Χαρακτηρίζοντας ως «Αβέβαιο το μέλλον κατασκευής της Αμβρακίας οδού» ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΚΙΝ.ΑΛ Δημήτρης Κωνσταντόπουλος, με επίκαιρη ερώτησή του προς τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών Κώστα Αχιλ. Καραμανλή, ερωτά σχετικά:
«Κύριε Υπουργέ,
Η κατασκευή της Αμβρακίας Οδού αποτελεί έργο πνοής για τη Δυτική Ελλάδα. Τα συνολικά 48,5 χλμ. αυτής θα αποτελέσουν έναν ασφαλή αυτοκινητόδρομο με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές που θα συνδέει την Ιόνια Οδό με το αεροδρόμιο του Ακτίου, την υποθαλάσσια σήραγγα Ακτίου – Πρέβεζας, καθώς και με το νησί της Λευκάδας, συνιστώντας μοχλό ανάπτυξης και τουριστικής ώθησης της περιοχής.
Η κατασκευή του έργου ξεκίνησε στις 16 Μαρτίου 2010 με μια ιδιαίτερη τμηματοποίηση. Πιο συγκεκριμένα, το έργο χωρίστηκε σε τέσσερα τμήματα με ξεχωριστούς προϋπολογισμούς και ξεχωριστές εργολαβίες.
Η ολοκλήρωση, ωστόσο, του έργου βάλτωσε, με αποτέλεσμα η Αιτωλοακαρνανία και η ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ελλάδας να συνεχίζουν να πληρώνουν υψηλό φόρο αίματος λόγω της κακής κατάστασης του οδικού δικτύου.
Στις με αρ. πρωτ. 5912/2016 και 3189/2018 ερωτήσεις μου προς τον αρμόδιο Υπουργό Υποδομών είχα θέσει τα παραπάνω ζητήματα και είχα ζητήσει ενημέρωση για την πορεία υλοποίησης του έργου.
Η απάντηση του Υπουργείου Υποδομών συνίστατο αρχικά στην πρόθεση του Υπουργείου για χορήγηση παρατάσεων των προθεσμιών ολοκλήρωσης των εργολαβιών με την επίκληση λόγων που ανάγονταν σε καθυστερήσεις στις απαλλοτριώσεις, στην αντιμετώπιση γεωτεχνικών προβλημάτων, στην ανάγκη τροποποίησης των σχετικών μελετών, στην έκδοση περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων κλπ. Στη συνέχεια, όταν δε και οι παρατάσεις αυτές δεν στάθηκαν αρκετές για την υλοποίηση του έργου, το Υπουργείο απαντώντας σε νέα ερώτησή μου με ενημέρωσε ότι η 1η και η 2η σύμβαση θα εκτελεσθούν με τις ήδη εγκατεστημένες εργολαβίες, ενώ η 3η και η 4η σύμβαση θα ενταχθούν σε νέα εργολαβία. Εντέλει λίγους μήνες μετά δημοπρατήθηκε εργολαβία-σκούπα.
Σήμερα, ήδη εννέα και πλέον χρόνια από την έναρξη των εργασιών, έχει παραδοθεί στην κυκλοφορία από τα τέλη Απριλίου 2019 ένα μικρό μόνο μέρος της οδού μήκους μόλις 15 χιλιομέτρων, συνδέοντας το Άκτιο με την Βόνιτσα, ενώ το υπόλοιπο τμήμα παραμένει σε εκκρεμότητα. Εργασίες δε, δεν βρίσκονται σε εξέλιξη σε κανένα τμήμα.
Ήδη, οι δικαστικές εμπλοκές που έχουν προκληθεί λόγω της προσφυγής των ενδιαφερόμενων εταιριών στο Συμβούλιο της Επικρατείας, μετά και την απόφαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού για καρτέλ στα δημόσια έργα, φαίνεται ότι οδηγούν το διαγωνισμό σε ακύρωση και το μέλλον του έργου σε αβεβαιότητα. Δεν θα πρέπει δε να λησμονείται ότι το έργο είναι ενταγμένο στο ΕΣΠΑ ως έργο-γέφυρα με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, η οποία με τα δεδομένα αυτά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα συνεχίσει να υφίσταται.
Κύριε Υπουργέ, οι πολίτες της Αιτωλοακαρνανίας, της Πρέβεζας, της Λευκάδας, απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις και δεσμεύσεις του Υπουργείου για την κατασκευή της Αμβρακίας οδού, ενός έργου που η ολοκλήρωσή του όχι μόνο θα συνεπάγεται καλύτερες και ταχύτερες μετακινήσεις, αλλά κυρίως θα εδραιώσει την ασφάλεια στο ιδιαίτερα επικίνδυνο οδικό δίκτυο της περιοχής, όπου συνεχίζουμε να θρηνούμε θύματα. Επισημαίνω ότι ιδίως στο 4ο τμήμα του έργου (Παράκαμψη Αμφιλοχίας) έχουμε δυστυχώς σταθερά σε ετήσια βάση θανατηφόρα ατυχήματα καθώς και ατυχήματα με σωματικές βλάβες. Πλέον είναι πιο φανερό από ποτέ, ότι η κατασκευή του έργου βρίσκεται “στον αέρα” και είναι άγνωστο το εάν και πότε θα ολοκληρωθεί. Είναι συνεπώς η στιγμή για λήψη πολιτικών αποφάσεων και ευθεία αντιμετώπιση του προβλήματος στη βάση της αποφυγής οποιωνδήποτε καθυστερήσεων, παρατάσεων, διοικητικών και δικαστικών εμπλοκών. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά την έναρξη του έργου δεν υπάρχει περιθώριο για χάσιμο άλλου χρόνου και το Υπουργείο θα πρέπει να θέσει σε πρώτη προτεραιότητα την εξέλιξη και ολοκλήρωση αυτού.
Κατόπιν αυτών ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός:
1.Ποια είναι σήμερα τα δεδομένα που επικρατούν στην εξέλιξη του διαγωνισμού και της εργολαβίας κατασκευής της Αμβρακίας οδού;
2.Πώς σκοπεύει το Υπουργείο να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο ακύρωσης της εργολαβίας-σκούπα και σε ποιες ενέργειες θα προβεί για να διασφαλίσει τόσο την απρόσκοπτη κατασκευή του έργου όσο και τα συμφέροντα του Ελληνικού Δημοσίου; Ποιος θα είναι ο ορίζοντας ολοκλήρωσης του έργου σε μία τέτοια περίπτωση και πως θα διασφαλισθεί ότι δεν θα χρειαστεί πάλι η πάροδος ετών μέχρι να δοθεί τελικά στην κυκλοφορία;
3.Σε ποιες ενέργειες θα προβεί το Υπουργείο ώστε να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση του έργου και τη μη απώλεια των κοινοτικών πόρων;
4.Έχει προβεί το Υπουργείο στις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να αντιμετωπισθούν ολοκληρωτικά και σε μόνιμη βάση οι παράγοντες που προκάλεσαν την καθυστέρηση των εργολαβιών (όπως οι καθυστερήσεις στις αδειοδοτήσεις, στις απαλλοτριώσεις κλπ);
Υφίστανται σήμερα άλλα δεδομένα που ενδέχεται να προκαλέσουν νέες καθυστερήσεις στο έργο και αν ναι ποιά είναι αυτά και πώς σκοπεύει να τα αντιμετωπίσει το Υπουργείο ώστε οι πολίτες της Δυτικής Ελλάδας να μην βρεθούν και πάλι προ εκπλήξεων και νέων παρατάσεων ;
Με εκδηλώσεις που ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου 25 Ιουλίου, παραμονή της εορτής, η Ναύπακτος γιόρτασε με λαμπρότητα την Αγία Παρασκευή.
Στις 19:00 τελέστηκε Μεγάλος Πολυαρχιερατικὸς Εσπερινός, χοροστατούντων των Μητροπολιτών Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ. Ιερόθεου και Ισπανίας & Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπου.
Ακολούθησε αρτοκλασία στην Πλατεία Φαρμάκη, ενώ ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Αγίας Παρασκευής στους δρόμους της πόλης, με τη συμμετοχή του Κλήρου, των τοπικών αρχών, πλήθους πιστών και με επικεφαλής την Παπαχαραλαμπείο Φιλαρμονική.
Ανήμερα της εορτής, Κυριακή 26 Ιουλίου στις 7:00 το πρωί θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ενώ στις 7:00 το απόγευμα θα τελεστούν ο Εσπερινός και η Ιερά Παράκληση προς τιμήν της Αγίας Παρασκευής.
Ο Δήμος Ναυπακτίας και η Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου διοργανώνουν εκδήλωση για τους απόδημους Ναυπακτίους, την Τρίτη, 28 Ιουλίου 2026 και ώρα 20:30 στο Ενετικό Λιμάνι (δυτικός βραχίονας).
Στην εκδήλωση συμμετέχουν η Χορωδία Δημοτικής Μουσικής της Μητροπόλεως υπό τη διεύθυνση του Π.Αναστασόπουλου και τμήματα του Λαογραφικού Πολιτιστικού Χορευτικού Ομίλου Ναυπάκτου (Λ.Π.Χ.Ο.Ν.) «Ανεμογιάννης» και του Ναυπακτιακού Χορευτικού Ομίλου Φίλων Ελληνικής Παράδοσης (ΝΑ.Χ.Ο.Φ.Ε.Π.) «Ναυς».
Το Κάστρο της Ναυπάκτου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα διατηρημένα κάστρα της Ελλάδας. Είναι ένα μνημείο που δεν ξεχωρίζει μόνο για την ιστορική και αρχαιολογική του αξία, αλλά και για τη μοναδική αρμονία που είχε διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες ανάμεσα στα τείχη και το φυσικό περιβάλλον.
Οι πρόσφατες εκτεταμένες υλοτομίες, που πραγματοποιήθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας του κάστρου από πυρκαγιά και της ανάδειξης των τειχών, προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Η πρόταση της δημοτικής αρχής, η οποία υιοθετήθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, είχε ως αποτέλεσμα μια εικόνα που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο οποιονδήποτε αγαπά το μνημείο.
Σήμερα, μεγάλο μέρος του κάστρου θυμίζει περισσότερο έναν γυμνό βραχώδη λόφο παρά το ιστορικό τοπίο που γνωρίζαμε επί δεκαετίες. Η εικόνα αυτή, κατά την άποψή μου, αδικεί το ίδιο το μνημείο και απογοητεύει ακόμη και πολλούς από εκείνους που πίστευαν ότι η απομάκρυνση μέρους της βλάστησης θα βοηθούσε στην ανάδειξη των τειχών.
Το κάστρο δεν ήταν απροστάτευτο
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι κατά την υλοποίηση του έργου «Συνολική Ανάδειξη του Κάστρου Ναυπάκτου», την περίοδο 2005–2008, δεν πραγματοποιήθηκαν μόνο εργασίες αποκατάστασης και ανάδειξης.
Το έργο περιλάμβανε και ένα ολοκληρωμένο σύστημα πυροπροστασίας:
εγκαταστάθηκε πλήρες δίκτυο πυρόσβεσης στις τρεις πρώτες ζώνες του κάστρου,
δημιουργήθηκαν πυροσβεστικές φωλιές από την Ακρόπολη μέχρι την κύρια είσοδο,
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η προστασία του μνημείου από τον κίνδυνο πυρκαγιάς είχε ήδη αποτελέσει βασική προτεραιότητα της προηγούμενης μεγάλης ανάδειξής του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απαιτούνται παρεμβάσεις συντήρησης της βλάστησης. Σημαίνει όμως ότι θα μπορούσε να αναζητηθεί μια πιο ισορροπημένη λύση, με επιλεκτικές απομακρύνσεις και σωστή διαχείριση του πρασίνου, χωρίς να αλλοιωθεί τόσο δραστικά η φυσιογνωμία του χώρου.
Η πραγματική πρόκληση σήμερα είναι η προσβασιμότητα
Ίσως όμως το σημαντικότερο ζήτημα να μην είναι πλέον τα δέντρα.
Το πραγματικό στοίχημα είναι να αποκτήσει το Κάστρο της Ναυπάκτου ουσιαστική και ασφαλή πρόσβαση για όλους τους πολίτες.
Άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένοι, οικογένειες με μικρά παιδιά και επισκέπτες με κινητικές δυσκολίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην πρόσβαση προς τα ανώτερα διαζώματα του κάστρου.
Άλλωστε, η ανάγκη αυτή επισημάνθηκε δημόσια ακόμη και από την ίδια την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, κατά τα εγκαίνια των αιθουσών του Μουσείου Βυζαντινών Εκθεμάτων στην Ακρόπολη του κάστρου.
Αυτό θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα.
Χρειάζεται συνολική κυκλοφοριακή λύση
Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και η προτεινόμενη λύση της λωρίδας επιβράδυνσης στον περιφερειακό δρόμο, με σύνδεση προς τον δασικό δρόμο του πρώτου διαζώματος.
Η θέση της προβλεπόμενης εισόδου βρίσκεται επάνω σε έντονη στροφή της περιμετρικής οδού, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την οδική ασφάλεια και τη λειτουργικότητα της παρέμβασης.
Ίσως θα άξιζε να εξεταστεί μια διαφορετική τεχνική προσέγγιση, όπως η κατασκευή ενός κυκλικού κόμβου στο τμήμα της περιμετρικής που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το κάστρο, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση ασφαλούς οδικής σύνδεσης προς το μνημείο.
Μια τέτοια λύση ενδεχομένως να εξυπηρετούσε καλύτερα τόσο τους επισκέπτες όσο και την ασφαλή κυκλοφορία των οχημάτων.
Το Κάστρο αξίζει έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό
Η προστασία ενός ιστορικού μνημείου δεν εξαντλείται στην αποκάλυψη των τειχών του. Οφείλει να συνδυάζει την αρχαιολογική ανάδειξη, τη διατήρηση του φυσικού τοπίου, την περιβαλλοντική ισορροπία, την πυροπροστασία, την ασφάλεια και κυρίως την προσβασιμότητα για όλους.
Το Κάστρο της Ναυπάκτου δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό μνημείο. Είναι το σύμβολο της πόλης, ένας ζωντανός χώρος ιστορίας, πολιτισμού και αναψυχής.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν κόπηκαν πολλά ή λίγα δέντρα. Πρέπει να αφορά το πώς θέλουμε να είναι το Κάστρο της Ναυπάκτου τα επόμενα πενήντα χρόνια: ένα μνημείο ζωντανό, προσβάσιμο, ασφαλές και αρμονικά ενταγμένο στο φυσικό του περιβάλλον.
Η ιστορία και η φύση δεν είναι αντίπαλοι. Στη Ναύπακτο μπορούν —και πρέπει— να συνυπάρχουν.