Τα χρόνια της ηλικίας μου πέρασαν. Στο διάβα τόσων χρόνων, προσπάθησα  να παρακολουθήσω την πολιτική ζωή της χώρας μας. Σε ένα πράγμα έχω καταλήξει.

Υπάρχουν γεγονότα που αδυνατώ να καταλάβω την πορεία τους.

Βέβαια στις συζητήσεις στον περίγυρό μου, δίνονται διάφορες ερμηνείες. Αληθοφανείς ή μη,  αδυνατούν να κάμψουν την αδυναμία μου.

Μου είναι δύσκολο να κατανοήσω τις ενέργειες, υποτίθεται στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ.,  τη χρονική περίοδο που η παράταξη, στην οποία ενεργά συμμετέχουν, δίνει τη μάχη της, τη μεγαλύτερη, ως τώρα, να έλθει πρώτη δύναμη, στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση.

Κανένας δεν αμφιβάλλει ότι σε κάθε παράταξη αναδεικνύονται διαφορετικές απόψεις για τον τρόπο διαχείρισης θεμάτων που απασχολούν την κοινή γνώμη.

Φυσικά αυτές οι διαφοροποιήσεις δεν βοηθούν στην έκφραση η νέας γραμμής.

Στα σύγχρονα όμως κόμματα που λειτουργούν τις δημοκρατικά και τα χαρακτηρίζει η σοβαρότητα,  οι αντιθέσεις έχουν χρόνο λήξης.

Όταν η ηγεσία τους, λαμβάνει την τελική απόφαση, πάνω στο θέμα που κυριάρχησε.

Σχεδόν σε καθημερινή βάση παρουσιάζονται κρίσιμα θέματα στα οποία το κόμμα καλείται να πάρει θέση.  Για την αποφυγή εκδήλωσης διαφορετικών θέσεων υπάρχουν αρμόδια όργανα.

Αυτά έχουν την υποχρέωση να πείσουν την κοινή γνώμη για την ορθότητα της πρότασης. Χωρίς να λαμβάνουν αποστάσεις από τη γραμμή της παράταξης.

Σ’ αυτή την προσπάθεια των εντεταλμένων οργάνων, επιβάλλεται η συμμετοχή και άλλων στελεχών.  Είναι κοινό μυστικό.

Οι προτάσεις – θέσεις της παράταξης, θετικές ή αρνητικές, δημοφιλείς ή αντιδημοφιλείς, χρεώνονται στο κόμμα που τους εκφράζει και όχι στο στέλεχος που της θέτει.

Μετά την τελευταία εσωτερική εκλογική αναμέτρηση για την ανάδειξη Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ,  συντρόφισσες και σύντροφοι, φαίνεται ότι ξεχνούν τα ολέθρια αποτελέσματα του διχασμού.

Έστω  υπόψη ότι τα άτομα αυτά θεωρούνται πρωτοκλασάτα στελέχη της παράταξης.

Παραδείγματα δεν είναι ανάγκη επιτακτική να αναφέρω.

Απ’ αυτά που υποσκάπτουν τα θεμέλια της ομαλής πορείας της παράταξης.

Στο δικό μου παράδειγμα θα προστεθεί άλλου. Στου άλλου έτερου και ούτω καθεξής.

Αυτοί όμως την εναλλαγή διχογνωμιών μόνο ο Πρόεδρος μπορεί να της βάλει τέλος.

Είναι σκληρή απόφαση να δείχνεις την έξοδο σε στελέχη.

Από την άλλη πλευρά, η παράταξη δεν δύναται να προχωρήσει μπροστά με άτομα που θέτουν υπεράνω  όλων, προσωπικά συμφέροντα.

Με πρόσωπο που αμφισβητούν τα πάντα.

Η πρωτοβουλία – τομή, της εξόδου των εκκωφαντικών αμφισβητιών, ανήκει στον εκάστοτε Πρόεδρο.

Είναι ο μόνος υπεύθυνος τήρησης ενιαίας γραμμής της παράταξης.