Στο δρόμο της πάλης για να σπάσουμε τις αλυσίδες της σιωπής, της εκμετάλλευσης, της ανισοτιμίας
«Οι εργάτριες και οι γυναίκες του καθημερινού μόχθου παλεύουμε για τις σύγχρονες ανάγκες μας – Σπάμε τα δεσμά της βίας των εκμεταλλευτών», σημειώνει το ΠΑΜΕ με αφορμή τη Μέρα της Γυναίκας. Στην ανακοίνωσή του αναφέρει τα εξής:
«8 Μάρτη 2021: 164 χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που οι εργάτριες στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης βγήκαν στην
απεργία και συγκρούστηκαν με τα αφεντικά και με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, για να διεκδικήσουν καλύτερους όρους δουλειάς και αμοιβής, γράφοντας με το αίμα τους μια από τις πολλές φωτεινές σελίδες στην ιστορία του εργατικού κινήματος.
Το 1910, το Συνέδριο των Σοσιαλιστριών Γυναικών καθιέρωσε την 8η Μάρτη ως μέρα τιμής και αγώνα των εργατριών όλου
του κόσμου.
Σήμερα, οι εργαζόμενες και οι γυναίκες της βιοπάλης βρίσκονται αντιμέτωπες με το ίδιο βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα,
τους μηχανισμούς και τα επιτελεία του, που με διάφορα ιδεολογήματα και “εκσυγχρονισμένες” μεθόδους προσπαθούν να τις
χειραγωγήσουν και να τις πείσουν ότι “ισοτιμία” σημαίνει:
• Τσάκισμα δικαιωμάτων και κατακτήσεων, όπως η κοινωνική ασφάλιση, η προστασία της μητρότητας, η στήριξη του
κοινωνικού ρόλου της γυναίκας.
• Αποδοχή πως η μητρότητα είναι εμπόδιο στην “επαγγελματική” ζωή ή και λόγος απόλυσης.
• “Συμφιλίωση” της επαγγελματικής με την προσωπική και οικογενειακή ζωή μέσω της ελαστικής και μερικής
απασχόλησης.
• Να δουλεύουν νύχτα – μέρα και σε βαριές ανθυγιεινές συνθήκες.
• Να συνταξιοδοτούνται σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία.
• Να “κυνηγούν” τη γυναικεία “επιχειρηματικότητα” και την “ποσόστωση” της συμμετοχής των γυναικών σε
οργανισμούς και επιτελεία που στηρίζουν και προωθούν τη σκληρή εκμετάλλευση όλων των εργαζομένων.
• Να “προσκυνούν” τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, να εντάσσονται στα σώματα καταστολής
και στους ιμπεριαλιστικούς στρατούς που μακελεύουν και ξεριζώνουν τους λαούς, που ευθύνονται για τη δυστυχία
των προσφύγων και των μεταναστών, ανδρών, γυναικών και των παιδιών τους.
Βρίσκονται αντιμέτωπες με τα κροκοδείλια δάκρυα και τις εκδηλώσεις “κατά της φυλετικής και εργασιακής βίας” των αστικών επιτελείων και κυβερνήσεων, της ΕΕ, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και διεθνώς (ΓΣΕΕ, ETUC, ITUC), δηλαδή όλων όσων πίνουν νερό στο όνομα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Αυτή η βαρβαρότητα, η πραγματική βία, σήμερα εκφράζεται γλαφυρά:
• Με την έκθεση γυναικών και ανδρών της εργατικής τάξης και του λαού στην πανδημία, αφού η υγεία, τα φάρμακα,
τα εμβόλια αποτελούν πανάκριβα εμπορεύματα.
• Με την αγωνία των παιδιών των λαϊκών οικογενειών να μάθουν γράμματα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα
κατακερματισμένο, που ούτε τα στοιχειώδη δεν τους προσφέρει.
• Στους εργαζόμενους της Υγείας, των βιομηχανικών κλάδων, των σούπερ μάρκετ κ.α., που δουλεύουν εντατικά, με
ατέλειωτες υπερωρίες, με λειψά μέτρα προστασίας της υγείας και της ασφάλειάς τους.
• Στις χιλιάδες των ανέργων και σε αναστολή εργαζομένων που καλούνται να ζήσουν με τα ψίχουλα που περισσεύουν
από το καλό “τάισμα” της εργοδοσίας.
• Με τα νέα αντεργατικά μέτρα που φέρνει η κυβέρνηση, για να ενισχύσει τους κεφαλαιοκράτες και να αυξήσει την
εκμετάλλευση των εργαζομένων, βάζοντας στο γύψο τη συνδικαλιστική οργάνωση, τους διεκδικητικούς αγώνες και
την πάλη τους.
• Με την άγρια καταστολή όσων σηκώνουν κεφάλι και υψώνουν τη φωνή τους, γυναίκες, άνδρες και παιδιά – μαθητές
και φοιτητές.
• Με τις επεμβάσεις και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών που δολοφονούν και ξεριζώνουν χιλιάδες αθώους ανθρώπους».
Στο παραπάνω έδαφος, το ΠΑΜΕ ξεκαθαρίζει πως οι γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων «δεν έχουν
κανένα κοινό συμφέρον με τις γυναίκες που στελεχώνουν τα επιτελεία και τους μηχανισμούς της εξουσίας των
κεφαλαιοκρατών και των επιχειρηματικών ομίλων, τις κυβερνήσεις τους και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς», που
ασκούν «αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές, τσακίζουν εργατικά – λαϊκά δικαιώματα και ελευθερίες, ξεζουμίζουν και
απολύουν εργαζόμενες και εργαζόμενους». «Δεν έχουν τίποτα κοινό με όλους αυτούς που την ανθρώπινη ζωή δεν διστάζουν
να τη θυσιάσουν στο βωμό των κερδών τους. Με όλους αυτούς που κρύβουν ότι η μήτρα που γεννά τα οξυμένα προβλήματα
των εργαζομένων, ανδρών και γυναικών, την ανισοτιμία, είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Που απευθύνουν
καλέσματα για “φεμινιστική ενότητα” και “απεργίες φύλου”, αδιέξοδα για την πάλη των εργαζόμενων γυναικών», προσθέτει.
Καλεί να βαδίσουν οι γυναίκες μαζί με τους άνδρες του καθημερινού μόχθου στο δρόμο της ενίσχυσης του ΠΑΜΕ, «απέναντι στην αλλοτρίωση του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού, της οργάνωσης και ενίσχυσης της πάλης με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες τους. Για μόνιμη και σταθερή δουλειά, πλήρη εργασιακά δικαιώματα, ΣΣΕ με αυξήσεις. Για δημόσια δωρεάν καθολική υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση. Για προστασία της υγείας και της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς. Για δημόσια και δωρεάν Υγεία για όλους».
«Είναι ο δρόμος της πάλης για να σπάσουμε τις αλυσίδες της σιωπής, της εκμετάλλευσης, της ανισοτιμίας».
Καθημερινά σχεδόν αναγράφεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ηλικιωμένοι έπεσαν θύματα θρασύτατων κλεφτών.
Κάποιοι απώλεσα σημαντικά χρηματικά ποσά.
Άλλων τους ξάφρισαν χρυσαφικά ή άλλα πράγματα αξίας.
Πολλοί που αντιστάθηκαν, κατέληξαν στο νοσοκομείο, αν δεν αποχαιρέτησαν το μάταιο κόσμο.
Όπως επισημαίνεται από την ειδησιογραφία, οι άνθρωποι αυτοί ζουν μόνοι τους.
Από τις έρευνες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, διαπιστώνεται ότι οι ηλικιωμένοι αυξάνονται.
Μάλιστα το γεγονός αυτό προκαλεί ανησυχία στην πολιτεία. Αλλά μόνο στα λόγια.
Γιατί τα μέτρα που λαμβάνονται είναι επιδερμικά και όχι ριζική αντιμετώπιση σε βάθος χρόνου.
Απουσιάζει σοβαρή πολιτική σκέψη η οποία ν’ αποτελέσει εφαλτήριο σωστών ενεργειών ανακούφισης των γηρατειών.
Οι συζητήσεις των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, στα καφενεία, στα παγκάκια της πλατείας, στις συνάξεις σε γιορτές, περιστρέφεται γύρω απ’ αυτό το ενδιαφέρον θέμα.
Της περιποίησης, της συντροφιάς τους.
Γιατί το γήρας ουκ έρχεται μόνο.
Πριν κάποια χρόνια, ο φροντιστής των ηλικιωμένων, δέσποζε ως το προσοδοφόρο επάγγελμα του μέλλοντος.
Η διάψευση όμως έφτασε με γρήγορους ρυθμούς. Είτε γιατί ο αριθμός τους αυξάνεται με ξέφρενους ρυθμούς, είτε τα εργατικά χέρια μειώθηκαν.
Γεγονός είναι και τα δύο συναγωνίζονται για την πρωτιά.
Η οικογένεια, μέσα στην οποία ζούσαν ο παππούς και η γιαγιά, έχασε την παλαιά της αίγλη.
Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που το νέο ζευγάρι συγκατοικεί με τους γονείς του.
Έτσι ζουν σε μία κατάσταση συνεχούς μοναχικότητας.
Αναμένουν τις ολιγόλεπτες επισκέψεις των οικείων τους, των συγγενών τους.
Να τους συγυρίσουν το σπίτι. Να τους αγοράσουν τα απαραίτητα της διαβίωσής τους. Να τους οδηγήσουν στο γιατρό.
Να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι σε αυτή την κοινωνία.
Στα πολιτισμένα κράτη λειτουργεί οργανωμένο δίκτυο κρατικής πρόνοιας που έχει στη διάθεση του δημόσιες δομές.
Στην Ελλάδα υποχρεώνονται μόνοι τους να λύσουν το γόρδιο δεσμό του μέλλοντός τους.
Για αυτό έχει επικρατεί στην α λέγεται: «Ο καλύτερος φίλος του ηλικιωμένου είναι ένα καλό εισόδημα».
Υπάρχει όμως δυνατότητα οικονομικής άνεσης;
Όχι βέβαια την ώρα που οι συντάξεις είναι καθηλωμένες για μία εικοσαετία περίπου και ο τιμάριθμος πέταξε στα ύψη.
Η γήρανση του πληθυσμού και στην Ελλάδα είναι γρήγορη.
Όμως η φροντίδα τους επαφίεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία, σε ιδιώτες ή σε φορείς όπως είναι η Εκκλησία.
Οι οίκοι ευγηρίας όμως, αν δεν επιχορηγούνται από το κράτος, δικαιολογημένα λόγω του κόστους της ημερήσιας φροντίδας, απαιτούν αντίτιμο περιποίησης που δύσκολα μπορεί να πληρωθεί.
Η Εκκλησία κάνει την υπέρβαση και έρχεται να απαλύνει τη μοναξιά τους.
Όμως πενιχρά τα έσοδα της, αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες της κοινωνίας.
Η πολιτεία, ας άργησε, κάλλιο αργά παρά ποτέ, ας μελετήσει το θέμα.
Αναξιοποίητοι χώροι για τη στέγαση ηλικιωμένων υπάρχουν.
Μπορεί να αποτελέσουν την αφετηρία για τομές στη φροντίδα αυτών των ανθρώπων.
Να επιχορηγούνται τα κέντρα περίθαλψης των ηλικιωμένων ώστε η ιδιωτική πρωτοβουλία ν’ ασχοληθεί πιο ενεργά.
Με ιδιαίτερη περηφάνια, μαθητές της Nextgenminds.org, που συμμετείχαν στην FIRST Global Challenge τιμήθηκαν για τη συμβολή τους στην Εθνική Ομάδα Ρομποτικής.
Οι μαθητές:
Γκέκας Γεώργιος
Κυρίτσης Θωμάς
Μαλιάρη Νικολέτα
Πρασσά Υπατία
παρέλαβαν τα μετάλλιά τους ως αναγνώριση της σημαντικής τους προσφοράς στην ομάδα που εκπροσωπεί τη χώρα μας σε έναν από τους μεγαλύτερους διεθνείς διαγωνισμούς STEM, με συμμετοχές από περισσότερες από 190 χώρες.
Η ελληνική ομάδα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο Zhang Heng Award for Engineering Design, ένα βραβείο που απονέμεται για την καινοτομία, τον σχεδιασμό και την τεχνική αρτιότητα των ρομποτικών λύσεων.
Παράλληλα, ξεχώρισε παγκοσμίως το καινοτόμο project «Chromahive», το οποίο συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στις κορυφαίες προτάσεις στην κατηγορία New Technology Experience, ανάμεσα σε συμμετοχές από 190+ χώρες, αναδεικνύοντας τη δημιουργικότητα και το υψηλό επίπεδο των Ελλήνων μαθητών.
Ιδιαίτερη τιμή αποδόθηκε και στον υπεύθυνο εργαστηρίων και μέλος της προπονητικής ομάδας, Μαλιάρη Ειρηναίο, για την πολύτιμη συμβολή του στην προετοιμασία και επιτυχία της ομάδας.
Η επιτυχία αυτή αποδεικνύει ότι η νέα γενιά της Ελλάδας μπορεί να πρωταγωνιστεί στην καινοτομία, τη ρομποτική και την τεχνολογία σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το ΠΑΣΟΚ, όπως είχε προγραμματίσει, οδεύει προς το Συνέδριό του στο τέλος του Μάρτη 2026.
Θεωρητικά, αυτή την περίοδο επιβάλλεται να επικρατεί ενωτικό κλίμα.
Διαφορετικές θέσεις συζητούνται στο Συνέδριο.
Εκεί επιτυγχάνεται η σύνθεσή τους και σφυρηλατείται η ενότητα.
Βασική προϋπόθεση ομαλής πορείας της Παράταξης.
Πρακτικά όμως το ήρεμο κλίμα που απαιτούν οι δύσκολες συνθήκες, διαταράσσεται από ατυχείς παρεμβάσεις στελεχών.
Παρά τις συνεχείς προσπάθειες να χαμηλώσουν οι τόνοι της εσωστρέφειας, η διχαστική κριτική συνεχιζότανε.
Για να αποφευχθούν παρενέργειες στην ομαλή πορεία προς το Συνέδριο, ο Πρόεδρος, διέγραψε από την κοινοβουλευτική ομάδα, τον βουλευτή κ. Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο.
Η διαγραφή προκαλεί θυελλώδεις συζητήσεις στα δίκτυα ενημέρωσης.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ελλήνων.
Καθετί που συμβαίνει στην πολιτική ζωή του τόπου, μεγαλοποιείται.
Οι μεν το κρίνουν θετικό, οι δε αρνητικό, ανάλογα με προσωπικές συμπάθειες.
Μία αναδρομή στην πορεία των δύο ανδρών, φωτίζει τα γεγονότα.
Οι δύο πολιτικοί έχουν παράλληλη πορεία στην Παράταξη.
Όταν ο διαγραφείς βουλευτής διεκδίκησε την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ο Πρόεδρος τον στήριξε.
Στην άλλη εκλογική αναμέτρηση, ο πρώτος στήριξε το δεύτερο.
Όταν τέθηκε θέμα Προέδρου και ο Πρόεδρος ζήτησε ανανέωση της θητείας του, ο κ. Κωνσταντινόπουλος τάχθηκε με τον κ. Δούκα.
Λέγεται ότι συμπεριλαμβανόταν στο ψηφοδέλτιο των εθνικών εκλογών, προσωπικότητα μη αρεστή στο βουλευτή, στη περιφέρεια του φυσικά.
Είναι μία αδυναμία των πρωτοκλασάτων στελεχών.
Να έχουν το πάνω χέρι στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων.
Γεννάται το ερώτημα αν η διαγραφή εξυπηρετεί τους στόχους της Παράταξης.
Στη συνθήκες που επικρατούν, η διαγραφή υπήρξε αναγκαία.
Να σταματήσει η καταστροφική εσωστρέφεια, να επικρατήσει ηρεμία.
Η εμπειρία του κ. Κωνσταντινόπουλου, δε δικαιολογεί αυτή την ανάρμοστη συμπεριφορά που υπονομεύει την ενότητα του ΠΑΣΟΚ.
Εκτός αν ήταν στις επιδιώξεις του αυτή η στάση.
Κάτι που αφήνει ανοιχτό αυτό το ενδεχόμενο είναι η παραπέρα αντίδραση.
Παραιτείται ο κ. Κωνσταντινόπουλος από βουλευτής.
Μια ενέργεια πρωτοποριακή που εξέπληξε ευχάριστα την κοινή γνώμη.
Είναι ίσως η πρώτη φορά που βουλευτής, μετά τη διαγραφή του παραδίδει στο κόμμα την έδρα.
Στη σημερινή Βουλή των Ελλήνων, υπάρχουν αρκετοί βουλευτές ανεξάρτητοι, γιατί έχουν διαγραφεί από το κόμμα τους.
Ο βουλευτής μπορεί να έχει μία δυναμική σε αριθμό ψήφων. Εκλέγεται όμως με τη δυναμική της Παράταξης.
Επομένως σωστά ενήργησε ο κ. Κωνσταντινόπουλος.
Το παράδειγμά του θα έχει συνέχεια;
Το επιτυχές αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών ανάδειξης των Συνέδρων και η διαγραφή του βουλευτή, αποτελούν ξεκάθαρο μήνυμα.
Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις, μετά το Συνέδριο σίγουρα δε θα περνούν απαρατήρητες.
Ας μη διαφεύγει της προσοχής ότι η χώρα εισέρχεται σε προεκλογική περίοδο.
Αν δεν κάνω λάθος, η διαγραφή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, δεν σημαίνει και αντίστοιχη από την Παράταξη.