Σε κοιτάζω. Με δυσκολία κάνεις πλέον τα πάντα. Επικεντρώνομαι στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Οι πολλές ρυτίδες διακόπτουν απότομα την αρμονία που κάποτε υπήρχε. Άτιμες πληγές του ανελέητου χρόνου !

Δεν αποστρέφω το βλέμμα μου παρά την άσχημη επίθεση της σάρκας γύρω από τα μάτια σου και πάνω στα χέρια σου. Δημιουργώ με την βοήθεια της φαντασίας μου την παλιά σου εικόνα. Τότε που έτρεχες ανέμελα στις αλάνες με κοντό παντελονάκι και γόνατα ματωμένα από το άτσαλο παιχνίδι με τους φίλους. Τότε που βουτούσες το φαγητό μέσα από την λαμαρίνα κι ας έκαιγε και το πετούσες όπως  όπως στο στόμα για να μην χάσεις την παρέα που σου πετούσε πετρούλες στο τζάμι. Τότε που χαμογελούσες αβίαστα ..

Σταματάω το κρυφοκοίταγμα. Δεν θέλω να ενοχληθείς… Το χλωμό σου πρόσωπο μου θυμίζει τον πατέρα , τον παππού ,τον θείο ,τον αδελφό ,τον φίλο ,τον συνάδελφο ,τον συνάνθρωπο…

Αυτές οι αράδες είναι για σένα άγνωστε … για σένα που έχεις όλο τον σεβασμό μου …

Απασχόλησε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία πλειοδότησαν στην παρουσία του ενώπιον της κοινής γνώμης.

Αυτή, η κοινή γνώμη, σαν αδέκαστος κριτής, να κρίνει το ατυχές γεγονός.

Αυτό που εκτυλίχθηκε σε δύο ανεξέλεγκτες φάσεις.

Στην πρώτη, η Νηπιαγωγός,  σ’ έξαλλη  κατάσταση, κατακεραύνωσε  τα νήπια της.

Απείλησε αυτά τα παιδιά, των οποίων την ευθύνη της μόρφωσης και της καλλιέργειας της προσωπικότητάς τους έχει, με βίαιες σωματικές τιμωρίες.

Στη δεύτερη, γονέας που άκουσε τις απαράδεκτες φωνές της Εκπαιδευτικού, για τιμωρία των παιδιών που προξένησαν σημαντική ηλικία ζημιά στο Σχολείο, χειροδίκησε, με βάναυσο τρόπο σε βάρος της Νηπιαγωγού.

Πρόθεσή μου δεν είναι να ταχθώ υπέρ η κατά κανενός εκ των πρωταγωνιστών του τραγικού περιστατικού.

Απλά να εκθέσω κάποιες σκέψεις αλλά και παρατηρήσεις στην όλη έκβαση του συμβάντος.

Έχω την άποψη ότι η αχρείαστη υπερπροβολή παρόμοιων περιστατικών διεγείρει, εξάπτει το εγώ του ανθρώπου.

Αποτελεί στοιχείο μίμησης. Γιατί αυτός και όχι εγώ.

Καλλιεργεί σε αριθμό μαθητών την αίσθηση της παντοδυναμίας των γονέων τους έναντι των Δασκάλων τους.

Χάνεται η εμπιστοσύνη του μαθητή προς το δάσκαλό του. Ό,τι χειρότερο για την πορεία του στο Σχολείο.

Σήμερα οι Εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων, σ’ αντίθεση με τους αντίστοιχους της γενιάς που διανύει τη ζωή του συνταξιούχου, τυγχάνουν καλύτερης και ευρύτερης επαγγελματικής μόρφωσης.

Στο Νηπιαγωγείο μπαίνουν τα θεμέλια της σωστής ένταξης του παιδιού στη μακρόχρονη σχολική ζωή.

Θυμάμαι όταν υπουργός παιδείας ήταν ο αείμνηστος Γ. ΡΑΛΛΗΣ,  είχε συμμετάσχει σ’ένα παγκόσμιο συνέδριο.

Σ’ αυτό συζητήθηκαν θέματα βελτιώσεων της παρεχόμενης Παιδείας.

Εντυπωσιάστηκε,  όπως έλεγε, από το συμπέρασμα.

Το βάρος της πολιτείας, στο σημαντικό τομέα της Παιδείας,  επιβάλλεται να στρέφεται στο Νηπιαγωγείο.

Απ’ αυτό εξαρτάται η παραπέρα ομαλή πορεία του παιδιού.

Έγινε κάτι σημαντικό σ’ αυτή την κατεύθυνση;

Επιτρέψτε μου να έχω αμφιβολίες.

Άλλωστε τα γεγονότα, απανωτά σε μία περιοχή που μυρίζει μπαρούτι απ’ άκρη σ’ άκρη το βεβαιώνει.

Σήμερα η συμπεριφορά των Εκπαιδευτικών, έναντι των μαθητών, δεν είναι όπως παλιά.

Αυτή η άποψη επικρατεί και δεν απέχει της πραγματικότητας.

Μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο,  πιστεύω κανένας εκπαιδευτικός δεν επικαλέστηκε: «Το ξύλο βγήκε τον Παράδεισο».

Υπάρχουν παιδαγωγικοί τρόποι βελτίωσης των μαθητών.

Η ανάθεση π.χ υπεύθυνων ασχολιών στο μαθητή,  του δίνει αυτοπεποίθηση, του αλλάζει τρόπους συμπεριφοράς.

Διάβαζα πολύ πρόσφατα.

Σε Νηπιαγωγεία στην Αμερική, κάθε παιδί έχει εβδομαδιαία απασχόληση.

Καθαρίζει τον πίνακα, αλλάζει τα άνθη του ανθοδοχείου, τακτοποιεί τα καθίσματα, ελέγχει μήπως κάποιος συμμαθητής του άφησε κάτι στη θέση του, κ.λ.π.

Οπωσδήποτε σημαντικός είναι ο ρόλος της Πολιτείας.

Να ενδιαφερθεί με έργα στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Εκπαιδευτικοί.

Στα προγράμματα των κομμάτων ανάμεσα στα πολλά και σημαντικά θέματα προς υλοποίηση, περίοπτη θέση καταλαμβάνει ο επαναπατρισμός των νέων που εργάζονται στο εξωτερικό.

Ιδιαίτερα αυτών που αποφοίτησαν από τα Ελληνικά Ππανεπιστήμια και έφυγαν στην αλλοδαπή.

Μάλιστα σφοδρή κριτική δέχονται οι  παρατάξεις που κυβέρνησαν δύο τετραετίες.

Για την αδράνειά τους να περιορίσουν την ομαδική φυγή.

Να σταδιοδρομήσουν σε ξένες χώρες επαγγελματικά ύστερα από τις σπουδές του στα Ελληνικά Πανεπιστήμια .  Αρκετοί μάλιστα έτυχαν και μεταπτυχιακούς τίτλους.

Δεν είναι υπερβολή ο ισχυρισμός ότι ένας σημαντικός αριθμός εκ των αριστούχων, έχει φύγει γι’ άλλες χώρες.

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί αυτή η τάση φυγής έρχεται αβίαστη.

Η ελληνική οικογένεια, με τις δαπανηρές σπουδές των παιδιών της κάνει μία αξιόλογη επένδυση.

Μ’ αυτή την ενέργειά της μακροχρόνια προσδοκά να αποφέρει κέρδη.

Πέρα από τη μόρφωση των παιδιών της, αναμένει μία καλύτερη ζωή για αυτά.

Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ελλήνων γονέων.

Επιδίωξή τους είναι τα παιδιά τους ν’ ανέβουν βαθμίδες στην κοινωνία.

Γι’ αυτό δεν διστάζουν να διαθέτουν τεράστια χρηματικά ποσά,  πέρα από τις συνήθεις δυνατότητές τους,  στην Πανεπιστημιακή μόρφωση των τέκνων τους.

Παλαιότερα ο στόχος αυτός των οικογενειών είχε κοινωνικό αντίκρισμα.

Σήμερα, οι νέες και οι νέοι που αποφοιτούν από τα Πανεπιστήμια βγαίνουν στην αγορά και έρχονται αντιμέτωποι με την ανεργία.

Αν βρεθεί κάποια εργασία, οι αποδοχές είναι τόσο χαμηλές που δεν επαρκούν ούτε για την αντιμετώπιση των στοιχειωδών αναγκών.

Κάθε χρόνο,  πόσοι γιατροί, εκπαιδευτικοί, γεωπόνοι, δεν δέχονται διορισμό σε περιοχές μακριά τον τόπο κατοικίας τους.

Συμπολίτης μας που τώρα εργάζεται στο εξωτερικό, με ευρύτερες σπουδές στην επιστήμη του, αναζήτηση εργασίας σ’ εταιρεία που φημίζεται για την δραστηριότητά της σε πολλούς τομείς.

Ο υπεύθυνος των προσλήψεων, όταν διάβασε το βιογραφικό του, δεν έκρυψε την έκπληξη του για τα πλούσια προσόντα του.

Όμως είπε.  Φεύγα για το εξωτερικό. Η εταιρεία μας αδυνατεί να ικανοποιήσει βαθμολογικά και μισθολογικά τις δυνατότητες σας.

Κάτι επιβάλλεται να πράξει η οργανωμένη πολιτεία.

Με τομές όμως στη διοίκηση και όχι ευχολόγια.

Η υποσχέσεις, οι λύσεις που ξεδιπλώνονται στα προγράμματα των κομμάτων, πρέπει σταδιακά να υλοποιούνται.

Σε διαφορική περίπτωση η μαζική έξοδος εκλεκτού επιστημονικού προσωπικού, έρχεται μαζική.

Βέβαια κάποιοι αποδέχονται τη μοίρα τους και προσπαθούν να σταδιοδρομήσουν στην πατρίδα.

Άλλοι κορνιζάρουν το πτυχίο των σπουδών τους και ασχολούνται με αλλότριες εργασίες. Κάποιες φορές είναι πιο προσοδοφόρες από αυτές που χαρίζει η απόκτηση ενός πτυχίου.

Η επένδυση των γονέων δεν κουνήθηκε, έμεινε νεκρή.