Κάποτε περιμέναμε το καλοκαίρι όπως περιμένει κανείς μια γιορτή: με ανυπομονησία, με όνειρα, με ελπίδα. Ήταν η εποχή που μας καλούσε να αφήσουμε πίσω τις σκοτούρες του χειμώνα, να αποδράσουμε σε μια παραλία, να ακούσουμε το κύμα, να μυρίσουμε το πεύκο, να γελάσουμε με φίλους κάτω από τον ήλιο. Τώρα, κάτι έχει αλλάξει. Κάτι τρέχει με τα καλοκαίρια.
Η προσμονή αντικαθίσταται όλο και πιο συχνά από αγωνία. Οι ειδυλλιακές εικόνες της Ελλάδας —αυτές που διαφημίζονται σε τουριστικούς οδηγούς και καρτ ποστάλ— μοιάζουν με αναμνήσεις από μια άλλη εποχή. Οι υψηλές θερμοκρασίες, που ξεπερνούν τους 40°C, δεν είναι πλέον η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Οι καύσωνες διαδέχονται ο ένας τον άλλο, οι πυρκαγιές καταστρέφουν δάση και οικισμούς, ενώ οι καταιγίδες και οι ξαφνικές πλημμύρες προκαλούν καταστροφές και θανάτους.
Η κλιματική κρίση δεν είναι μακρινό πρόβλημα. Είναι εδώ. Είναι στις παραλίες που σβήνουν από τον χάρτη λόγω της παράκτιας διάβρωσης. Είναι στο νερό που λιγοστεύει, στα νησιά που διψούν, στους τουριστικούς προορισμούς που αδειάζουν από φόβο αντί να γεμίζουν από χαρά. Σύμφωνα με μελέτες, πάνω από το 20% των ελληνικών ακτών απειλείται από διάβρωση και μέχρι το τέλος του αιώνα μπορεί να χαθούν έως και 280 μέτρα παραλίας σε κάποιες περιοχές. Η θάλασσα ανεβαίνει, και μαζί της καταπίνει ένα κομμάτι του ελληνικού καλοκαιριού.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ακρίβεια έρχεται να ολοκληρώσει τη δυστοπία. Το 46% των Ελλήνων δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά ούτε μία εβδομάδα διακοπών. Σχεδόν οι μισοί συμπολίτες μας μένουν αποκλεισμένοι από αυτό που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένο: λίγες μέρες ξεκούρασης, λίγες στιγμές ευτυχίας. Η Ελλάδα κατατάσσεται στη δεύτερη χειρότερη θέση στην Ε.Ε. όσον αφορά τη δυνατότητα για διακοπές.
Οι αιτίες πολλές: οικονομική αστάθεια, γεωπολιτική αβεβαιότητα, εμπορικοί πόλεμοι, αύξηση του κόστους ζωής. Και το τίμημα το πληρώνουν πάντα οι πολίτες.
Αλλά οι διακοπές δεν είναι πολυτέλεια. Είναι κοινωνικό αγαθό. Είναι χρόνος για ανάσα, για επανασύνδεση με τη φύση και τους αγαπημένους μας, για ψυχική και σωματική ανανέωση. Είναι δικαίωμα — όχι προνόμιο των λίγων.



