, τι γίνεται;». Αν λείπει κάτι από αυτά τα παιδιά είναι το έργο. Είναι το ρεπερτόριο πάνω στο οποίο θα στηριχτούν και θα προχωρήσουν. Είναι γνωστό ότι όσοι άνθρωποι έκαναν καριέρα, σε κάθε είδος τραγουδιού, είναι αυτοί που ήταν αρκετά τυχεροί να συμβαδίσουν με δημιουργούς. Εγώ λοιπόν ήθελα να κάνω έναν αγώνα δημιουργών στην Ταράτσα. Αν δούμε σε λίγα χρόνια ότι ένα παιδί, ή δύο παιδιά θα είναι ο δημιουργός που πότισε για λίγο το δεντράκι του τραγουδιού, εγώ θα είμαι πολύ υπερήφανος που έδωσα μια σπρωξιά προς αυτή την κατεύθυνση. Γιατί αυτή είναι η μοναδική κατεύθυνση, η δημιουργία τραγουδιών. Μετά έρχονται όλα τα υπόλοιπα.

Η «Ταράτσα» είναι μια υπερπαραγωγή και μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς πόσοι άνθρωποι δούλεψαν πάνω και κάτω από τη σκηνή γι’ αυτή. Πώς το διαχειριστήκατε όλο αυτό οικονομικά;

Ακριβώς επειδή μας κόστισε πάρα πολύ και επειδή πραγματικά δουλεύουν πολλοί άνθρωποι, τουλάχιστον στην πρώτη χρονιά, τα εισιτήρια – και αυτή ήταν η μόνη κριτική που δεχτήκαμε – ήταν δυστυχώς κάπως υψηλά. Από την άλλη κάναμε το παν να μην είναι πολύ υψηλά. Αν θες να πας σε μια μουσική σκηνή και κλείσεις τραπέζι, θα πληρώσεις 35€ ελάχιστη κατανάλωση. Κι ακόμα κι αν δεν πίνεις θα είναι εκεί ένα μπουκάλι και θα σε περιμένει κι αν πάρεις και δεύτερη γύρα ξαναπληρώνεις. Εδώ πέρα εμείς δώσαμε τρεις δυνατότητες. Δηλαδή 30€, 23€ και 15€, ανάλογα τη θέση που κάθεται κανείς. Στα 15€ υπάρχει το ποτό, στα άλλα, όποιος δεν θέλει να πιει πληρώνει απλά αυτό που πληρώνει και παρακολουθεί το θέαμα, το οποίο είναι σχεδόν τετράωρο και απασχολεί 30 καλλιτέχνες επί σκηνής. Αν κάποιος θέλει να πιει, ανάλογα του τι θα πιει θα πληρώσει κάτι παραπάνω.

Δεν είναι πολύ πιο ακριβό από μία μουσική σκηνή. Αλλά δε σου κρύβω ότι στην αρχική μου ιδέα – ακριβώς επειδή ήθελα να αναβιώσω ένα λαϊκό θέαμα – θα ήταν να κάνουμε το προσιτότερο δυνατό. Δεν είναι πάντα εύκολο. Ειδικά όταν πρωτοχτίζεται ένας χώρος, οπότε είναι απαραίτητο να βγουν τα έξοδά του. Πιστεύω ότι τη δεύτερη χρονιά της ταράτσας – γιατί θα λειτουργήσει και δεύτερη χρονιά – θα λύσω πολλά από τα προβλήματα που προέκυψαν την πρώτη.

Τόσο η «Ταράτσα», όσο και το τελευταίο σου cd είναι νοσταλγικά. Περνάς φάση νοσταλγίας; Είναι μια αντίδραση στην κυνικότητα της εποχής;

Γενικώς, εμένα με απασχολεί πάρα πολύ η μνήμη, ως ανθρώπινη διαδικασία, ως ανθρώπινο όχημα, περισσότερο από τη νοσταλγία. Η νοσταλγία, πολλές φορές είναι και κάτι αηδιαστικό. Δηλαδή βλέπεις πράγματα που εξιδανικεύουν ένα παρελθόν, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν την ιστορία, τις αντιφάσεις. Λες «ο αείμνηστος τάδε…» που μπορεί πολλές φορές να ήταν και λίγο κάθαρμα αυτός ο αείμνηστος. Λοιπόν η μνήμη είναι μια διαδικασία που τα θυμάται όλα, και τα καλά και τα κακά. Μπορείς να απολαύσεις διηγήσεις παλαιών ηθοποιών που λένε για τα στραβά του τάδε μεγάλου κλπ, ή απολαμβάνεις μια διήγηση όταν σου μιλάει για το θέαμα του Αττίκ και μετά σου λέει και για την αυτοκτονία του Βερονάλ ή του τι συνέβη στην κατοχή. Αυτό το πράγμα είναι η μνήμη. Και η μνήμη είναι εδώ για να σου προστατεύσει το μέλλον. Την ίδια νυχτερινή διαδρομή θα κάνουμε κι εμείς και η μνήμη ξέρει και πού ήταν το ξέφωτο και πού σου την παραμόνευε ένας ληστής να στην πέσει. Αυτό είναι και η σπερματική αρχή της επιστήμης της ιστορικής και είναι και η σπερματική αρχή της επιστήμης της ψυχιατρικής. Είναι δηλαδή ένα είδος θεραπείας το βούτηγμα μέσα στη μνήμη. Αυτό το πράγμα με ενδιέφερε κι εμένα, εκεί γύρω στα σαράντα μου, όταν ξεκίνησα να γράφω την Καλλιθέα και έκανα κι αυτό το πράγμα με την Ταράτσα. Το να βρούμε δηλαδή μέσα από τη συλλογική μνήμη τα πράγματα που μας κάνουν δυνατούς. Τα πράγματα που είναι συνδυασμένα πια με το συλλογικό DNA και μπορούν να πάνε λίγο πιο μπροστά την Αθήνα, την τέχνης της…

Πάντα όμως εκπέμπεις έναν ρομαντισμό.

Ναι, αλλά όχι γερμανικού τύπου. Υπάρχει δηλαδή ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, όπου κόβουν δύο άνθρωποι τις φλέβες τους για να φτάσουν μαζί στο θάνατο. Εγώ έχω ένα μεσογειακού τύπου ρομαντισμό, λίγο commedia italiana, λίγο Φελίνι, λίγο νότια κωμωδία γαλλική. Αυτού του τύπου η παραθαλάσσια μελαγχολία, η μελαγχολία μιας πόλης μεσογειακής, αρχαίας, οπού δίπλα στα ερείπια ανθούν οι πολυκατοικίες και οι άνθρωποι, είναι ένας ποιητικός χώρος που μου αρέσει πάρα πολύ.

Άμα τη εμφανίσει σου τάραξες τα νερά. Ο ήχος και κυρίως ο στίχος σου, ήταν κάτι πρωτόγνωρο και ξεχωριστό. Από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζεις πάντα να κάνεις πρωτοπόρα πράγματα. Αυτό σου προκύπτει ή το επεξεργάζεσαι στο μυαλό σου;

Ένστικτο είναι. Σου λέω, ξαφνικά, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος άρχισα να διαβάζω τέτοια βιβλία, σαν αυτά που σου είπα στην αρχή. Διψούσα εγώ για να γίνει κάτι τέτοιο και έβλεπα ότι έλειπε. Δηλαδή σκέφτηκα «Υπάρχει κάτι τέτοιο να πάω», κάνει κανένας κάποιο τέτοιο βαριετέ; Όταν βλέπεις ότι υπάρχουν παιδιά που το προσπαθούν, αλλά δεν υπάρχει ένας χώρος που να γίνεται κάτι τέτοιο είπα να το κάνω. Έτσι μου προέκυψαν κι άλλες ιδέες. Έβλεπα για παράδειγμα έναν πολυοργανίστα και σκέφτηκα την big band. Αλλά αυτά έβγαιναν μέσα από ενστικτώδεις εμμονές. Δεν κάθομαι δηλαδή το φθινόπωρο και λέω «για να δούμε μια ωραία ιδέα τι θα κάνω φέτος κλπ».

Έχεις δηλαδή ανοιχτές τις κεραίες σου.

Εγώ κάθε χρόνο πηγαίνω και βλέπω πολλούς νέους καλλιτέχνες. Μου αρέσει πολύ αυτό. Βλέπω τι κάνουν τα νέα group, τι κάνουν οι νέοι θίασοι στο θέατρο. Θέλω να βλέπω τι γίνεται, πού πηγαίνει η αγωνία η καλλιτεχνική. Οπότε όταν βλέπω παιδιά, όπως οι Δε Βαριέτε και άλλα αντίστοιχα σχήματα, θέλω αμέσως να τους δω, να ανταλλάξουμε δυο κουβέντες. Καταλαβαίνω ποια δημιουργικά οχήματα έχουν κάτι να πούνε. Εκείνη την ώρα δεν είμαι κάποιος σοφός και επαΐων που πάει να το καπελώσει αυτό, είμαι κάποιος που θέλει να δει πώς γίνεται αυτό το πράγμα που κάνουν να βγει στο φως, να το γνωρίσουν περισσότεροι. Επομένως νομίζω ότι αυτό είναι ένα κλειδί. Κάπως σιχαίνομαι τους καλλιτέχνες που λένε «εμείς στην εποχή μας κάναμε κλπ». Δεν ισχύει αυτό. Απλά δεν τους ενδιαφέρει τι κάνουν τα παιδιά στην πόλη αυτή τη στιγμή και δεν τους ενδιαφέρει να τους δώσουν και μια σπρωξιά να πάρουν αυτά τα ηνία. Είναι ένα άρρωστο στοιχείο καλλιτεχνικό το οποίο ευδοκιμεί και στην Ελλάδα για κάποιο λόγο.

Η «Ταράτσα» ρίχνει αυλαία το Σεπτέμβριο. Ποια είναι τα χειμερινά σου σχέδια και πώς σκοπεύεις να συνεχίσεις αυτό το Project που ξεκίνησε με τόση επιτυχία;

Έχω δυο ιδέες που θέλω να συμβούν.Η μία είναι κάπως απλή. Θα ήθελα να παίξω στο Six Dogs χωρίς διακοπή τους δύο τελευταίους μου δίσκους. Τον «Αόρατο άνθρωπο» και την «Καλλιθέα». Να παίξω ολοζώντανα δύο δίσκους. Και αυτό είναι κάτι που δε βλέπω συχνά και θα ήθελα να το δω. Θα ήθελα δηλαδή να πάω και να δω το Σαββόπουλο να παίζει μόνο το «Βρώμικο ψωμί» ή τους Κατσιμιχαίους να παίξουν μόνο τα «Ζεστά ποτά» ή ο Κραουνάκης με την Πρωτοψάλτη να παίξουν μόνο το «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ». Αλλά ζωντανά και με τη σειρά. Είναι μικρά μουσικά έργα. Επειδή λοιπόν αυτοί οι δίσκοι είναι πολύ αγαπημένοι και επειδή πια μπορώ να τους δω και λίγο από απόσταση, θα ήθελα να το κάνω αυτό και μάλιστα σε μικρό χώρο για λίγους θεατές. Αυτό είναι η μία ιδέα. Και η άλλη είναι μια μουσική παράσταση που θέλω να κάνω στο Passport Κεραμικός από Γενάρη – Φλεβάρη.

Την Ταράτσα θέλω να την λειτουργήσω όλη την εβδομάδα με θέαμα ποικιλιών. Θέλω να κρατήσω την Τετάρτη και την Πέμπτη για το δικό μου βαριετέ, αλλά θέλω και η Δευτέρα να σηματοδοτεί κάτι και η Τρίτη και η Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Κάτι πολύ διαφορετικό όμως. Μια ωραία ιδέα είναι τις Τρίτες ένας επώνυμος Αθηναίος να παρουσιάζει στο κοινό την αγαπημένη του ταινία ή την Κυριακή να γίνεται χώρος για παιδικό θέαμα. Τέτοια πράγματα σκέφτομαι. Το πώς θα διαμορφωθεί το ίδιο μου το βαριετέ θα το δουλέψω το χειμώνα. Ευτυχώς βρήκα τέσσερις καταλυτικούς συνεργάτες. Τον Άγγελο Τριανταφύλλου στη σκηνοθεσία, την Έλλη Παπαγεωργακοπούλου στα σκηνικά και τα κοστούμια, τον Αλέκο Αναστασίου στα φώτα και το Γιάννη Πετρούνια στον ήχο, που είμαστε πια μία ομάδα που μπορούμε να το πάμε κι ένα βήμα παραπάνω.

Η “Ταράτσα του Φοίβου” συνεχίζεται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη έως τις 28 Σεπτεμβρίου.

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

“Ερωτόκριτος” στο Αρχοντικό Μπότσαρη από το 2ο & 3ο ΚΔΑΠ του Δήμου

Published

on

By

Το επιβλητικό Αρχοντικό του Μπότσαρη επέλεξαν τα παιδιά, οι εργαζόμενοι και η Πρόεδρος της ΚΕΔΝ, κα Άντα Καυκιά, για να παρουσιάσουν μία υπέροχη μουσικοθεατρική παράσταση.

Πρόκειται για ένα κλασικό έργο, το γνωστό αριστούργημα του Βιτσέντζου Κορνάρου, «ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ», που αποτελεί ύμνο στην αγάπη και τον έρωτα δύο νέων ανθρώπων, στις αρχές του 17ου αιώνα.

Οι μικροί πρωταγωνιστές ενσάρκωσαν τους ρόλους τους με απόλυτη επιτυχία, χόρεψαν κρητικούς παραδοσιακούς χορούς, τραγούδησαν, καταχειροκροτήθηκαν και αποθεώθηκαν από το πλήθος του κόσμου, που παρακολούθησε την εκδήλωση.

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

«Σε αποκλεισμό η Ορεινή Ναυπακτία λόγω του κατεστραμμένου οδικού δικτύου»

Published

on

By

Ερώτηση προς τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών  Κώστα Καραμανλή και τον Υπουργό Εσωτερικών  Μάκη Βορίδη κατέθεσε ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος,  Βουλευτής  Αιτωλ/νιας του ΠΑΣΟΚ ΚΙΝ.ΑΛ σχετικά με την κατάσταση που βρίσκεται το οδικό δίκτυο της ορεινής Ναυπακτίας.

Αναφέρει στην ερώτηση:

«Θέμα: Σε αποκλεισμό η Ορεινή Ναυπακτία λόγω του κατεστραμμένου οδικού δικτύου

Η Ορεινή Ναυπακτία διαθέτει μοναδική φυσική ομορφιά και αποτελεί πόλο έλξης για επισκέπτες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Ωστόσο, το οδικό της δίκτυο, χαρακτηρίζεται από επικινδυνότητα και μεγάλα προβλήματα κατά τόπους, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να βιώνουν τον αποκλεισμό αλλά και να υπονομεύεται κάθε προοπτική ανάπτυξης της περιοχής.

Ακόμα και σήμερα υπάρχουν εκτενή σημεία της Ορεινής Ναυπακτίας που δεν έχουν ποτέ ασφαλτοστρωθεί. Συγκεκριμένα οι διαδρομές Πέρκος – Περίστα μήκους 3,5 χλμ, Κλεπά-Λειβαδάκι μήκους 3,5 χλμ , Κλεπά – Δενδροχώρι μήκους 5 χλμ, Καλλονή – Κριάτσι μήκους 6 χλμ. Τα σημεία αυτά παραμένουν εδώ και δεκαετίες στην ίδια κατάσταση. Κάτοικοι και επισκέπτες μεταβαίνουν στις κοινότητες αυτές μετ’εμποδίων, ιδίως δε τους χειμερινούς μήνες η κατάσταση είναι εφιαλτική και οι συνθήκες εξαιρετικά επικίνδυνες για κάθε διερχόμενο.

Επίσης οι κατευθυνόμενοι στις κοινότητες Καλλονής, Κυδωνιάς, Γραμμένης Οξυάς, Λεύκας και Μανδρινής χρησιμοποιούν αναγκαστικά το οδικό δίκτυο της Φωκίδας ή της Φθιώτιδας για να πλησιάσουν στην περιοχή, το οποίο μάλιστα είναι παλαιό και επικίνδυνο. Να σημειωθεί επίσης ότι από παλαιότερες κατολισθήσεις στα χωριά Κλεπά και Περίστα υπάρχουν μεγάλες και αδικαιολόγητες καθυστερήσεις στην αποκατάσταση των ζημιών, ενώ η κατολίσθηση στην Ποκίστα που οδήγησε στην αποκοπή της Δυτικής Ναυπακτίας, είναι σήμερα σε εξέλιξη και οι κάτοικοι περιμένουν την ολοκλήρωση των έργων το συντομότερο δυνατόν, χωρίς άλλες καθυστερήσεις και εμπλοκή στη γραφειοκρατία.

Τέλος, η επικοινωνία των Δημοτικών Ενοτήτων Αποδοτίας και Πυλλήνης, αν και γειτονικές μεταξύ τους γίνεται σήμερα μόνο μέσω Ναυπάκτου. Ο αγροτικός δρόμος που συνδέει την Κοινότητα της Κεντρικής με την Αγία Κυριακή, θα μπορούσε να βελτιωθεί και να αξιοποιηθεί για την οδική σύνδεση των δύο ορεινών τουριστικών περιοχών, δημιουργώντας νέα δεδομένα για την περιοχή. Ωστόσο έως και σήμερα, καμία ενέργεια δεν έχει προγραμματισθεί από τα αρμόδια Υπουργεία προς αυτή την κατεύθυνση.

Στα ανωτέρω χρονίζοντα προβλήματα του οδικού δικτύου της Ναυπακτίας, ήρθε να προστεθεί τον Δεκέμβρη του 2021 η σοβαρή κατολίσθηση και καθίζηση στο δίκτυο που συνδέει την Άνω Χώρα και την Αμπελακιώτισσα κατόπιν της κακοκαιρίας της 11/12/2021, με αποτέλεσμα την αποκοπή του δρόμου και την απαγόρευση διέλευσης των οχημάτων. Μάλιστα, σε αυτοψία που πραγματοποιήθηκε από το ΙΓΜΕ πέντε περίπου μήνες μετά την καταστροφή, διαπιστώθηκε ότι τίθεται ζήτημα νέας χάραξης του δρόμου.

Τα προβλήματα για την τοπική κοινωνία και οικονομία είναι αλυσιδωτά. Η κοινότητα της Αμπελακιώτισσας βρίσκεται πλέον αποκομμένη. Οι κάτοικοι, οι επιχειρήσεις, οι ξενοδοχειακές μονάδες, αλλά και η Ιερά Μονή Παναγίας Αμπελακιώτισσας που συγκεντρώνει πλήθος προσκυνητών από όλη την Ελλάδα, βρίσκονται πλέον σε απομόνωση. Η μετάβαση στην Αμπελακιώτισσα πραγματοποιείται αναγκαστικά μέσω Ελευθέριανης-Πόδου, μια διαδρομή δύσκολη, μέσα από δασική οδό, της οποίας ένα σημαντικό μέρος, μήκους περί των 10 χλμ παραμένει χωματόδρομος και δεν έχει στρωθεί ούτε καν με χαλίκι, παρότι στο παρελθόν είχε ανατεθεί σε εργολάβο. Ο συγκεκριμένος άξονας είναι κακής ποιότητας και με την πρώτη βροχόπτωση γίνεται λασπώδης, αδύνατον να διασχιστεί ακόμα και με οχήματα μεγάλου κυβισμού.

Την ίδια στιγμή, η Αμπελακιώτισσα παραμένει αποκλεισμένη και προς Περδικόβρυση, καθώς στο οδικό δίκτυο που συνδέει τις δύο κοινότητες, ένα μέρος του έως και σήμερα δεν έχει ασφαλτοστρωθεί παρότι έχει ενταχθεί στο έργο “Βελτίωση οδών πρόσβασης σε Ιερές Μονές και Προσκυνηματικούς χώρους της Π.Ε. Αιτωλοακαρνανίας” χωρίς το έργο να εκτελεστεί, ενώ το υπόλοιπο μέρος, παρότι έχει ασφαλτοστρωθεί, παρουσιάζει κατολισθήσεις και καθιζήσεις όταν τα καιρικά φαινόμενα είναι έντονα και η κυκλοφορία διακόπτεται, καθιζήσεις άλλωστε που συνεχίζουν και στο δίκτυο προς Κρυονέρια.

Τα προβλήματα από την κατολίσθηση στο Τμήμα Αμπελακιώτισσα – Άνω Χώρα επεκτείνονται στην ευρύτερη περιοχή, σε όλες τις γειτονικές κοινότητες. Τούτο διότι έχει οδηγήσει στον αποκλεισμό γειτονικών και σε μεγάλο βαθμό αλληλεξαρτώμενων περιοχών. Η Αμπελακιώτισσα, αλλά και οι κοινότητες του Πόδου, της Ελευθέριανης, της Χόμορης κ.ά. είναι πλέον αποκομμένες από την κοντινή Άνω Χώρα και τις υποδομές της, τόσο σε επίπεδο προμήθειας αναγκαίων αγαθών, επαφής με επιχειρήσεις και υπηρεσίες και εξυπηρέτησής τους από το Κέντρο Υγείας Άνω Χώρας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις κοινότητες αυτές, οποιοσδήποτε χρειαστεί ιατρική βοήθεια θα μεταφερθεί πλέον αναγκαστικά στη Ναύπακτο σε απόσταση 60 και άνω χιλιομέτρων κι όχι στην διπλανή Άνω Χώρα όπου λειτουργεί Κέντρο Υγείας. Το Κέντρο Υγείας Άνω Χώρας που απείχε από τις κοινότητες αυτές περί τα 15 λεπτά, πλέον απέχει άνω της 1,5 ώρας – όσο δηλαδή περίπου απέχει και η Ναύπακτος. Γίνεται συνεπώς εύκολα αντιληπτό το μέγεθος της καταστροφής.

Ταυτόχρονα, μεγάλα είναι τα προβλήματα που έχει προκαλέσει η κατολίσθηση και στην τοπική οικονομία και ιδίως στον κλάδο του τουρισμού, καθώς οι γειτονικές αυτές κοινότητες αποτελούσαν μέχρι πρότινος πόλο έλξης για τους επισκέπτες που ανακάλυπταν τις γύρω περιοχές, τη φύση, την μοναδικής ομορφιάς Ευηνολίμνη. Με τα νέα δεδομένα λοιπόν, οι επισκέπτες καλούνται να περιοριστούν στα όρια της κοινότητας και της ξενοδοχειακής μονάδας που επισκέπτονται, γεγονός που λειτουργεί αποτρεπτικά για την επίσκεψή τους στην περιοχή.

Απέναντι στα συσσωρευμένα αυτά προβλήματα, οι κάτοικοι και οι επιχειρήσεις της Ορεινής Ναυπακτίας έχουν εισπράξει την αδράνεια της Πολιτείας. Δεν έχουν πραγματοποιηθεί και δεν έχουν προγραμματισθεί έργα για την αποκατάσταση της πρόσβασης στην Αμπελακιώτισσα, αλλά και για τη βελτίωση των οδικών αξόνων της Ορεινής Ναυπακτίας που παραμένουν επί δεκαετίες σε τραγική κατάσταση και την αποκατάσταση των κατολισθήσεων και των ζημιών στις υποδομές.

Κατόπιν αυτών ερωτώνται οι αρμόδιοι Υπουργοί:

  1. Ποιος είναι ο σχεδιασμός των Υπουργείων για την αποκατάσταση της πρόσβασης στην κοινότητα της Αμπελακιώτισσας μέσω Άνω Χώρας, η οποία έχει αποκοπεί μετά την κατολίσθηση του Δεκεμβρίου 2021, σε ποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και με ποια χρηματοδότηση;
  2. Σε ποιες ενέργειες θα προβούν τα αρμόδια Υπουργεία για την βελτίωση της οδού πρόσβασης στην Αμπελακιώτισσα μέσω Ελευθέριανης-Πόδου, ένα σημαντικό μέρος της οποίας βρίσκεται σήμερα σε κακή κατάσταση και η οποία αν και δασική οδός αποτελεί σήμερα την μοναδική πρόσβαση για την Αμπελακιώτισσα;
  3. Ποια έργα ασφαλτόστρωσης έχουν προγραμματισθεί να υλοποιηθούν στην Ορεινή Ναυπακτία; Πώς θα αντιμετωπισθούν τα χρόνια προβλήματα της Ορεινής Ναυπακτίας όπου μεγάλα τμήματα παραμένουν χωρίς ασφαλτόστρωση;
  4. Πότε θα ολοκληρωθεί η ασφαλτόστρωση του εναπομείναντος χωμάτινου τμήματος στο δίκτυο που συνδέει την Αμπελακιώτισσα με την Περδικόβρυση; Υπάρχει σχεδιασμός για την αποκατάσταση των προβλημάτων και των καθιζήσεων του δικτύου Αμπελακιώτισσα-Περδικόβρυση και Κρυονέρια -Κάτω Χώρα;
  5. Ποιος σχεδιασμός υπάρχει για την ολοκλήρωση της αποκατάστασης των ζημιών σε Κλεπά και Περίστα που παραμένουν σε εκκρεμότητα επί χρόνια;
  6. Υπάρχει σχεδιασμός για τη σύνδεση των Δημοτικών Ενοτήτων Αποδοτίας και Πυλλήνης μέσω της βελτίωσης του αγροτικού δρόμου που συνδέει σήμερα την Κεντρική με την Αγία Κυριακή;»

Ο Ερωτών Βουλευτής

Δημήτρης Κωνσταντόπουλος

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Μάσκα για πάντα

Published

on

By

σχόλια-ναυπακτος-επικαιρότητα-Βασίλης-Πολιτόπουλος

Η πολιτεία, προκειμένου να περιφρουρήσει την υγεία των ανθρώπων, έλαβε σειρά μέτρων.

Έναντι της πανδημίας Covid-19, καθιέρωσε τη χρήση μάσκας και τον εμβολιασμό.

Η θέσπιση των οποιονδήποτε μέτρων, ακόμη και αυτών που θωρακίζουν την υγεία, δημιουργεί αλυσιδωτές       αντιδράσεις. Άλλοτε θετικές, άλλοτε αρνητικές. Απόκτησε και αυτή, η μάσκα, ένθερμους οπαδούς αλλά και φανατικούς πολεμίους.

Καθιερώθηκε, έγινε αποδεκτή από το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.

Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι τότε που οι υπεύθυνοι, είναι τόσο πολλοί, ποιους ν’ αναφέρεις, ποιους να παραλείψεις, αποφάσισαν ν’ ανακαλέσουν την υποχρεωτική χρήση μάσκας.

Σαν το φαντάρο που μετρά μία μία τις τελευταίες μέρες της στρατιωτικής του θητείας, μετρούσαν οι αντίπαλοί της αυτές ως την 1 Ιούνη.

Τη μέρα αυτή έπαυε να υφίσταται η υποχρέωση χρήσης μάσκας. Τις πρωινές ώρες, οι δρόμοι, οι πλατείες,   πλημμύρισαν από μάσκες. Τις πετούσε ο άνθρωπος χωρίς να υπολογίζει τη ρύπανση.

Μονόχρωμες, πολύχρωμες, κάποιες με όμορφα σύμβολα παιχνίδιζαν, καθώς το ελαφρύ αεράκι τις μετακινούσε από το ένα σημείο στο άλλο.

Να είναι μπροστά στον άνθρωπο που πιστεύει ότι απαλλάχθηκε. Ίσως τον περιγελούσαν για τη βιασύνη του   ν’ απαλλαγεί απ’ αυτές.  Άκουσε μόνο την 1 Ιούνη καταργείται η μάσκα. Αδιαφόρησαν για τη συνέχεια.

Το φθινόπωρο που ο χρυσοφόρος τουρισμός μειώνεται, μάλλον επανέρχεται.

Ο Άντονι Φάουτσι, ένας αστέρας της διαχείρισης κρίσεων δημόσιας υγείας, παγκόσμια γνωστός, είπε: «Εκείνο που μου χρεώνω κυρίως είναι ότι έπρεπε να είχα αντιληφθεί νωρίτερα ότι ο ιός εξαπλώνεται στο 50% των  περιπτώσεων από ασυμπτωματικά άτομα – έτσι θα είχαμε προχωρήσει ενωρίτερα στην καθολική χρήση μάσκας και στα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης».

Σ’ ερώτηση. αν σωστά καταργήθηκε η μάσκα, λέει: «Κανένας δεν θέλει να φορά πια μάσκα μέσα στο εστιατόριο  ή στο μπαρ,…. Θεωρώ όμως ότι πρέπει η κάθε χώρα να σταθμίζει τα οφέλη και τους κινδύνους από την  κατάργηση της υποχρεωτικής μάσκας, ανάλογα με την εξάπλωση του ιού στις διαφορετικές περιοχές της».

Λύθηκαν όλα όσα σχετίζονται με τη χρήση ή μη της μάσκας;  Όχι βέβαια, αν είναι δυνατόν.

Στην ευρύχωρη σχετικά αίθουσα προσφέρουν υπηρεσίες, εργάζονται επτά άτομα.

Τα έξι εξακολουθούν να προσέρχονται όπως πριν την 1 Ιούνη. Ένα, από την αρχή αντίθετο στη μάσκα, λέει  απαλλάχθηκε. Ανάτρεξα στο σαβουάρ βιβρ αλλά δε βρήκα λύση.

Παρόμοια περιστατικά εμφανίζονται καθημερινά.  Κρύωσε στη θάλασσα, πρώτο μπάνιο είναι. Φταρνίζεται, βήχει. Οι γύρω τον κοιτούν ερωτηματικά. Κάποιος τον παρατηρεί. Δε φοράς και μάσκα. Δεν αργεί η παρεξήγηση.

Ξεχνά ότι και αυτός δεν έχει μάσκα να προφυλαχθεί.

Αυτά βλέπω και ακούω.

Πήρα την απόφασή μου.

Γιατί να την αποχωριστώ, αφού επανέρχεται;

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ