Με ιδιαίτερη ανησυχία διαπιστώνεται ότι στο σχέδιο του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, το οποίο βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση και άμεσα θα ψηφιστεί , απουσιάζουν οι διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 94 του Ν. 3852/2010 («Καλλικράτης»), οι οποίες καθορίζουν τις αρμοδιότητες των Δήμων στον τομέα της πολεοδομίας, της έκδοσης οικοδομικών αδειών και του ελέγχου της δόμησης μέσω των Υπηρεσιών Δόμησης.
Η παράλειψη αυτή μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς εδώ και χρόνια διατυπώνεται, με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά, η πρόθεση αφαίρεσης των Υπηρεσιών Δόμησης από τους Δήμους.
Σήμερα, υπό την πίεση συντεχνιακών συμφερόντων, υλοποιείται αυτή η μεθόδευση η οποία εγείρει σοβαρά ερωτήματα.
Η εν λόγω μεθόδευση φαίνεται να φτάνει στην τελική της ευθεία, όχι μέσα από μια ανοιχτή και ουσιαστική πολιτική συζήτηση, αλλά μέσω της «διακριτικής» απάλειψης των σχετικών αρμοδιοτήτων από το νέο θεσμικό πλαίσιο.
Η πραγματικότητα είναι ότι ο πολεοδομικός σχεδιασμός, οι όροι δόμησης, οι χρήσεις γης και ο έλεγχος της δόμησης αποτελούν κατεξοχήν τοπικές υποθέσεις. Αφορούν άμεσα τη μορφή, τη λειτουργία και το μέλλον κάθε πόλης και κάθε γειτονιάς. Για τον λόγο αυτό οι αρμοδιότητες αυτές πρέπει να ασκούνται από τον θεσμό που βρίσκεται πλησιέστερα στον πολίτη, γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής και λογοδοτεί καθημερινά στην τοπική κοινωνία: την Τοπική Αυτοδιοίκηση Α’ Βαθμού.
Αυτό άλλωστε επιβάλλουν και τα άρθρα 101 και 102 του Συντάγματος, τα οποία κατοχυρώνουν την αρχή της διοικητικής αποκέντρωσης και την ευθύνη των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης για τη διαχείριση των τοπικών υποθέσεων.
Ο Δήμος Ναυπακτίας και η ΕΡΤ3 παρουσιάζουν σε επίσημη πρώτη προβολή το επεισόδιο της σειράς ιστορικών ντοκιμαντέρ «ΠΟΛΕΙΣ» που είναι αφιερωμένο στη Ναύπακτο. Η σειρά ολοκληρώνει τον πρώτο κύκλο της με σταθμό την πόλη της Ναυπάκτου αναδεικνύοντας τη μακραίωνη ιστορία της, τη στρατηγική της θέση, το κάστρο, το Ενετικό Λιμάνι και τους ανθρώπους που κρατούν ζωντανή τη μνήμη της.
Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026, στις 21:00, στο Ίδρυμα Δημητρίου και Αίγλης Μπότσαρη,ενώ το επεισόδιο θα μεταδοθεί τηλεοπτικά από την ΕΡΤ3 την Πέμπτη 25 Ιουνίου, στις 20:00. Η εκδήλωση είναι ανοιχτή στο κοινό, με ελεύθερη είσοδο.
Με το βλέμμα στραμμένο στη θάλασσα και την Πίνδο να υψώνεται πίσω της, η Ναύπακτος απλώνεται αμφιθεατρικά σε μια πευκόφυτη πλαγιά, εκεί όπου το βουνό συναντά το νερό. Μία πόλη που μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κόσμους που μαζί την καθόρισαν διαχρονικά: τον Κορινθιακό κόλπο που της άνοιγε τους δρόμους και έναν επιβλητικό ορεινό όγκο που της πρόσφερε προστασία. Η παραθαλάσσια αυτή καστροπολιτεία, με τα τείχη της και το παλιό κυκλικό Λιμάνι σε σχήμα, διατηρεί ακόμα αναλλοίωτη τη γοητεία της, κουβαλώντας αιώνες πλούσιας ιστορίας.
Η κάμερα της σειράς ΠΟΛΕΙΣ μας ξεναγεί σε έναν τόπο που η γεωγραφική του θέση τού χάρισε διαχρονικά στρατηγική σημασία. Από τη μυκηναϊκή εποχή έως τα ρωμαϊκά χρόνια, από το Δεσποτάτο της Ηπείρου έως την οθωμανική περίοδο, η Ναύπακτος γνώρισε περιόδους μεγάλης ακμής, πλούτου και επιρροής. Η ισχυρή οχύρωσή της, που ξεκινά από το Λιμάνι και καταλήγει στο Κάστρο, μαρτυρά μέχρι σήμερα τη σημασία που είχε αυτός ο τόπος στο πέρασμα των αιώνων. Παρακολουθούμε την πορεία μιας πόλης που άλλαξε ονόματα μέσα στους αιώνες -Έπακτος, Έπαχτος, Λεπάντο- χωρίς ποτέ να χάσει την ταυτότητά της. Μιας πόλης που βρέθηκε πολλές φορές στο επίκεντρο της ιστορίας. Δύο μεγάλες ναυμαχίες έφεραν το όνομά της, με κορυφαία εκείνη του 1571, που επηρέασε την πορεία ολόκληρης της Ευρώπης και συνέδεσε για πάντα τη Ναύπακτο με τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ο οποίος πολέμησε στα νερά της. Μέσα από αρχειακές εικόνες και σύγχρονες καταγραφές, η σειρά φωτίζει τη ζωή μιας πόλης βαθιά δεμένης με τη θάλασσα. Το Λιμάνι, η παραλία, οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους συνθέτουν έναν τόπο όπου η καθημερινότητα εξακολουθεί να κινείται στον ρυθμό του νερού. Μια πόλη που διατηρεί ζωντανή τη μνήμη της, χωρίς να παύει να εξελίσσεται.
Και καθώς το ταξίδι φτάνει στο σήμερα, η Ναύπακτος αποκαλύπτεται ως ένας τόπος όπου η ιστορία παραμένει παρούσα σε κάθε γωνιά: στα τείχη, στα σοκάκια, στο λιμάνι και στο βλέμμα που χάνεται στον Κορινθιακό.
Μια πόλη που αφηγείται αιώνες ιστορίας ανάμεσα στο κάστρο και τη θάλασσα.
Την παράταση της προθεσμίας για τον καθαρισμό και τη δήλωση οικοπέδων έως και τη Δευτέρα 22 Ιουνίου ανακοίνωσε ο Υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Ευάγγελος Τουρνάς.
Να σημειώσουμε ότι η προθεσμία έληγε στις 15 Ιουνίου και μέχρι χθες στην σχετική πλατφόρμα akatharista.gov.gr είχαν υποβληθεί 373.000 δηλώσεις καθαρισμού, ενώ πέρυσι είχαν καταγραφεί περίπου 730.000 δηλώσεις μέχρι τη λήξη της προθεσμίας.
Παράλληλα, ο υπουργός , προειδοποίησε ότι μετά τη λήξη της νέας προθεσμίας θα πραγματοποιηθούν αυστηροί έλεγχοι από τους δήμους και τις αρμόδιες υπηρεσίες, τόσο κατόπιν καταγγελιών όσο και αυτεπάγγελτα.
Η Ελλάδα γερνά, συρρικνώνεται και χάνει τα παιδιά της. Κι όμως, το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να αντιμετωπίζει το δημογραφικό ως ένα θέμα για συνέδρια και ευχολόγια.
Οι γεννήσεις καταρρέουν, οι θάνατοι υπερβαίνουν σταθερά τις γεννήσεις και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι έχουν φύγει στο εξωτερικό αναζητώντας αυτό που δεν βρήκαν εδώ: αξιοκρατία, προοπτική και αξιοπρεπείς αμοιβές.
Την ίδια στιγμή, το ασφαλιστικό στηρίζεται σε ολοένα και λιγότερους εργαζόμενους. Οι νέοι πληρώνουν υψηλές εισφορές για να συντηρήσουν ένα σύστημα στο οποίο οι ίδιοι δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι θα ωφεληθούν ποτέ.
Καλούνται να χρηματοδοτήσουν το παρόν, ενώ κανείς δεν τους εγγυάται το μέλλον.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η απόκτηση κατοικίας έχει γίνει άπιαστο όνειρο, τα ενοίκια εκτοξεύονται, η εργασιακή ανασφάλεια κυριαρχεί και η στήριξη της οικογένειας παραμένει ανεπαρκής. Στην πράξη, η πολιτεία ζητά από τους νέους να κάνουν παιδιά χωρίς να τους παρέχει τις προϋποθέσεις για να τα μεγαλώσουν.
Το δημογραφικό, το ασφαλιστικό και η κρίση της νέας γενιάς δεν είναι διαφορετικά προβλήματα. Είναι το ίδιο πρόβλημα.
Μια χώρα που δεν επενδύει στους νέους της υπονομεύει το μέλλον της.
Η πραγματική εθνική απειλή δεν είναι ότι δεν θα έχουμε αρκετά χρήματα για τις συντάξεις. Είναι ότι δεν θα έχουμε αρκετούς νέους ανθρώπους για να κρατήσουν τη χώρα όρθια.