Η θέσπιση και ο εορτασμός κάθε παγκόσμιας ημέρας στόχο θα πρέπει να έχει τον στοχασμό, την ευαισθητο  ποίηση και εν τέλει τη συνειδητοποίηση των αδυναμιών και των ανεπαρκειών της σημερινής κοινωνίας για κάθε θέμα που πλέον τιμάται παγκόσμια σε συγκεκριμένες ημερομηνίες. Δυστυχώς πολλές από αυτές τις ημέρες έχουν εμπορευματοποιηθεί και ακόμα περισσότερες περνούν και   τίποτε δεν αλλάζει μέχρι τον επόμενο εορτασμό τους.

Η παγκόσμια ημέρα ΑΜΕΑ είναι μια ημέρα που γίνονται πολλές δηλώσεις, γράφονται πολλά άρθρα, κοινοποιούνται φωτογραφίες με αντίστοιχες  λεζάντες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διοργανώνονται εκδηλώσεις και επισκέψεις σε χώρους ΑΜΕΑ.  Είναι μια μέρα που ξυπνά σε όλους μας ανάμεικτα, φιλάνθρωπα πάντα, αισθήματα όπως συγκίνησης, συμπόνιας, θαυμασμού για τις οικογένειες των ΑΜΕΑ που βιώνουν καθημερινά το δικό τους Γολγοθά και άλλα πολλά αντίστοιχα συναισθήματα.     Κάποιοι, πιθανόν ελάχιστοι, να νιώθουν και ενοχές για τη στάση της σύγχρονης κοινωνίας απέναντι σε αυτή την ομάδα των συνανθρώπων μας. Δυστυχώς όμως οι ενοχές απαλύνονται ή και εξαφανίζονται την επομένη.            Σε αυτή την επομένη ημέρα πρέπει να σταθούμε. Να μην χάσουμε δηλαδή την ευαισθητοποίηση που προκαλεί αυτή η μέρα και κυρίως να μην χάσουμε τις δεσμεύσεις των επίσημων εκπροσώπων της εξουσίας.

Η Ναυπακτία, χάρη στο σύλλογο Αλκυόνη, συγκαταλέγεται στις περιοχές που ξεχωρίζουν για τις δομές που διαθέτει για τα ΑΜΕΑ. Ωστόσο αυτό δεν πρέπει να οδηγεί σε εφησυχασμό. Γιατί πολύ σωστά ο δήμαρχος δήλωσε ότι «ο Δήμος μας διαθέτει δομές που λειτουργούν υποδειγματικά και αυτό οφείλεται σε όλους τους εμπλεκόμενους». Μέσα όμως στους εμπλεκόμενους είναι και ο Δήμος και παρόλο που έχουν γίνει σημαντικά βήματα δυστυχώς εξακολουθεί  να υστερεί σε σχέση με όλους τους άλλους εμπλεκόμενους. Μερικά και ενδεικτικά μόνο παραδείγματα πιστοποιούν την παραπάνω υστέρηση.

Το Ειδικό Σχολείο έχει ξεπεράσει τη δεκαετία και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί και δεν έχει παραδοθεί. Και εδώ θα    μπορούσε κάποιος να αντικρούσει ότι το σχολείο βρέθηκε εγκλωβισμένο στα γρανάζια της γραφειοκρατίας και των ρυθμών που χαρακτηρίζουν τα δημόσια έργα στην Ελλάδα. Δεν παύει όμως να είναι πληγή που ακόμα δεν έχει κλείσει και το βέβαιο είναι ότι την ημέρα των εγκαινίων του θα τρέξουν όλοι να «καρπίσουν» ότι τους αναλογεί.

Το  ΕΕΕΕΚ Ναυπάκτου στεγάζεται σε μισθωμένο χώρο και μάλιστα έχει ως προαύλιο περιφραγμένο χώρο που κανονικά θα έπρεπε βάσει του σχεδίου να είναι δρόμος!!!

Το ΚΔΑΠ για ΑΜΕΑ στεγάζεται σε κτήριο που δεν έχει ράμπα και ειδική θέση για το αυτοκίνητο της δομής με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη και χωρίς ασφάλεια η επιβίβαση και αποβίβαση των συμμετεχόντων.

Δημόσιοι χώροι και κτήρια δεν έχουν ακόμα ράμπες και κλίση ώστε να είναι εύκολα προσβάσιμοι στα ΑΜΕΑ.

Και θα μπορούσε κανείς να αντικρούσει όλες  τις παραπάνω παρατηρήσεις προβάλλοντας ως κύριο επιχείρημα την έλλειψη χρημάτων και τις δυσλειτουργίες της δημόσιας διοίκησης.

Υπάρχει όμως  το πρόβλημα του κυκλοφοριακού και η άναρχη διευθέτηση και κατάληψη των κοινοχρήστων χώρων που παρεμποδίζουν την κίνηση όχι μόνο των ΑΜΕΑ αλλά και των ατόμων χωρίς αναπηρία. Και το θέμα αυτό δεν χρειάζεται ούτε χρήματα ούτε αντιμετώπιση της δημόσιας γραφειοκρατίας, χρειάζεται πολιτική βούληση για να μπει τάξη. Και εδώ την ευθύνη, πέρα από τη νοοτροπία των πολιτών, την έχουν κατά κύριο λόγο ο δήμος μέσω των εκάστοτε εκπροσώπων του.

Ο καλύτερος εορτασμός της παγκόσμιας ημέρας     ΑΜΕΑ είναι κάθε χρόνο αυτή τη μέρα ο εκάστοτε δήμαρχος να εγκαινιάζει και μια νέα υποδομή, μια νέα υπηρεσία προς όφελος των ΑΜΕΑ και της κοινωνίας γενικότερα. Γιατί η ισότιμη μεταχείριση των πολιτών δεν αφορά μια ομάδα πολιτών αλλά το σύνολο της κοινωνίας.