Το Τσαμπιονς  Λιγκ έληξε.

Επάξια η Ισπανία,  γνωστή ποδοσφαιρομάνα,  κατέκτησε τον τρόπαιο.

Στην Ελλάδα, με το τέλος της ποδοσφαιρικής γιορτής, άρχισαν τα πανηγύρια.

Με μία διαφορά. Δεν υπάρχουν προκριματικοί αγώνες. Δεν απονέμεται τίτλος πρωταθλητή.

Κάθε πόλη, χωριό, οικισμός, διοργανώνει το πανηγύρι του.

Συνήθως είναι ημέρα της εορτής του Πολιούχου. Μπορεί και η αντίστοιχη σημαντικού γεγονότος.

Το τέλος Αυγούστου φέρνει τη λήξη αυτών των εορταστικών εκδηλώσεων.

Υπήρξε μία περίοδος κάμψης τους. Όμως αναβίωσαν πάλι.

Μάλιστα όπως όλα δείχνουν, συναγωνίζονται αυτά του παλιού καλού καιρού.

Σήμερα παρατηρείται ευρύτατη συμμετοχή. Ιδιαίτερα νέων αμφότερων των φύλων.

Κατά ομάδες προσκολλώνται στους ξέφρενους ελληνικούς είσαι άλλα γραφικά δρώμενα.

Μία αντίθεση με τα πανηγύρια των παλαιών χρόνων.

Η χοροί ήταν ακριβό προνόμιο των ηλικιωμένων ατόμων.

Τώρα χαίρεται ο κόσμος νεαρές και νεαρούς να στροβιλίζονται στους κύκλους του τσάμικου, του συρτού, του ηπειρώτικου, του πεντοζάλη.

Ας μη γνωρίζουν καλά να χορεύουν. Χαίρονται καθώς αποτελούν μέρος του εύθυμου κυκλικού χορού.

Παρακολουθούν τα βήματα, τις  καταπληκτικές φιγούρες του λεβέντικου τσάμικου ιδιαίτερα.

Τα γραφικά πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου  είναι κάτι άλλο, πέρα από τους μερακλήδες που ανυπομονούν τον ερχομό τους.

Είναι μία ξεχωριστή ευκαιρία συνάντηση συγγενών, φίλων, συγχωριανών.

Αυτή την εποχή μάλιστα από όπως λέγεται είναι προεκλογική, οι  υποψήφιοι βουλευτές , τιμούν με την προσωπική τους παρουσία τις πανηγυρικές εκδηλώσεις.

Στο χαιρετισμό που απευθύνουν,  αναφέρονται στο πρόγραμμα της παράταξής τους, και στη δική τους απόφαση.

Να υπηρετήσουν τους συμπολίτες τους, από την επίζηλη θέση του βουλευτή.

Γι’  αυτό ζητούν την ψήφο τους. Να είναι δε βέβαιοι  ότι δεν πρόκειται να τους διαψεύσει η επιλογή τους.

Τα πανηγύρια είναι μία όμορφη βραδιά που επιτρέπει την κατανάλωση αλκοόλ. Βέβαια όλοι  γνωρίζουμε ένα με δύο ποτά.  Άλλο αν στην πορεία γίνει υπέρβαση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Τρελοί χοροί κατά προτίμηση ελληνικοί  μέχρι να φέξει και όποια-ος αντέξει.

Γι’  αυτό συνήθως το τελευταίο τραγούδι είναι το αθάνατο δημοτικό «ο σκάρος»  που έχει σχέση με την έναρξη της πρωινής βοσκής των αιγοπροβάτων.

Η επιτυχία του πανηγυριού  απαιτεί μαζικότητα.

Μ’ αυτή δίνεται έμφαση σε αυτό που λέμε χαβαλέ. Να μπορούν να σχολιαστούν ευρύτερα η  απελευθέρωση και η επίδειξη.

Τα ευρώ των πενήντα,  η χαρτούρα όπως κοινά λέγεται,  να φεύγουν στην ορχήστρα.

Παραγγελιές και μαγκιές,  σεβαστές όμως να μην ξεφύγει το ήρεμο κλίμα.

Θεάρεστες ενέργειες που κάνουν το χωριό να παραμιλάει.

Με την παρουσία μας,  ας ενισχυθεί ο δυνατός δεσμός.

Και να είμαστε βέβαιοι. Κάτι κερδίσαμε σ’  αυτή την καλοκαιρινή σαιζόν.

Οι  διάλογοι γύρω από τις προσεχείς  εθνικές εκλογές φουντώνουν.  Νομίζει κανείς ότι έχουν σχέση με τις πυρκαγιές.

Όπως αυτές είναι έντονες στην περίοδο των δύο τελευταίων μηνών του καλοκαιριού, έτσι ι και οι πολιτικές συζητήσεις ανεβάζουν ρυθμό.

Παλαιότερα ο Ιούλιος και Αύγουστος διακρίνονταν  για τις χαλαρές παραταξιακές αντιθέσεις.

Γιατί είναι οι μήνες των πολυπόθητων διακοπών

Ο κρατικός μηχανισμός υπολειτουργεί,  λόγω των θερινών αδειών των εργαζομένων.

Καλά λέει ο άλλος. Ο κρατικός μηχανισμός όλο το χρόνο κινείται με… κάρβουνο.

Φέτος όμως τα γεγονότα είναι διαφορετικά.

Υπάρχουν ενδείξεις για εκλογική αναμέτρηση στο τέλος του Σεπτέμβρη ή στις αρχές του Οκτώβρη. Επομένως αυτή η ένδειξη συνηγορεί στη ζωή πολιτική συζήτηση.

Αρέσκεται ο άνθρωπος να επιδίδεται σε ατέλειωτους διαλόγους.

Όχι πιο κόμμα είναι κατάλληλο να κυβερνήσει για να δώσει ότι στη ανάπτυξη, αλλά ποιο έρχεται πρώτο, δεύτερο, τρίτο…

Καθώς απολαμβάνει  τη λιγοστή δροσιά της θάλασσας του βουνού, η  πολιτική συζήτηση ζωηρεύει.

Έστω και αν γνωρίζει ότι αυτή η χρονική περίοδο επιβάλλεται χαλαρότητα.

Για να αποφεύγεται  το ανέβασμα του υδράργυρου στον ίδιο και στην παρέα του.

Η πρόβλεψή του, κατά το σύνηθες,  υποκειμενική.

Η παράταξη που υποστηρίζει,  καταλαμβάνει την… πρώτη θέση.

Του διαφεύγει η φράση, όνειρα θερινής νύχτας.

Δεν αρκείται στα προγνωστικά του κόμματός του. Επιμένει να καταμετρά και των άλλων.

Με τέτοια σοβαρότητα όμως που αν αθροισθούν  όλων,  φαίνεται ότι έχει ξεχαστεί η κλίμακα τοις  εκατό.

Ποιος όμως ενδιαφέρεται για την υπέρμετρη αύξηση. Η παράθεση στοιχείων στήριξης έχει αξία.

Στο πανηγύρι της Καστανούλας,  όταν έσυρε το χορό ο υποψήφιος της παράταξης, απόσπασε τα χειροκροτήματα όλων.

Του διαφεύγει  ότι το ζεστό χειροκρότημα αναφερόταν στο λεβέντικο τσάμικο.

Παρέχεται απλόχερα η σχετική πολιτική κουβέντα.

Τον τρίχρονο βίο της η σημερινή Βουλή πόσα έχει να επιδείξει.

Οι  άνθρωποι  που πιστεύουν στις αξίες, με λύπη τους παρακολουθούν την κρίση των προσώπων.

Για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία του Κοινοβουλευτισμού της χώρας μας,  οι ανεξάρτητοι βουλευτές πλησιάζουν το ένα έκτο της Ελληνικής Βουλής.

Κόμματα με δυνατή παρουσία στη Βουλή αποδεκατίστηκαν.

Με δυσκολία συγκροτούν τη βάση να έχουν το τίτλο Κοινοβουλευτικής Ομάδας και  να αναλαμβάνουν τα σχετικά ευεργετήματα.

Εδώ ισχύει αυτό που κοινά λέγεται:  «Πες μου ποιους βουλευτές έχεις για να σου πω ποιος είσαι».

Είναι μια έκπτωση του θεσμού του βουλευτή.

Δίνει το έναυσμα πικρόχολων σχολίων στις πολιτικές συζητήσεις.

Το ωραίο όμως βρίσκεται στη δική μας ευθύνη.

Ποιος ξεχνά τιμή εκλογή του ΠΕΠΟΝΗ.

Η ιστορία του ανθρώπου μπορεί και να διαβαστεί και ως η ιστορία της σχέσης του με τα εργαλεία, άρα την τεχνολογία.

Για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ο άνθρωπος δεν μπορούσε να αλλάξει το σώμα του με άμεσο τρόπο. Δεν μπορούσε να αποκτήσει γρήγορα πυκνό τρίχωμα για να αντέχει το κρύο, ούτε και κοφτερά νύχια και δόντια για να ανταγωνιστεί τα αρπακτικά. Σωματικά, ήταν ευάλωτος σε σχέση με δυνατότερα πλάσματα του περιβάλλοντός του. Παρόλα αυτά, δεν περίμενε εκατομμύρια χρόνια τη βιολογική εξέλιξη να τον αλλάξει. Άρχισε να χρησιμοποιεί τα στοιχεία της φύσης για να καλυψει τις αδυναμίες του.

Στην παλαιολιθική εποχή, περίπου από τα 2,5 εκατομμύρια χρόνια ως το 10.000 π.Χ., ο άνθρωπος άρχισε να δημιουργεί γύρω του τεχνητές προεκτάσεις του σώματος του. Έφτιαξε πέτρινα εργαλεία για να κόβει, να κυνηγά, να σκάβει και να επεξεργάζεται την τροφή του. Χρησιμοποίησε προβιές ζώων για να προστατευτεί από το κρύο. Ανακάλυψε και αξιοποίησε τη φωτιά, η οποία του πρόσφερε ζεστασιά και προστασία, αλλά και άλλαξε βαθιά τη σχέση του με την τροφή. Έτσι, η τεχνολογία έγινε μέρος της ίδιας της ανθρώπινης εξέλιξης.

Όμως τα εργαλεία δεν ήταν μόνο μέσα επιβίωσης. Ήταν και ένας τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος άρχισε να κατανοεί τη θέση του μέσα στον κόσμο. Δεν έβλεπε τη φύση ως έναν πόρο προς εκμετάλλευση ή ως ένα σύστημα που μπορεί να ελεγχθεί πλήρως. Τη βίωνε ως μία τεράστια, δοτική, αλλά και επικίνδυνη δύναμη.

Η φύση του έδινε τα συστατικά για να ζήσει, αλλά μπορούσε ανά πάσα στιγμή να αφαιρέσει τη ζωή. Ο άνθρωπος προσπαθούσε να ισορροπήσει μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα. Τα εργαλεία του ήταν ο τρόπος με τον οποίο γεφύρωνε το χάσμα ανάμεσα στην αδυναμία του σώματος του και την αγριότητα της φύσης.

Αυτή η αβεβαιότητα δεν αφορούσε μόνο τη ζωή αλλά και τον θάνατο. Ο παλαιολιθικός άνθρωπος φαίνεται πως δεν αντιμετώπιζε τον θάνατο απλώς ως βιολογικό τέλος. Σε κάποιες προϊστορικές ταφές, οι νεκροί τοποθετούνταν σε εμβρυακή στάση, σαν να προετοιμάζονταν για αναγέννηση. Έθαβαν, επίσης, τους νεκρούς μαζί με εργαλεία, σαν να πίστευαν ότι ίσως θα τους ήταν χρήσιμα και πέρα από τη ζωή. Αυτές οι πρακτικές δείχνουν ότι οι άνθρωποι αρνούνταν να αποδεχτούν τον θάνατο ως το απόλυτο τέλος.

Ίσως λοιπόν η τεχνολογία να μη γεννήθηκε μόνο από την ανάγκη του ανθρώπου να επιβιώσει, αλλά και από μια βαθύτερη επιθυμία: να μη μείνει περιορισμένος στο σώμα που του έδωσε η φύση.

Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE

eriketti@askedot.com