Σήμερα λέω να πάμε μια βόλτα στον μαγικό κόσμο της ελληνικής διοίκησης, εκεί όπου το «δεν ξέρω» είναι επίσημη γλώσσα, το «δεν θυμάμαι» είναι διαβατήριο, και το «δεν άκουσα» είναι το ringtone του οργανισμού.

Εμφανίζεται λοιπόν ο άνθρωπος που από «φραπές» έγινε «Τζιτζής».

Όχι επειδή άλλαξε στρατόπεδο – απλώς γιατί έτσι δουλεύει η χώρα:

ένα μείγμα παρατσούκλια, ανακυκλωμένες θέσεις και «εγώ απλώς περνούσα από εδώ».

– «Ξέρετε κάτι για τις επιδοτήσεις;»

– Δεν ξέρω.

– «Ακούσατε κάτι;»

– Δεν άκουσα.

– «Θυμάστε κάτι;»

– Δεν θυμάμαι.

Αυτό είναι συλλογικό ταλέντο. Άμα το κάνει ένας, το λες σύμπτωση.

Άμα το κάνουν όλοι… το λες «θεσμική παράδοση».

Αν υπήρχε Ολυμπιακό άθλημα «Αποφυγή ευθύνης», θα περιμέναμε μόνο ποιος θα πάρει το χρυσό – τα ασημένια θα μένανε αδιάθετα.

Παράλληλη εικόνα, τρακτέρ στο δρόμο, πανό, και αγρότες που λένε:

«Δεν αντέχουμε άλλο, αλλά ούτε κι εσείς αντέχετε να μας βλέπετε στους δρόμους».

Η Πολιτεία τους λέει κάθε χρόνο:

– «Είστε η ραχοκοκαλιά της χώρας».

Και μετά το κράτος συμπεριφέρεται λες και προσπαθεί να κάνει… χειρουργείο σπονδυλικής στήλης χωρίς αναισθησία.

Και κάπως έτσι καταλήγουμε στο νέο, επίσημο motto της χώρας:

Ελλάδα: Ξέρουμε όλοι τι συμβαίνει, αλλά παριστάνουμε ότι δεν ξέρουμε ποιος ξέρει αν ξέρει.

Και στο βάθος οι αγρότες φωνάζουν: «Ακούει κανείς;»

Και το κράτος απαντά: «Δεν άκουσα…»

Ζούμε σε μια χώρα όπου όλοι ξέρουν τι συμβαίνει, αλλά κανείς δεν ξέρει αν πρέπει να πει ότι το ξέρει, γιατί κάποιος άλλος μπορεί να ξέρει ότι δεν πρέπει να το ξέρουν.

Και κάπως έτσι… η Ελλάδα συνεχίζει την παράστασή της.