Άραγε θα μπορούσε κάποιος από τους υπουργούς της κυβέρνησης, ξεκινώντας από το «οικονομικό επιτελείο», να ζήσει με 743 ευρώ τον μήνα καθαρά. Γιατί τόσος θα είναι ο κατώτατος μισθός και μετά την αύξηση που ανακοινώθηκε από τον πρωθυπουργό.

Και υποτίθεται ότι είναι ο μισθός με τον οποίο μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος που εργάζεται. Δηλαδή ένας άνθρωπος που πρέπει να πληρώσει για το ενοίκιο, για το σουπερμάρκετ, για το κινητό, για τα κοινόχρηστα, για τη ΔΕΗ και την ύδρευση για να πάει να πιεί μια στις τόσες μια μπύρα ή έναν καφέ, να βάζει βενζίνη στο μηχανάκι ή το αυτοκίνητο.

Βάλτε τα κάτω και αναλογιστείτε εάν με αυτά τα χρήματα μπορούν να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες δεδομένου του επιπέδου που έχουν φτάσει οι τιμές, εκτοξεύοντας το κόστος ζωής.

Η ανασφάλεια μην του συμβεί οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη και ο ούτως ή άλλως ελλειμματικός μηνιαίος προϋπολογισμός τιναχθεί στον αέρα παραμένει, το τέλος του μισθού εξακολουθεί να μην συμπίπτει με το τέλος του μήνα.

Μην βιαστείτε να πείτε ότι αυτά αφορούν όσους παίρνουν τον κατώτατο μισθό. Γιατί καταρχάς είναι πάρα πολλοί στην Ελλάδα αυτοί που παίρνουν τον κατώτατο και δεύτερον ακόμη και εάν έχουν προϋπηρεσία (τώρα που «ξεπάγωσαν» οι τριετίες) ή κάποια επιπλέον προσόντα η διαφορά δεν είναι μεγάλη.

Και πώς τα βγάζουν πέρα;

Η απάντηση είναι ότι όσοι έχουν οικογένεια, δουλεύουν σαν τα σκυλιά. Κυνηγάνε την υπερωρία σαν τρελοί και τη δεύτερη απασχόληση. Δεν σας κάνει εντύπωση ότι βλέπετε διανομείς να είναι σχετικά μεγάλοι σε ηλικία; Πρέπει να κάνουν δεύτερο μεροκάματο. Και όσοι είναι νέοι απλώς απογοητεύονται. Γιατί συνειδητοποιούν ότι με τέτοιες αποδοχές δεν μπορούν να φύγουν από το πατρικό τους και όλο και περισσότερο πείθονται ότι θα προστεθούν στις γενιές που θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους.

Γι’ αυτό και υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να θέλουν να φύγουν μετανάστες.

Όλα αυτά εξηγούν σε μεγάλο βαθμό, γιατί η κοινωνία έχει μετατραπεί σε «κοινωνία μειωμένων προσδοκιών». Σε μια χώρα χαμηλού κόστους εργασίας αλλά και «χαμηλών οραμάτων». Σε μια χώρα που οι αριθμοί ευημερούν, όχι όμως οι άνθρωποι. Επιβιώνουν αλλά δεν ζουν.

Ίσως μια λύση να ήταν να κατεβάζαμε προσωρινά την υπουργική αποζημίωση στα 743 ευρώ. Μήπως και το σοκ κάνει τους υπουργούς να καταλάβουν για τι ακριβώς συζητάμε.

Λαϊκισμός θα μου πείτε…  Αλλά, λαϊκισμός – και δη κακός – δεν είναι να πανηγυρίζουν κάποιοι επειδή πλέον άνθρωποι θα ζουν με 743 ευρώ το μήνα καθαρά;