Κάθε φορά που μια γυναίκα κακοποιείται, βιάζεται ή δολοφονείται, εμφανίζεται το ίδιο μοτίβο. Όχι ως κραυγαλέος σεξισμός, αλλά ως κάτι πιο ήσυχο, πιο «λογικό», πιο κοινωνικά αποδεκτό: το ψιθύρισμα της ευθύνης.
«Ναι, αλλά…».
Και μέσα σε αυτό το «αλλά» χωράει ολόκληρη η πατριαρχία.

«Κρίμα, αλλά ήταν ενήλικη».
«Κρίμα, αλλά είχε επιλέξει τη ζωή της».

Δεν πρόκειται για απλές φράσεις. Είναι μηχανισμοί. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία μετατρέπει το έγκλημα σε υπό συνθήκη αδικία. Δεν αμφισβητείται το γεγονός — αμφισβητείται η καθαρότητά του. Σαν να υπάρχει ένα αόρατο όριο, πέρα από το οποίο η βία γίνεται κάπως… αναμενόμενη.

Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο πρόσωπο της πατριαρχίας: όχι η ωμή επιθετικότητα, αλλά η κανονικοποίηση της συνενοχής του θύματος. Η ιδέα ότι καμία γυναίκα δεν είναι ποτέ πλήρως αθώα. Ότι κάτι «δεν πρόσεξε», κάτι «επέλεξε», κάτι «προκάλεσε».

Και έτσι, η συζήτηση μετατοπίζεται.
Από τον δράστη — στη ζωή της γυναίκας.
Από την πράξη — στον χαρακτήρα της.
Από την ευθύνη — στη συμπεριφορά.

Το αποτέλεσμα; Ένας κόσμος όπου ο θύτης δεν χρειάζεται πάντα να δικαιολογηθεί πλήρως. Αρκεί να υπάρχει μια σκιά πάνω στο θύμα.

Ας είμαστε ειλικρινείς: αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι βολικό.
Γιατί αν πείσουμε τον εαυτό μας ότι «εκείνη κάτι έκανε», τότε μπορούμε να πιστέψουμε ότι εμείς, κάνοντας «τα σωστά», είμαστε ασφαλείς. Είναι μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Μόνο που αυτή η ψευδαίσθηση χτίζεται πάνω στην αποδοχή της βίας ως πιθανής συνέπειας.

Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο άβολη:
κανείς δεν χρειάζεται να είναι άψογος για να έχει δικαίωμα στην ασφάλεια.
Κανείς δεν χρειάζεται να αποδείξει την «αθωότητά» του για να μην κακοποιηθεί.

Η Μυρτώ —και η κάθε Μυρτώ— δεν είναι υπόθεση προς αξιολόγηση. Δεν είναι βιογραφικό προς έλεγχο. Είναι άνθρωπος. Και αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό.

Όσο συνεχίζουμε να προσθέτουμε «αλλά», δεν περιγράφουμε απλώς την πραγματικότητα. Τη διαμορφώνουμε.

Οι έντονες αντιδράσεις περιβαλλοντικών φορέων απέναντι στο νέο νομοσχέδιο του ΥΠΕΝ με τίτλο «Εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας για τη χρήση και την παραγωγή Ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας» φέρνουν στο προσκήνιο έναν ευρύτερο προβληματισμό για την κατεύθυνση της περιβαλλοντικής πολιτικής στη χώρα και κυρίως προμηνύουν μεγάλα προβλήματα φυσιογνωμίας για τους Δήμους.

Πρώτες στο δημόσιο πεδίο τοποθετήθηκαν 12 μεγάλες περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι οποίες προειδοποιούν ότι οι προτεινόμενες ρυθμίσεις για τις περιοχές Natura 2000 ανοίγουν τον «ασκό του Αιόλου» για την υποβάθμιση προστατευόμενων περιοχών υπό τον μανδύα του πολεοδομικού σχεδιασμού.

Συγκεκριμένα, οι οργανώσεις ANIMA, ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ, ΑΡΧΕΛΩΝ, Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Εταιρία Προστασίας Πρεσπών, Καλλιστώ, iSea, MEDASSET, MedINA και WWF Ελλάς κατέθεσαν κοινό σχόλιο στη δημόσια διαβούλευση, εκφράζοντας σοβαρότατες ενστάσεις για τις προβλέψεις του σχεδίου νόμου σχετικά με την πολεοδόμηση εντός προστατευόμενων περιοχών και τη γενικευμένη ρύθμιση χρήσεων γης και δραστηριοτήτων.

Κατά την κοινή τους παρέμβαση, η πρόταση του ΥΠΕΝ για δυνατότητα επέκτασης οικισμών και σχεδίων πόλεως μέσα σε ζώνες βιώσιμης διαχείρισης φυσικών πόρων εντός περιοχών Natura είναι πολλαπλώς προβληματική. Όπως υποστηρίζουν, η επίκληση συμβατότητας αυτών των επεκτάσεων με τις Ειδικές Περιβαλλοντικές Μελέτες είναι προσχηματική, καθώς οι μελέτες αυτές δεν έχουν εξετάσει πολεοδομικά ζητήματα ούτε έχουν αξιολογήσει τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια τέτοια εξέλιξη στο φυσικό περιβάλλον. Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι επιχειρείται να δημιουργηθεί μια επίφαση επιστημονικής τεκμηρίωσης χωρίς να υπάρχει πραγματικό υπόβαθρο.

Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν και η παρέμβαση του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας, η οποία στρέφεται όχι μόνο κατά επιμέρους άρθρων, αλλά κατά της συνολικής φιλοσοφίας του νομοσχεδίου. Το Επιμελητήριο κάνει λόγο για σοβαρά ζητήματα νομιμότητας, θεσμικής λειτουργίας και περιβαλλοντικής απορρύθμισης.

Το Επιμελητήριο εστιάζει ιδιαίτερα σε δύο ζητήματα:

Το πρώτο αφορά τη δυνατότητα υποχρεωτικής ανάκλησης αναδασώσεων σε εκτάσεις που είχαν παλαιότερα λάβει έγκριση επέμβασης, ακόμη και αν στη συνέχεια κάηκαν και κηρύχθηκαν αναδασωτέες..

Το δεύτερο αφορά τις λεγόμενες «περιοχές επιτάχυνσης ΑΠΕ», στις οποίες έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα μπορούν να εξαιρούνται από τη διαδικασία περιβαλλοντικής αδειοδότησης και ειδικής οικολογικής αξιολόγησης.

Όπως αναφέρεται,  πίσω από τον τίτλο του «εκσυγχρονισμού» διαμορφώνεται ένα νέο πλαίσιο σημαντικής αποδυνάμωσης της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος και των δημοκρατικών διαδικασιών που οφείλουν να το συνοδεύουν.

Έναν φόβο τον έχω ότι αυτή η κόντρα του Τραμπ με τον Πάπα δεν θα πάει καλά.

O αμερικανός πρόεδρος δήλωσε ότι ο Πάπας ανήκει γενικώς στη «ριζοσπαστική Αριστερά». Ομολογώ πως ούτε που είχε περάσει από το μυαλό μου, ούτε που το είχα υποψιαστεί.

Για τον Ντόναλντ «ριζοσπαστική Αριστερά» είναι ένα πολυχρηστικό εργαλείο: το χρησιμοποιεί παντού. Είναι σαν σελοτέιπ πολιτικής ρητορικής. Δεν κολλάει απαραίτητα σωστά, αλλά κάνει δουλειά στο μάτι.

Αύριο δεν αποκλείεται να μας πει  ότι και ο Άγιος Πέτρος είχε «ύποπτες» τάσεις, επειδή μοίραζε ψάρια χωρίς φορολογικό παραστατικό. Ή ότι η Καινή Διαθήκη χρειάζεται επανέκδοση με «διορθωμένη ιδεολογική κατεύθυνση».

Ωστόσο, ο πλανητάρχης  δεν διευκρίνισε σε ποια «ριζοσπαστική Αριστερά» ανήκει ο Πάπας, σε αυτή με τον Τσίπρα;  Με τον Πολάκη  ή την Κωνσταντοπούλου;  

Η συγκεχυμένη αναφορά του Ντόναλντ με βάζει σε σκέψεις, μη τυχόν και  χρεώσουμε τον Πάπα σε τίποτα λάθος αριστερούς και τρέχουμε μετά.