Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο νόμος 4365/2019 (Φ.Ε.Κ. Α’ 167/30.10.2019, ημερομηνία κυκλοφορίας 31.10.2019) που περιλαμβάνει δεκάδες αυτοδιοικητικές διατάξεις.
Μεταξύ αυτών, πρωταγωνιστεί ήδη η θέσπιση στο εξής της “περιφοράς” ως τρόπου συνεδρίασης των Δημοτικών Συμβουλίων.
Η ρύθμιση απασχολεί έντονα Αιρετούς και Υπαλλήλους των ΟΤΑ, αλλά και των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων και ελεγκτικών μηχανισμών, καθώς ήδη διατυπώνονται, εκτός από ενστάσεις, απορίες για το τι περιλαμβάνει ο πρακτικός τρόπος εφαρμογής της.
Κατ’ αρχάς, οι ενστάσεις κινούνται σε θεσμικό – πολιτικό επίπεδο, κάνοντας λόγο για “αλλοίωση της λειτουργίας της τοπικής δημοκρατίας” και “παραγκωνισμό δικαιωμάτων των μειοψηφιών”, δεν μπορούν όμως παρά να “υποταχθούν” στη βούληση του νομοθέτη. Η Βουλή (με ονομαστική ψηφοφορία, στην οποία ψήφισαν“ναι” 155 βουλευτές και“όχι” 132 βουλευτές), εισήγαγε την “περιφορά” στο σύστημα διακυβέρνησης των ΟΤΑ και οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται.
Απορίες – Ερωτήματα – Προβληματισμοί
Αποτυπώνονται πιο κάτω ορισμένα μόνο από τα ερωτήματα, επισημαίνοντας ιδίως ότι οι ερωτήσεις πηγάζουν από Υπαλλήλους των Δήμων, καθώς αυτοί είναι που θα κληθούν να υπογράψουν π.χ. εκταμιεύσεις χρημάτων βάσει Αποφάσεων “δια περιφοράς”.
Περαιτέρω, οι απορίες είναι αυτές που, δεδομένης της άμεσης έναρξης ισχύος της, δημιουργούν προβληματισμό.
Στελέχη της Αυτοδιοίκησης μεταφέρουν την ανησυχία ότι ξαφνικά η Κυβέρνηση ανέσυρε “από τη σφαίρα της παρανομίας”, στην οποία ανήκε, στο χώρο της νομιμότητας μια έννοια, χωρίς όμως να προχωρήσει στον προσδιορισμό του περιεχομένου της.
Τι σημαίνει πρακτικά: « είναι δυνατόν, ύστερα από Απόφαση του Προέδρου, οι σχετικές διαδικασίες να λαμβάνουν χώρα διά περιφοράς, με τη συμμετοχή τουλάχιστον των 2/3 των μελών Δημοτικού Συμβουλίου» ;
Όλοι έχουν ακούσει φήμες για το πως έκανε “περιφορές” ο Χ ή ο Ψ Δήμαρχος εφευρίσκοντας, κατά τα λεγόμενα, έκαστος τη δική του …”μεθοδολογία” παράκαμψης του νόμου. Τώρα όμως ποια “μεθοδολογία” ακριβώς θα πρέπει να εφαρμόζεται; Με άλλα λόγια, υπάρχουν κάποιες ενέργειες, προϋποθέσεις, βήματα που πρέπει απαραιτήτως να τηρούνται και, εάν ναι, ποια και πως ακριβώς ;
Η διάταξη εισήχθη κατά παρέκκλιση ορισμένων ρυθμίσεων του Καλλικράτη (ν.3852/2010) και του Κώδικα Δήμων (ν.3463/2006) ή εξακολουθούν όλες οι υπόλοιπες ρυθμίσεις της υφιστάμενης νομοθεσίας περί συνεδριάσεων και λήψης Αποφάσεων να ισχύουν ;
Εάν εισήχθη κατά παρέκκλιση, μήπως θα έπρεπε να προσδιορίζει ποιες διατάξεις εξακολουθούν να ισχύουν στην “περιφορά” και ποιες μπορούν/πρέπει να προσπερνιόνται χωρίς να εφαρμόζονται ούτε να ελέγχονται ;
Η κρίσιμη “απόφαση του Προέδρου” του Δημοτικού Συμβουλίου ότι ανακύπτει θέμα “κατεπείγοντος”, ότι “βάσιμα πιθανολογείται κίνδυνος εκ της αναβολής” κλπ για την εφαρμογή “περιφοράς”, πρέπει να λάβει συγκεκριμένο τύπο πριν να λάβει χώρα η “περιφορά” ή/και ελέγχεται/προσβάλλεται ;
Αντίστοιχη παρέμβαση έκανε ο νομοθέτης και για τις Περιφέρειες, με την παρ.2 του αρ.184, προσθέτοντας αντίστοιχες διατάξεις στο τέλος της παρ.1 του αρ.167 του ν.3852/2010.
Με εκδηλώσεις που ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου 25 Ιουλίου, παραμονή της εορτής, η Ναύπακτος γιόρτασε με λαμπρότητα την Αγία Παρασκευή.
Στις 19:00 τελέστηκε Μεγάλος Πολυαρχιερατικὸς Εσπερινός, χοροστατούντων των Μητροπολιτών Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ. Ιερόθεου και Ισπανίας & Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπου.
Ακολούθησε αρτοκλασία στην Πλατεία Φαρμάκη, ενώ ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Αγίας Παρασκευής στους δρόμους της πόλης, με τη συμμετοχή του Κλήρου, των τοπικών αρχών, πλήθους πιστών και με επικεφαλής την Παπαχαραλαμπείο Φιλαρμονική.
Ανήμερα της εορτής, Κυριακή 26 Ιουλίου στις 7:00 το πρωί θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ενώ στις 7:00 το απόγευμα θα τελεστούν ο Εσπερινός και η Ιερά Παράκληση προς τιμήν της Αγίας Παρασκευής.
Ο Δήμος Ναυπακτίας και η Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου διοργανώνουν εκδήλωση για τους απόδημους Ναυπακτίους, την Τρίτη, 28 Ιουλίου 2026 και ώρα 20:30 στο Ενετικό Λιμάνι (δυτικός βραχίονας).
Στην εκδήλωση συμμετέχουν η Χορωδία Δημοτικής Μουσικής της Μητροπόλεως υπό τη διεύθυνση του Π.Αναστασόπουλου και τμήματα του Λαογραφικού Πολιτιστικού Χορευτικού Ομίλου Ναυπάκτου (Λ.Π.Χ.Ο.Ν.) «Ανεμογιάννης» και του Ναυπακτιακού Χορευτικού Ομίλου Φίλων Ελληνικής Παράδοσης (ΝΑ.Χ.Ο.Φ.Ε.Π.) «Ναυς».
Το Κάστρο της Ναυπάκτου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα διατηρημένα κάστρα της Ελλάδας. Είναι ένα μνημείο που δεν ξεχωρίζει μόνο για την ιστορική και αρχαιολογική του αξία, αλλά και για τη μοναδική αρμονία που είχε διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες ανάμεσα στα τείχη και το φυσικό περιβάλλον.
Οι πρόσφατες εκτεταμένες υλοτομίες, που πραγματοποιήθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας του κάστρου από πυρκαγιά και της ανάδειξης των τειχών, προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Η πρόταση της δημοτικής αρχής, η οποία υιοθετήθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, είχε ως αποτέλεσμα μια εικόνα που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο οποιονδήποτε αγαπά το μνημείο.
Σήμερα, μεγάλο μέρος του κάστρου θυμίζει περισσότερο έναν γυμνό βραχώδη λόφο παρά το ιστορικό τοπίο που γνωρίζαμε επί δεκαετίες. Η εικόνα αυτή, κατά την άποψή μου, αδικεί το ίδιο το μνημείο και απογοητεύει ακόμη και πολλούς από εκείνους που πίστευαν ότι η απομάκρυνση μέρους της βλάστησης θα βοηθούσε στην ανάδειξη των τειχών.
Το κάστρο δεν ήταν απροστάτευτο
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι κατά την υλοποίηση του έργου «Συνολική Ανάδειξη του Κάστρου Ναυπάκτου», την περίοδο 2005–2008, δεν πραγματοποιήθηκαν μόνο εργασίες αποκατάστασης και ανάδειξης.
Το έργο περιλάμβανε και ένα ολοκληρωμένο σύστημα πυροπροστασίας:
εγκαταστάθηκε πλήρες δίκτυο πυρόσβεσης στις τρεις πρώτες ζώνες του κάστρου,
δημιουργήθηκαν πυροσβεστικές φωλιές από την Ακρόπολη μέχρι την κύρια είσοδο,
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η προστασία του μνημείου από τον κίνδυνο πυρκαγιάς είχε ήδη αποτελέσει βασική προτεραιότητα της προηγούμενης μεγάλης ανάδειξής του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απαιτούνται παρεμβάσεις συντήρησης της βλάστησης. Σημαίνει όμως ότι θα μπορούσε να αναζητηθεί μια πιο ισορροπημένη λύση, με επιλεκτικές απομακρύνσεις και σωστή διαχείριση του πρασίνου, χωρίς να αλλοιωθεί τόσο δραστικά η φυσιογνωμία του χώρου.
Η πραγματική πρόκληση σήμερα είναι η προσβασιμότητα
Ίσως όμως το σημαντικότερο ζήτημα να μην είναι πλέον τα δέντρα.
Το πραγματικό στοίχημα είναι να αποκτήσει το Κάστρο της Ναυπάκτου ουσιαστική και ασφαλή πρόσβαση για όλους τους πολίτες.
Άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένοι, οικογένειες με μικρά παιδιά και επισκέπτες με κινητικές δυσκολίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην πρόσβαση προς τα ανώτερα διαζώματα του κάστρου.
Άλλωστε, η ανάγκη αυτή επισημάνθηκε δημόσια ακόμη και από την ίδια την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, κατά τα εγκαίνια των αιθουσών του Μουσείου Βυζαντινών Εκθεμάτων στην Ακρόπολη του κάστρου.
Αυτό θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα.
Χρειάζεται συνολική κυκλοφοριακή λύση
Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και η προτεινόμενη λύση της λωρίδας επιβράδυνσης στον περιφερειακό δρόμο, με σύνδεση προς τον δασικό δρόμο του πρώτου διαζώματος.
Η θέση της προβλεπόμενης εισόδου βρίσκεται επάνω σε έντονη στροφή της περιμετρικής οδού, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την οδική ασφάλεια και τη λειτουργικότητα της παρέμβασης.
Ίσως θα άξιζε να εξεταστεί μια διαφορετική τεχνική προσέγγιση, όπως η κατασκευή ενός κυκλικού κόμβου στο τμήμα της περιμετρικής που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το κάστρο, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση ασφαλούς οδικής σύνδεσης προς το μνημείο.
Μια τέτοια λύση ενδεχομένως να εξυπηρετούσε καλύτερα τόσο τους επισκέπτες όσο και την ασφαλή κυκλοφορία των οχημάτων.
Το Κάστρο αξίζει έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό
Η προστασία ενός ιστορικού μνημείου δεν εξαντλείται στην αποκάλυψη των τειχών του. Οφείλει να συνδυάζει την αρχαιολογική ανάδειξη, τη διατήρηση του φυσικού τοπίου, την περιβαλλοντική ισορροπία, την πυροπροστασία, την ασφάλεια και κυρίως την προσβασιμότητα για όλους.
Το Κάστρο της Ναυπάκτου δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό μνημείο. Είναι το σύμβολο της πόλης, ένας ζωντανός χώρος ιστορίας, πολιτισμού και αναψυχής.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν κόπηκαν πολλά ή λίγα δέντρα. Πρέπει να αφορά το πώς θέλουμε να είναι το Κάστρο της Ναυπάκτου τα επόμενα πενήντα χρόνια: ένα μνημείο ζωντανό, προσβάσιμο, ασφαλές και αρμονικά ενταγμένο στο φυσικό του περιβάλλον.
Η ιστορία και η φύση δεν είναι αντίπαλοι. Στη Ναύπακτο μπορούν —και πρέπει— να συνυπάρχουν.