Πώς γίνεται η Ελλάδα να είναι πρωταθλήτρια στη «φτώχεια διακοπών», με έναν στους δύο να μην μπορεί να πληρώσει ούτε για επτά ημέρες διαμονής, και την ίδια ώρα να βλέπουμε ουρές στα λιμάνια, μποτιλιάρισμα στα διόδια και αδιαχώρητο στα ΚΤΕΛ, καθώς κορυφώνεται η έξοδος των αδειούχων του Αυγούστου;

Αν πιστέψουμε τις στατιστικές και τους ειδικούς, αλλά και τα ίδια μας τα μάτια που, ως γνωστόν, δεν μας γελούν, το φετινό καλοκαίρι είναι ένα από τα πιο δύσκολα για τα «μπάνια του λαού».

«Οι ξένοι ζουν ονειρεμένες διακοπές στην Ελλάδα, αλλά οι ντόπιοι δεν μπορούν να τις αντέξουν οικονομικά», σημείωνε πρόσφατα ρεπορτάζ της βρετανικής Guardian.

Η «φτώχεια διακοπών», δηλαδή η οικονομική αδυναμία να πληρώσει κάποιος έστω μία εβδομάδα διακοπών, δεν είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε από το πουθενά.

Οι αιτίες είναι πολλές, έχουν όμως έναν κοινό παρονομαστή: την τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα στους μισθούς και, κατ’ επέκταση, στα εισοδήματα όσων ζουν από την εργασία τους και στις τιμές.

Η ακρίβεια —φαινόμενο που σχετίζεται, αλλά δεν ταυτίζεται με τον πληθωρισμό— υποχρεώνει την πλειονότητα των εργαζομένων και των συνταξιούχων να περιορίζει τις δαπάνες ακόμη και για βασικές ανάγκες. Οι διακοπές, μοιραία, μετατρέπονται από δικαίωμα σε πολυτέλεια.

Την ίδια στιγμή, οι σωρευτικές αυξήσεις στις τουριστικές υπηρεσίες κινούνται σταθερά πάνω από τον μέσο όρο του πληθωρισμού.

Οι ονομαστικές αυξήσεις των μισθών παραμένουν πολύ χαμηλότερες από την αύξηση του κόστους των τουριστικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα στους δημοφιλείς καλοκαιρινούς προορισμούς.

Αποτέλεσμα, οι ελληνικές οικογένειες να βλέπουν τις παραλίες τους γεμάτες, χωρίς οι ίδιες να μπορούν να τις απολαύσουν και οι επαγγελματίες τα τραπέζια τους άδεια.

Όσο για τα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού, ασφαλώς καλύπτουν ένα μέρος των αναγκών. Δεν μπορούν, όμως, να υποκαταστήσουν το αυτονόητο: την πραγματική και καθολική δυνατότητα πρόσβασης στις διακοπές.

Γιατί τελικά το ζητούμενο δεν είναι να υπάρχουν «μπάνια του λαού» μόνο κατ’ όνομα.

Είναι να μπορεί ο λαός να κάνει μπάνια.