Connect with us

ΕΛΛΑΔΑ

Ακόμη και οι κ.κ. Μπουλές και Τσουκαλάς ψήφισαν το Τεχνικό Πρόγραμμα της Ενωτικής Πρωτοβουλίας και του Τάκη Λουκόπουλου!

Published

on

Με την συζήτηση για την ψήφιση του προΰπολογισμού και του Τεχνικού προγράμματος του Δήμου Ναυπακτίας για το 2020, να ολοκληρώνεται στο χθεσινό Δημοτικό συμβούλιο,  η δημοτική παράταξη της Ενωτικής πρωτοβουλίας εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:

Ακόμη και οι κ.κ. Μπουλές και Τσουκαλάς ψήφισαν το Τεχνικό Πρόγραμμα της Ενωτικής Πρωτοβουλίας και του Τάκη Λουκόπουλου!

Με τις θετικές ψήφους των περισσότερων παρατάξεων, πέρασε το Τεχνικό Πρόγραμμα του δήμου Ναυπακτίας. Μόνο 5 από τους 27 συμβούλους καταψήφισαν!

Ένα Τεχνικό Πρόγραμμα που έφθασε στο αστρονομικό ποσό των 35,5 εκατομμυρίων (με τις σημερινές αποδοχές χρηματοδότησης ποσού 5,5 εκατομμυρίων ακόμη). Από αυτά τα 35 εκατομμύρια είναι συνεχιζόμενα έργα της δημοτικής αρχής Λουκόπουλου. Μόνο 500.000 πρόσθεσε στα νέα έργα η σημερινή δημοτική αρχή του κ. Γκίζα.

Το Τεχνικό πρόγραμμα στην διάρκεια της συζήτησης υπεράσπισε μαχητικά ο πρώην δήμαρχος Ναυπακτίας Τάκης Λουκόπουλος, αφού πρόκειται για την κατάληξη μιας επιτυχημένης θητείας. Από την σημερινή διοίκηση που μεμψιμοιρούσε λέγοντας «δεν τα βρήκαμε κι όλα έτοιμα», ακόμη και οι κ.κ. Μπουλές και Τσουκαλάς που επί πέντε χρόνια δεν ψήφιζαν το Τεχνικό πρόγραμμα, σήμερα αναγκάστηκαν να το υπερψηφίσουν.

Η Ναυπακτία αλλάζει λοιπόν και από σχεδόν κανέναν δεν αμφισβητείται αυτό.

Μόνο και μόνο για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης αναφέρουμε κάποια ψήγματα από την παρέμβαση του Τάκη Λουκόπουλου.

  • Το Τεχνικό Πρόγραμμα του δήμου Ναυπακτίας για το 2020 είναι 35,5 εκατομμύρια, ενώ:

στον δήμο Αγρινίου είναι 30 εκατομμύρια, στον δήμο Πύργου 20 εκατομμύρια, στον δήμο Αιγίου 14 εκατομμύρια και στην Ναυπακτία τον Σεπτέμβρη του 2015, στην αρχή της θητείας του Τάκη Λουκόπουλου ήταν μόνο 10 εκατομμύρια.

  • Ποτέ ξανά δεν υπήρχε Τεχνικό πρόγραμμα στην Ναυπακτία που να πλησιάζει αυτό το ποσό. Ούτε ακόμη και στις εποχές πριν τα μνημόνια και τον οικονομικό μαρασμό της Αυτοδιοίκησης.
  • Για να φθάσουμε σε αυτή την επιτυχία ο δήμος Ναυπακτίας πέτυχε χρηματοδοτήσεις από 13 διαφορετικά εργαλεία (ΕΣΠΑ, LIFE, INTERREG, ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ, LEADER κλπ).
  • Η ΑΙΤΩΛΙΚΗ Αναπτυξιακή βρέθηκε στην 1η θέση πανελλαδικά με ποσοστό υπερδέσμευσης 365%.για δημόσια έργα.
  • Το 65% του Προϋπολογισμού του δήμου Ναυπακτίας πηγαίνει στην εκτέλεση έργων, κάτι που ποτέ δεν είχε ξαναγίνει στην τοπική Αυτοδιοικητική σκηνή. Συνήθως δεν ξεπερνούσε το 30%!
  • Μόνο στον χαρακτηρισμένο Αρχαιολογικό χώρο, στο κέντρο της Ναυπάκτου, υλοποιούνται ή δημοπρατήθηκαν 7 αναπλάσεις με προϋπολογισμό 9.600.000 ευρώ, που αναδεικνύουν την Καστροπολιτεία.
  • Σε όλες τις Δημοτικές Ενότητες πλην Ναυπάκτου υλοποιούνται και δημοπρατούνται σημαντικά έργα, εκατομμυρίων ευρώ.

Καταλαβαίνει, λοιπόν, εύκολα κανείς γιατί για πρώτη φορά η Αντιπολίτευση υπερασπίζει με πάθος το Τεχνικό πρόγραμμα της δημοτικής αρχής.

Γιατί πολύ απλά αυτή η μεγάλη επιτυχία πιστώνεται στην ίδια ως προηγούμενη δημοτική αρχή.

Η σημερινή δημοτική πλειοψηφία, από την άλλη, παραπονείται πως δεν τα βρήκε όλα έτοιμα!

Τι να πούμε; Ίσως δεν ήξεραν ότι, ο σχεδιασμός, η εξεύρεση χρηματοδότησης και η υλοποίηση έργων, απαιτεί συνεχώς σκληρή δουλειά. Ελπίζουμε πως δεν θα αργήσουν να το καταλάβουν.

Πάντως έγινε για άλλη μια φορά φανερό ότι η σημερινή δημοτική αρχή, φοβάται να δεσμευτεί, δεν λέει κουβέντα για το δικό της όραμα, δεν καταθέτει καμιά πρόταση! Χαρακτηριστικό είναι πως η εισήγηση του δημάρχου για το Τεχνικό πρόγραμμα δεν κράτησε ούτε δύο λεπτά! Και βέβαια δεν μας έκανε σε τίποτε σοφότερους για το ποιά θα είναι η δική τους συνεισφορά στην Ναυπακτία.

Αναλυτικά δείτε ένα κομμάτι από την παρουσίαση του Τεχνικού προγράμματος, που έκανε ο Τάκης Λουκόπουλος κατά την διάρκεια της συζήτησης στο video που ακολουθεί.

Το γραφείο τύπου της Ενωτικής Πρωτοβουλίας”

ΕΛΛΑΔΑ

Ψυχής συναπάντημα    (γράφει η Ειρήνη Κατσάμπα)

Published

on

By

Τη συνάντησα τυχαία σε μια εκδήλωση στο λιμάνι Μεσολογγίου. Καθόταν μόνη της και κοίταζε αυτούς που χόρευαν.

Στο μελαγχολικό της βλέμμα έβλεπες ξεκάθαρα την ψυχή της να κάνει τσαλίμια και να αιμορραγεί συγχρόνως.

Λίγο πιο κει καθόταν η ξαδέρφη μου. Τη φωτογράφισα.

Πλησίασα δειλά να ρωτήσω την ηλικιωμένη κυρία αν μου επιτρέπει να φωτογραφίσω κι εκείνη. Με πρόλαβε όμως. -Θα με βγάλεις κι εμένα μια φωτογραφία; Με ρώτησε.

-Ναι, ευχαρίστως. Αλλά πού θα σας βρω να σας τη δώσω; Δεν είμαι από δω.

-Από πού είσαι;

-Από τη Ναύπακτο. Αλλά έρχομαι συχνά εδώ.

-Πότε θα ξανάρθεις; Σε μια βδομάδα; Δέκα μέρες; Με ρώτησε με αγωνία.

-Δεν ξέρω. Πείτε μου πού να την αφήσω.

-Να μου τη δώσεις τώρα απάντησε-πίστευε πως μπορούσα να την εκτυπώσω εκείνη τη στιγμή.

-«Γιαγιά», της είπα κρατώντας της το χέρι, «δεν γίνεται τώρα». Πρέπει να πάω σε κατάστημα να την εκτυπώσω, προσπάθησα να της εξηγήσω ενώ ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι δεν άκουσε τίποτα. Το ηχείο ήταν πάνω από το κεφάλι της. Μπορεί ακόμα και να μην καταλάβαινε τί της έλεγα.

– Να την αφήσω στο ζαχαροπλαστείο του κυρίου Πέτρου στην πλατεία;

Κούνησε το κεφάλι καταφατικά. Κρατούσε στα χέρια της ένα ματσάκι λουλούδια.

Τα λατρεύει σκέφτηκα. Το ίδιο κάνω κι εγώ σε κάθε μου απόδραση μαζεύω λουλούδια. Ντυμένη όμορφα με καθαρά ρούχα, καλοχτενισμένη, κι ένα φουλάρι στο λαιμό που πρόσθετε μια ιδιαίτερη πινελιά στο ντύσιμό της και την προστάτευε συνάμα από το κρύο. Μια φιγούρα που δεν περνούσε απαρατήρητη!

Θαυμάζω τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που κυκλοφορούν πάντα περιποιημένοι. Δείχνουν πόσο αγαπούν τη ζωή!

Έμεινα να κοιτάζω μια τους πολύχρωμους χαρταετούς στον ουρανό, μια τα μικρά παιδιά που έτρεχαν και γελούσαν και μια εκείνη που είχε χαθεί στις σκέψεις της.

Στο βάθος οι βάρκες και τα ψαροκάικα δεμένα στο λιμάνι.

Πόσες διαφορετικές εικόνες στον καμβά της ζωής!

Πόσες φουρτούνες να πέρασε κι εκείνη ψάχνοντας το λιμάνι της.

Το βρήκε άραγε ή ακόμα θαλασσοδέρνεται;

Διάφορα ερωτήματα βομβάρδιζαν το μυαλό μου και το κεφάλι μου άρχισε να βαραίνει λες και είχα πιει ένα βαρέλι κρασί.

Πάμε να χορέψουμε, πρότεινε η ξαδέρφη μου και την ακολούθησα αφήνοντας ένα μουδιασμένο χαμόγελο να σκάσει σαν πυροτέχνημα στα χείλη μου.

Την άφησα και μπήκα στο χορό αλλά η ματιά μου ήταν συνεχώς πάνω της.

Αναρωτιόμουν δεν έχει κανέναν αυτή η γυναίκα; Οικογένεια, φίλους, κάποιον τέλος πάντων να της κάνει παρέα μια τέτοια μέρα.

Μπήκα στη θέση της. Πόσο επώδυνη είναι η μοναξιά τέτοιες ώρες;

Ένιωθα πως είχα μερίδιο ευθύνης για τον πόνο της.

Πώς μπορούσα εγώ να χορεύω, όταν εκείνη καθόταν ακίνητη σε μια καρέκλα τελείως μόνη; Κάποια κυρία με έσπρωξε και με έβαλε χωρίς να με ρωτήσει να σύρω το χορό.

Ωστόσο εγώ έχανα τα βήματά μου γιατί πονούσα. Εκείνη τη στιγμή τη βλέπω να σηκώνεται με σκυμμένο το κεφάλι και αργόσυρτα βήματα και να φεύγει. Δεν έχασα χρόνο.

Έτρεξα προς το μέρος της, την πήρα από το χέρι και την έβαλα να σύρει το χορό.

Αν κάποιον έπρεπε να καμαρώσουμε ήταν εκείνη και μόνο εκείνη!

Στα πρώτα της κιόλας βήματα ξεχύθηκε στο πρόσωπό της όλος ο πόνος και η πίκρα που της έδωσε η ζωή.

Έσκυψε και πετούσε λίγα – λίγα τα λουλούδια που κρατούσε, με τέτοια ευλάβεια, λες κι εκείνη την ώρα κάποιον άγιο προσκυνούσε. Ίσως πάλι να φαντασιωνόταν κάποια στιγμή από τα νιάτα της που της πετούσαν λουλούδια όταν χόρευε. Μπορεί πάλι να μην το έκανε ποτέ κανένας για κείνη και της έμεινε ανεκπλήρωτη επιθυμία, παράπονο κρυφό και τώρα τα πρόσφερε στον εαυτό της. Μόνο εκείνη ξέρει.

Αφού τέλειωσε το χορό και έλαβε το θερμό χειροκρότημα όλων των παρευρισκόμενων, ένας ολόλαμπρος ήλιος ήρθε και θρονιάστηκε μέσα της.

Όρθωσε τους ώμους της, αποτίναξε προς στιγμή το φορτίο που κουβαλούσε και με μια αέρινη σβελτάδα πήγε και ξανακάθισε στη θέση της. Το σκοτάδι στο βλέμμα της είχε χαθεί.  Ξαναμάζεψε λουλούδια κι έμεινε εκεί ως το τέλος της εκδήλωσης να μας παρακολουθεί.

Σε λίγο τα ηχεία έκλεισαν. Μπορούσαμε πια να συνεννοηθούμε.

Με μια παιδιάστικη αφέλεια, μου έδωσε το τηλέφωνό της, χωρίς να το ζητήσω, μου είπε το όνομά της και πού είναι το σπίτι της.

Ήθελα να τη ρωτήσω γιατί ήταν μόνη της αλλά δίστασα. Φοβήθηκα μήπως τις ξύσω πληγές. Ας γύριζε στη γωνίτσα της ανάλαφρη έστω για μια μέρα. Της άξιζε και το δικαιούταν -όπως ο καθένας μας άλλωστε.[1]

Υποσχέθηκα πως θα της τηλεφωνήσω να συναντηθούμε να της δώσω τη φωτογραφία.

Η κυρία Ελένη. Μια αρχόντισσα 90 χρονών μόνη! Μια αξιοπρεπέστατη κυρία -όπως και τόσες άλλες στην ηλικία της-που κρύβει περίτεχνα τον πόνο της και υπομένει καρτερικά τη μοναξιά της κοιτώντας μας στα μάτια.

Κι εμείς;

Τί κάνουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους εμείς;

Πού κοιτάμε;

 

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

Φρακάραμε…

Published

on

By

Χρόνιο το πρόβλημα και όπως φαίνεται θα συνεχίσει να υπάρχει αν δεν βρεθεί χώρος να σταθμεύουν τα τουριστικά λεωφορεία που φτάνουν στη Ναύπακτο.

Συμπτωματικά έφτασαν και σταμάτησαν για να κατεβάσουν κόσμο στο λιμάνι δυο λεωφορεία και η πόλη έπαθε κυκλοφοριακό έμφραγμα.

Τουριστικός προορισμός δεν γίνεσαι αν φρακάρεις με δυο λεωφορεία!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΕΛΛΑΔΑ

“H ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ 2024” – εμείς συμμετέχουμε!

Published

on

By

Νέα έκθεση του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού, υπηρεσίας του ΟΗΕ, χαρακτηρίζει την περσινή χρονιά ως τη θερμότερη παγκοσμίως και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις οι δείκτες εκτοξεύθηκαν, όσον αφορά τα επίπεδα αερίων του θερμοκηπίου, τις θερμοκρασίες της επιφάνειας της γης με 1,45°C, την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και την περαιτέρω υποχώρηση των παγετώνων.

Παράλληλα εκφράζονται φόβοι ότι υπάρχει “μεγάλη πιθανότητα” το 2024 να παρουσιάσει με τη σειρά του πολύ υψηλές θερμοκρασίες, ωθώντας τον πλανήτη “στο χείλος της καταστροφής”.

   Το δάσος είναι ένα φυσικό αγαθό, με πολύπλευρη σημασία και ανυπολόγιστη αξία για τη ζωή, για τον άνθρωπο. Ένας ανανεώσιμος φυσικός πόρος με τεράστιες ανεξάντλητες δυνατότητες για την οικονομική, περιβαλλοντική, κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου, για τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών ζωής.

   Η αξία της προστασίας του, γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ.

   Ας αναδείξουμε με τη συμμετοχή μας στην φετινή «Ώρα της Γης» την αξία του δάσους και τη σημασία της προστασίας του!

   Εμείς συμμετέχουμε!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ