Το θέμα της άμεσης και αποτελεσματικής εξυπηρέτησης των πολιτών από τις δημόσιες υπηρεσίες είναι μονίμως ζητούμενο.  Στο πλαίσιο αυτό πριν λίγες ημέρες σε     συνέντευξή του ο υπουργός Εσωτερικών, Τάκης Θεοδωρικάκος προανήγγειλε αυστηρούς ελέγχους στο Δημόσιο, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν οι εργαζόμενοι   κάνουν καλά τη δουλειά τους και εξυπηρετούν τους πολίτες,  αφού έγιναν  καταγγελίες ότι ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα και δεν εξυπηρετούν τον κόσμο.

Η ελλιπής κατάρτιση, η έλλειψη προσωπικού, οι μη ικανοποιητικές αποδοχές και η ασάφεια στον καθορισμό των καθηκόντων είναι κάποια από τα προβλήματα που διογκώνουν τη γραφειοκρατία που αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό όλου του μηχανισμού και καθιστά προβληματική την εξυπηρέτηση του πολίτη.

Οι «αγάνες» όμως  της μη αποτελεσματικής εξυπηρέτησης των πολιτών ξεκινούν από τη ραχοκοκαλιά του προβλήματος, δηλαδή την πελατειακή αντίληψη πάνω στην οποία δομήθηκε και εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να στηρίζεται η δημόσια διοίκηση. Ακόμα κι όταν γίνονται προσλήψεις με κριτήρια ΑΣΕΠ πάντα γίνεται ορατή η  αλλαγή της εκάστοτε διοίκησης, αφού μαζί με τη νέα διοίκηση έρχονται και οι συνακόλουθες μετακινήσεις, αποσπάσεις και αλλαγές. Η παγιωμένη αυτή τακτική επιτείνει ένα άλλο εξίσου μεγάλο και χρόνιο πρόβλημα, αυτό της αναξιοκρατίας.

Οι τοποθετήσεις, μετακινήσεις και αλλαγές σπάνια γίνονται με αντικειμενικά κριτήρια και με στόχο τη μεγιστοποίηση της απόδοσης και την αναβάθμιση των παρεχόμενων προς τον πολίτη υπηρεσιών.        Στο πλαίσιο αυτό αντί να εξυπηρετούνται οι πολίτες, εξυπηρετούνται οι «ημέτεροι» που έδωσαν ή θα δώσουν χέρι βοηθείας στην εκάστοτε διοίκηση.

Αυτή η νοοτροπία που διαπνέει όλο το δημόσιο τομέα, γίνεται εμφανής όχι μόνο σε πολιτικό επίπεδο στελεχών διοίκησης αλλά και σε επίπεδο δημοσίων υπαλλήλων. Το φαινόμενο γίνεται ακόμα πιο σαφές και κατανοητό στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης, αφού όσο πιο μικρή είναι η κοινωνία τόσο καλύτερα γνωρίζονται  μεταξύ τους οι αιρετοί με τους υπαλλήλους και οι υπάλληλοι με τους πολίτες. Δημιουργείται δηλαδή ένα  πλέγμα σχέσεων, που αν κάποιος τις παρατηρήσει καλά, εύκολα θα βγάλει συμπεράσματα και  θα     μπορέσει να εξηγήσει τις όποιες αδυναμίες.

Πολύπλοκο και με βαθιές ρίζες το πρόβλημα και βέβαια η βελτίωση της εξυπηρέτησης του πολίτη από τη δημόσια διοίκηση είναι συνάρτηση τριών παραγόντων:    α) του ίδιου του πολίτη, ο οποίος έχει συγκεκριμένες αντιλήψεις και προσδοκίες, καθώς και συγκεκριμένη συμπεριφορά,

β) της διοίκησης, που τη χαρακτηρίζει η φήμη της, και η οποία κρίνεται με βάση την ανταπόκρισή της στις προσδοκίες των πολιτών, και

γ) της πολιτικής ηγεσίας, η οποία καλείται να μεταρρυθμίσει τη διοίκηση με τρόπο ώστε, στο άμεσο μέλλον, να ανταποκρίνεται περισσότερο στις προσδοκίες των πολιτών.

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται η εκάστοτε ηγεσία να παίρνει αποφάσεις και να κάνει αλλαγές χωρίς να σκέφτεται το πολιτικό κόστος, χωρίς να δεσμεύεται έστω και ηθικά σε «ημετέρους». Τόλμη πολιτική χρειάζεται, ισχυρή πολιτική βούληση με κριτήριο την αξιοκρατία. Πάνω σε αυτή τη βάση θα χτιστεί και η εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος, στους θεσμούς και στους φορείς εξουσίας σε εθνικό αλλά και σε τοπικό επίπεδο και μόνο έτσι θα εξυπηρετείται πραγματικά ο πολίτης και το δημόσιο συμφέρον και όχι αυτοί που έχουν «μπάρμπα από την Κορώνη», ή αυτοί  που «έχουν πλάτες».