Ο Άγνωστος Στρατιώτης είναι ένα μνημείο που συμβολίζει την τιμή και τη μνήμη που επιβάλλεται να έχουμε για όλους τους στρατιώτες που θυσίασαν τη ζωή τους για την Πατρίδα.
Γι’ αυτούς που δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, δεν βρέθηκαν τα σώματά τους.
Ο ελληνικός λαός πάντα τιμά τους νεκρούς ήρωές του.
Σε κάθε πόλη αλλά και στο μικρότερο χωριό, υπάρχει μνημείο πεσόντων, Άγνωστος Στρατιώτης.
Όπου έγιναν φονικές μάχες κι έπεσαν στρατιώτες μία επιτύμβια πλάκα, αναφέρεται στο γεγονός, αν δεν υπάρχει κάτι πιο καλύτερο.
Δεν είναι δυνατόν μόνο στην Αθήνα να αποδίδονται τιμές.
Όλα αυτά τα μνημεία έγιναν είτε με δωρεές ευεργετών, είτε με τον οβολό του Έλληνα πολίτη.
Δικαιωματικά ανήκουν σε όλους τους Έλληνες.
Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος δίκαια εξοργίζεται όταν ο Άγνωστος Στρατιώτης, γίνεται χώρος ιδεολογικής σύγκρουσης και εφαλτήριο πολιτικής ανόδου.
Για τον Έλληνα ο Άγνωστος Στρατιώτης είναι ιδέα.
Από νεαρής ηλικίας, από τον Νηπιαγωγείο ακόμη, στη εθνικές γιορτές, της τοπικές επετείους, τον γεμίζει περηφάνια.
Σέβεται το χώρο. Το περιποιείται, τον καλλωπίζει.
Έτσι γεμίζει με πίστη και κανόνες ηθικής.
Ο Άγνωστος Στρατιώτης δείχνει την ισότητα στη θυσία.
Γι΄ αυτό όλοι οι πεσόντες, γνωστοί και άγνωστοι απολαμβάνουν τις ίδιες τιμές.
Μ΄ αυτές τις έννοιες γαλουχείται ο ελληνικός λαός από τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Δυστυχώς όμως παρακμή των αξιών, έδωσε ρεύμα στους αγανακτισμένους.
Αυτοί μετέτρεψαν το Ιερό Μνημείο σε πεδίο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης.
Το οξύμωρο σ’ αυτή την ολέθρια κατάσταση βρίσκεται στο γεγονός ότι όλοι υποστηρίζουν το σεβασμό τους στα εθνικά σύμβολα.
Ποιοι παραδέχονται ότι οι ενέργειές τους, οι πράξεις τους ευτελίζουν το μνημείο.
Σίγουρα διαφαίνεται ότι η πολιτεία άργησε πολύ ν’ αντιληφθεί την υποχρέωσή της, την ευθύνη της, για την περιφρούρηση και το σεβασμό του χώρου.
Η απόφαση της Κυβέρνησης να σταματήσει αυτή η απαράδεκτη κατάσταση κινείται προς σωστή κατεύθυνση.
Όταν όμως τα γεγονότα παίρνουν απρόβλεπτες διαστάσεις, τα όποια μέτρα, απαιτούν ανάλογο τακτ, ίσως κάποιο διάλογο.
Πολύς θόρυβος ακούγεται στην ιδέα της Κυβέρνησης να αναθέσει τη φύλαξη του Μνημείου στο Υπουργείο Άμυνας.
Είπε ο Στρατηγός, στην Αμερική το αντίστοιχο είναι υπό την επιτήρηση των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σωστά αλλά εκεί δεν στήνονται τσαντήρια.
Αν θυμάμαι καλά, μπορεί ο πολίτης με 50 δολ. να καταθέσει στεφάνι με την παρουσία αγήματος.
Στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, οι εύζωνοι που στέκουν αγέρωχοι μέρα και νύχτα, δεν είναι μία παράσταση.
Είναι η ακοίμητη συνέχεια της τιμής που οφείλουμε σ’ αυτούς που θυσιάστηκαν.
Το μήνυμα που εκπέμπουν είναι αιώνιο.
Δεν ξεχνάμε.




