Μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής της γέφυρας  Χαρίλαος Τρικούπης μπήκε το θέμα της εκμετάλλευσης των εργοταξιακών χώρων. Των χώρων δηλαδή που χρησιμοποίησε η Γέφυρα ΑΕ για την κατασκευή του έργου. Πρόκειται για τη λιμενική εγκατάσταση (ξηρά δεξαμενή) και  135  στρέμματα  χερσαίας έκτασης που όλα μαζί ανήκουν στο δημόσιο.

Για την αξιοποίηση των χώρων ακούστηκαν μέχρι σήμερα διάφορες προτάσεις. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται και η πρόταση του Πανεπιστημίου Πατρών που έγινε με ανάθεση του τότε Δήμου Αντιρρίου. Βασική επωδός όλων των προτάσεων ήταν η τουριστική αξιοποίηση των χώρων με  Ξενοδοχεία, εκθεσιακό κέντρο, ενυδρείο κλπ

Για την υλοποίηση του σχεδίου και την καλύτερη  αξιοποίηση του ακινήτου είχε  δημιουργηθεί  ειδικός φορέας στον οποίο συμμετείχαν ο δήμος Αντιρρίου, η Περιφέρεια,        Νομαρχία κλπ. Το ακίνητο ήταν εκτός σχεδίου και με την ολοκλήρωση του ΣΧΟΑΠ Αντιρρίου θα έμπαινε στο σχέδιο με αποτέλεσμα να προστατεύεται από τις χρήσεις γης και να αξιοποιεί στο μέγιστο βαθμό το συντελεστή δόμησης που προέβλεπε το ΣΧΟΑΠ.  Από τη λειτουργία των έργων  και τα έσοδα που θα δημιουργούνταν ένα σημαντικό ποσοστό προβλεπόταν να μπαίνει κάθε χρόνο στο Ταμείο του δήμου.

Το ΣΧΟΑΠ είναι γνωστό ότι πολεμήθηκε και ουδέποτε ολοκληρώθηκε. Τη μοίρα του ακολούθησαν και οι εργοταξιακοί χώροι. Στην περίοδο της κρίσης 2010 – 2015 δεν υπήρξε  καμιά πρωτοβουλία από το δημόσιο, που όπως είπαμε είναι ιδιοκτήτης του χώρου, για προκήρυξη διαγωνισμού.  Άλλωστε την περίοδο αυτή δεν υπήρχε και επενδυτικό ενδιαφέρον.

Η μόνη  πρόταση η οποία δεν έγινε γνωστή και δεν συζητήθηκε σε κανένα κοινωνικό όργανο ήταν αυτή που αφορούσε την αξιοποίηση των εργοταξιακών χώρων για βαφείο   σκαφών αναψυχής.  Σύμφωνα με όσα κατά καιρούς έχουν ακουστεί αποσπασματικά στο ΔΣ η πρόταση αυτή απορρίφθηκε διότι δεν είχε την κοινωνική συναίνεση.

Η άποψη αυτή ακούστηκε και στο τελευταίο ΔΣ και εύλογα προκύπτουν ερωτήματα. Πως είναι δυνατόν να ακούγεται από επίσημα χείλη ότι δεν υπήρχε κοινωνική συναίνεση για ένα έργο που ποτέ δεν συζητήθηκε σε κανένα κοινωνικό όργανο και κανένας δεν γνωρίζει τι ακριβώς περιελάμβανε;

Από αποσπασματική συζήτηση στο ΔΣ την προηγούμενη δημοτική περίοδο,  προέκυψε από αντιπαραθέσεις συμβούλων της τότε συμπολίτευσης,  ότι ο επενδυτής ήλθε στο δήμο μας μέσω του τότε προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ κατέθεσε συγκεκριμένη πρόταση η οποία δεν συζητήθηκε σε κανένα όργανο του δήμου. Η πρόταση αυτή ωστόσο κρίθηκε  ανεπιθύμητη.

Η επένδυση αυτή σύμφωνα πάντα με όσα κατά καιρούς  λέγοντα το Δημοτικό Συμβούλιο  ολοκληρώνεται στην Κροατία και είναι μία από τις δύο μεγαλύτερες επενδύσεις στη Μεσόγειο για επισκευή και συντήρηση Μεγα Γιότ.  Δεν μπορούμε να πιστοποιήσουμε  την ακρίβεια των όσων ακούγονται για τη συγκεκριμένη επένδυση.

Το ερώτημα όμως που αναδύεται αφορά τον τρόπο  με τον οποίο αντιλαμβάνονται κάποιοι την κοινωνική συναίνεση ή την κοινωνική αδειοδότηση σύμφωνα πάντα με το προσωπικό τους πολιτικό συμφέρον και τα αδιέξοδα της πολιτικής που ακολουθούν.

Δυστυχώς για το δήμο μας το ακίνητο του Αντιρρίου σε λίγους μήνες  θα περιέλθει σε ιδιώτη με απλή αγορά του από το ΤΑΙΠΕΔ. Αυτός που θα το αγοράσει θα μπορεί να το αξιοποιήσει σύμφωνα με ότι προβλέπει ο νόμος για χρήσεις γης σε εκτός σχεδίου περιοχή.

Ενδιαφέρον έχει να αναρωτηθεί κανείς  όλα αυτά τα χρόνια γιατί η κοινωνία επιτρέπει να επικαλούνται τη συναίνεσή της ή την αδειοδότησή της σε ενέργειες και αποφάσεις που η ίδια δεν φαίνεται ούτε να ενημερώνεται σε βάθος αλλά ούτε  και να συμμετέχει.

Κι ενώ πλέον η υπόθεση έχει πάρει τον οριστικό της δρόμο και από την αξιοποίηση των εργοταξιακών χώρων περνάμε σε εκποίηση τους και μάλιστα με όρους που επιβάλλει η ελεύθερη αγορά, η κοινωνική συναίνεση – αδειδότηση αξιοποιείται από κάποιους για να καλύψουν πολιτικά αδιέξοδα.