Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα τεράστιο δάσος που σαν κι αυτό δεύτερο δεν το έβρισκες πουθενά. Τα δέντρα του έφταναν μέχρι τον ουρανό, ενώ κάποια από αυτά κουβαλούσαν νόστιμους, λαχταριστούς καρπούς.
Πολλά πουλάκια κάθονταν πάνω στα κλαδάκια τους τιτιβίζοντας χαρούμενα από το πρωί ως το βράδυ και μερικά έχτιζαν στα πιο γερά κλαδιά τις φωλίτσες τους.
Γύρω γύρω από τα δέντρα μοσχομύριζαν λουλούδια πολύχρωμα και οι μελισσούλες χόρευαν από πάνω τους ενθουσιασμένες, τι γλυκό μελάκι που θα έφτιαχναν με την βοήθειά τους! Που και που εμφανίζονταν στο δάσος λαγοί ολόλευκοι σαν χιόνι κι ελάφια που έτρεχαν πιο γρήγορα κι από τον άνεμο!
Οι άνθρωποι το αγαπούσαν πολύ αυτό το δάσος και κάθε Σαββατοκύριακο έρχονταν εδώ με τις οικογένειές τους. Ήταν πάντα προσεκτικοί όταν έκαναν το πικ – νικ τους κάτω από τα δέντρα, δεν άφηναν κανένα σκουπίδι φεύγοντας.
Στο δάσος αυτό δίπλα από ένα γέρικο έλατο είχε φυτρώσει ένα μανιτάρι. Ήταν κόκκινο με λευκές βούλες και πράγματι ήταν πάρα πολύ όμορφο. Δυστυχώς δεν υπήρχαν άλλα μανιτάρια εκτός απ ’αυτό κι έτσι αισθανόταν συχνά μόνο.
Τα λουλούδια και τα ζωάκια του δάσους προσπάθησαν πολλές φορές να το κάνουν φίλο τους μα εκείνο δεν ήθελε. “Τι να σας κάνω εσάς;” έλεγε.” Έτσι κι αλλιώς εμένα δεν με αγαπάει κανείς, οι άνθρωποι μόνο εσάς θαυμάζουν, εμένα ούτε που με ακουμπούν!”
“Αφού είσαι επικίνδυνο για εκείνους βρε μανιτάρι μου!” του είπε κάποτε ένας σκίουρος την ώρα που πηδούσε από κλαδί σε κλαδί.
“Τι εννοείς;” θέλησε να μάθει το μανιτάρι κάπως θυμωμένα.
“Ε να είσαι δηλητηριώδες κι αν σε φάει κανείς μπορεί να πονέσει πολύ το στομαχάκι του. Για αυτό τον λόγο οι άνθρωποι σε αποφεύγουν, ούτε καν σε αγγίζουν!”
Το μανιτάρι δεν απάντησε, παρά άρχισε μονάχα να σκέφτεται. Κάτι έπρεπε να κάνει, δεν ήταν κατάσταση αυτή! Γιατί οι άνθρωποι να ασχολούνται με όλο το δάσος εκτός από εκείνο; Το μανιτάρι θα τους έδιωχνε, κι έτσι ούτε λουλούδια θα έκοβαν για να στολίσουν το βάζο τους, ούτε θα προτιμούσαν την σκιά των δέντρων, ούτε θα φωτογράφιζαν τα διάφορα ζωάκια.
Το επόμενο πρωί το μανιτάρι μιλούσε επίτηδες μόνο του. “Πω πω δασάκι μου τι κρίμα να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο! Δέντρα ,λουλούδια και ζωάκια είναι δηλητηριασμένα κι όποιος τα πλησιάσει μπορεί να αρρωστήσει. Πω πω τι κρίμα που τώρα οι άνθρωποι θα πρέπει να αναζητήσουν άλλο δάσος. Αχ πόσο μεγάλο κακό σε βρήκε δασάκι!”
Ο άνεμος που ήταν πολύ μεγάλος κουτσομπόλης κι όλη μέρα κι όλη νύχτα του άρεσε να σκορπάει παντού λογάκια και ήχους, σκόρπισε τις κουβέντες του μανιταριού στην πόλη όπου ζούσαν οι άνθρωποι. Εκείνοι φοβήθηκαν και λυπήθηκαν μαζί. Όσο κι αν το επιθυμούσαν δεν θα πήγαιναν ποτέ ξανά στο δάσος, ήταν πλέον επικίνδυνο για την υγεία τους. Το μανιτάρι αισθανόταν πολύ περήφανο με αυτό που είχε καταφέρει με το ψέμα του.
Kαι περνούσαν οι μέρες, περνούσαν οι μήνες, περνούσαν τα χρόνια και κανένας άνθρωπος δεν είχε επισκεφτεί ποτέ ξανά το δάσος ,αφού όλοι είχαν πιστέψει ένα ψέμα. Οι άνθρωποι ήταν όλη μέρα στεναχωρημένοι και δίχως δύναμη στο σώμα αφού τους έλειπε το οξυγόνο του δάσους.
Το δάσος ήταν πολύ λυπημένο και τα δέντρα είχαν χάσει σχεδόν όλα τους τα φύλλα και τους καρπούς. Τα πουλάκια δεν έχτιζαν πια φωλίτσες και είχαν σταματήσει το χαρωπό τιτίβισμα. Τα λουλούδια μαραίνονταν και οι μελισσούλες δεν μπορούσαν πια να φτιάξουν μέλι.
Το μανιτάρι κατάλαβε κάποια στιγμή πόσο άσχημο ήταν αυτό που είχε κάνει σε φυτά. ζώα κι ανθρώπους.
“Θα το διορθώσω” αποφάσισε. Με την βοήθεια του ανέμου οι άνθρωποι θα άκουγαν από το στόμα του τούτα τα λόγια: “Το δάσος είναι πάλι ακίνδυνο, μπορείτε να το χαρείτε όπως παλιά και να νιώθετε ευτυχισμένοι στην αγκαλιά της φύσης!”
Και οι άνθρωποι επέστρεψαν κι όλη η χαρά ζωγραφίστηκε στα πρόσωπά τους.
“Εκατόν ενενήντα επτά χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από εκείνη τη λαμπρή ημέρα της 18ης Απριλίου 1829, όταν η ελληνική σημαία κυμάτισε περήφανα στο Ιτς Καλέ, τον υψηλότερο προμαχώνα του Κάστρου μας. Εκείνη η στιγμή δεν σηματοδότησε απλώς την απελευθέρωση μιας πόλης· σφράγισε την ολοκλήρωση ενός αγώνα που άλλαξε την ιστορία της Στερεάς Ελλάδας και έδωσε πνοή στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος.
Δεν ήταν τυχαία η βαρύτητα που απέδωσε σε εκείνη την ημέρα ολόκληρη η τότε ηγεσία του έθνους. Ο Σπυρίδων Τρικούπης σημείωσε χαρακτηριστικά ότι «η άλωσις της Ναυπάκτου εστερέωσε τον αγώνα κατά την Στερεάν Ελλάδα», συμπληρώνοντας πως «η ελευθέρωσις της Ναυπάκτου προετοίμασεν την του Μεσολογγίου». Η πόλη μας, κλειδί του Κορινθιακού και της Δυτικής Ελλάδας, δεν ελευθερώθηκε απλώς· ελευθέρωσε.
Σήμερα, 197 χρόνια μετά, τιμούμε τους ήρωες που έπεσαν και εκείνους που επέζησαν για να παραδώσουν ελεύθερη πατρίδα. Τιμούμε εξίσου και κάθε ανώνυμο κάτοικο της Ναυπακτίας, που με τη σιωπηλή αντοχή του κράτησε ζωντανή τη φλόγα της ελπίδας μέσα στα σκοτεινά χρόνια της σκλαβιάς.
Σε μία εποχή που η καθημερινότητα δοκιμάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και η συλλογική μνήμη υποχωρεί μπροστά στην ταχύτητα των καιρών, η επέτειος της 18ης Απριλίου μάς υπενθυμίζει ότι οι σπουδαίες κατακτήσεις γεννιούνται μόνο μέσα από την ενότητα. Η Ναύπακτος απελευθερώθηκε επειδή οι αγωνιστές της στάθηκαν «μαζί». Το ίδιο «μαζί» χρειαζόμαστε και σήμερα. Σε κάθε πρόκληση που αντιμετωπίζουμε, σε κάθε προσπάθεια που αναλαμβάνουμε, σε κάθε βήμα προς το μέλλον που οραματιζόμαστε για τον τόπο μας!
Τα τελευταία χρόνια, τιμούμε την ξεχωριστή αυτή επέτειο με τις δέουσες εκδηλώσεις μνήμης και πολιτισμού, οι οποίες φέτος λαμβάνουν χώρα στις 24-26 Απριλίου. Σας περιμένουμε να γιορτάσουμε μαζί!
Χρόνια πολλά στην πόλη μας!
Χρόνια πολλά σε όλες τις Ναυπάκτιες και όλους τους Ναυπακτίους!“
► Εικόνα από το έργο του διάσημου Γάλλου ζωγράφου Leblanc που αναπαριστά τους ήρωες της Απελευθέρωσης της Ναυπάκτου. Μπροστά από το Κάστρο της πόλης, εικονίζονται οι οπλαρχηγοί: Κίτσος Τζαβέλλας, Νικηταράς, Γ. Κολοκοτρώνης, Ν Μπότσαρης, Χατζηχρήστος, Παπάζογλου, Κανάρης, Μιαούλης. Το έργο αγοράσθηκε αρχικά από το Δήμο Παρισίων το 1835. Και στη συνέχεια ο Βασιλιάς Λουδοβίκος-Φίλιππος το μετέφερε στο Μουσείο του Ανακτόρου των Βερσαλλιών όπου βρίσκεται εκεί μέχρι σήμερα.
Στο πλαίσιο της Εθνικής Δράσης κατά της Παιδικής Παχυσαρκίας του Υπουργείου Υγείας και της UNICEF, η επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Πατρών, σε συνεργασία με το Ιδιωτικό Νηπιαγωγείο «Μικροί Ερευνητές», σας προσκαλεί σε μια ξεχωριστή γιορτή για μικρούς και μεγάλους, με στόχο την προώθηση της υγιεινής ζωής μέσα από παιχνίδι, δράση, γνώση και διασκέδαση!
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ παίρνει απρόβλεπτες διαστάσεις.
Κάθε τόσο κυκλοφορούν φήμες ότι οι αποκαλύψεις για εμπλοκή στις επιδοτήσεις και νέων πολιτικών προσώπων, αυξάνει τους τριγμούς στη συνοχή της Κυβέρνησης.
Κρίνεται θετική, για την ομαλή λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, η απόφαση για τη γρήγορη άρση της βουλευτικής ασυλίας των βουλευτών που εμπλέκονται στη σκανδαλώδη υπόθεση.
Ορθή είναι και η θέληση των βουλευτών να παραιτηθούν του προνομίου της ασυλίας τους.
Έτσι ικανοποιείται το εύλογο αίτημα της κοινωνίας.
Να γνωρίζει ποιοι είναι επίορκοι της υπόσχεσης που έδωσαν όταν αναλάμβαναν τα καθήκοντά τους.
Χρέος της Δικαιοσύνης, χωρίς αργοπορία, να προβεί στις ενδεδειγμένες ενέργειες.
Να κριθούν οι όποιες παραβάσεις των Νόμων.
Όσο παραμένει σε εκκρεμότητα η σκανδαλώδης υπόθεση, τόσο οργιάζουν οι φήμες.
Άλλες ομιλούν για προσπάθεια συγκάλυψης. Κάποιες για διαιώνιση στους βαθμούς απόδοσης Δικαιοσύνης Μέχρι και ο κίνδυνος της στοχευμένης παραγραφής επισημαίνεται.
Να σημειωθεί ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αναδείχθηκε από ανώνυμη καταγγελία.
Στοιχειωμένη η καταγγελία δεν ήταν δυνατό να ριχθεί στον κάλαθο των αχρήστων ως ανώνυμη.
Τα στοιχεία που περιελάμβανε, με ονοματεπώνυμα και θέσεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτών που εμπλέκονταν, δεν άφηναν περιθώρια αδιαφορίας.
Έτσι ενεργοποιήθηκε το σύστημα της νόμιμης παρακολούθησης των τηλεφώνων των υπόπτων με τα γνωστά αποτελέσματα.
Παράλληλα καταγγέλθηκαν παρανομίες και στην αρμόδια εισαγγελική αρχή της Ενωμένης Ευρώπης.
Έτσι ήταν δύσκολη η απόκρυψη των γεγονότων.
Γεγονότα που κηλιδώνουν την πορεία αρκετών εκπροσώπων του ελληνικού λαού.
Η πολιτεία έχει βασική υποχρέωση να κλείσει τις ρωγμές που επιτρέπουν παρόμοια γεγονότα.
Με την καταδίκη, αν είναι ένοχοι, δύο, τριών πέντε βουλευτών, αν και όποτε τελεσφορήσει, δε σταματά η κακοδιαχείριση.
Απαιτούνται ριζικές τομές σε θέματα που έχουν σχέση με οικονομικές παροχές, όπως οι επιδοτήσεις.
Να λειτουργούν οι υπηρεσίες του κράτους, στην εξυπηρέτηση των πολιτών, ώστε να είναι περιττή κάθε έξωθεν παρέμβαση.
Μ’ αυτόν τον τρόπο, παύει το γραφείο του βουλευτή να πλημμυρίζει από αιτήματα, λογικά ή παράλογα.
Έτσι αποφεύγεται το παράπονό του. Αν δεν ακούω τις παρακλήσεις των ανθρώπων της περιφέρειάς μου, τότε τι εκπρόσωπός τους λογαριάζομαι.
Δικαιολογίες ότι αυτά τα δυσμενή φαινόμενα που αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό είναι γνωστή και διαρκής παθογένεια του ελληνικού λαού, είναι αστείες.
Όπως και αυτή. Μήπως και οι άλλοι, όταν ήτανε στην εξουσία, τα ίδια δεν έκαναν;
Προσωπικά, απ’ όσα τουλάχιστον λέγονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πιστεύω δεν είναι κολάσιμες όλες οι περιπτώσεις.
Να γιατί είναι πολύτιμη η ταχεία διαλεύκανση του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ.