Υψηλές οι θερμοκρασίες και βαριά η ατμόσφαιρα. Πύρινα μέτωπα, ανεπανόρθωτη οικολογική καταστροφή και παράλληλα κρούσματα, διασωληνωμένοι και θάνατοι. Ο κόσμος παρακολουθεί μέσα από τις οθόνες με ανάμικτα συναισθήματα φόβου, θλίψης, οργής και κυρίως απογοήτευσης.
Έντονα συναισθήματα που όμως οδηγούν σε αντίθετη από την αναμενόμενα φυσιολογική αντίδραση. Όλη αυτή η κατάσταση αντί να ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά της κοινωνίας τα απονευρώνει.
Απραξία και αδιαφορία παντού και για όλα. Και δεν είναι αυτό αποτέλεσμα της φυσιολογικής καλοκαιρινής ραστώνης. Είναι ιός μεταδοτικός εξίσου θανατηφόρος με τον ιό της πανδημίας.
Μοναδική όαση σε όλο αυτό τα post μιας μερίδας ανθρώπων κυρίως νέων που αναδεικνύουν την οικολογική συνείδηση και την αλληλεγγύη για ανθρώπους, ζώα και φυτά που χάνονται. Παραμένει όμως όαση στην απέραντη ερημοποίηση του πλανήτη και των ανθρώπινων ψυχών.
Μετράμε καθημερινά απώλειες. Άνθρωποι πεθαίνουν διασωληνωμένοι, άνθρωποι και κυρίως γυναίκες πέφτουν θύματα των πιο άγριων και αρρωστημένων ενστίκτων. Οι θάνατοι πλέον έχουν γίνει νούμερα σε τίτλους ειδήσεων.
Η καταστροφή μας έχει περικυκλώσει και εμείς αδιάφορα την παρακολουθούμε ως τρέιλερ. ¨Έχουμε εξοικειωθεί πλέον και γι’ αυτό αδιαφορούμε.
Μετράμε επίσης μέτρα. Κάθε τρεις και λίγο ανακοινώνονται μέτρα. Εξοικειωθήκαμε και με αυτά και τα προσπερνάμε. Αδιαφορούμε και για όσα ανακοινώνονται από τους αρμοδίους και παρακολουθούμε τους πολιτικούς μας εκπροσώπους παγερά αδιάφοροι. Σχεδόν τίποτε πλέον δεν μας αγγίζει.
Η αδιαφορία της κοινωνίας όμως από τους πολιτικούς μας εκπροσώπους και ιδίως από αυτούς που έχουν το τιμόνι στα χέρια τους σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο μετατρέπεται σε απραξία.
Διάχυτη η αντίληψη ότι όλα είναι διαλυμένα, υπηρεσίες με λιγοστούς υπαλλήλους στις θέσεις τους σε κατάσταση ύπνωσης, πληροφοριακά συστήματα φορτωμένα και κολλημένα για ώρες, μποτιλιαρίσματα σε δρόμους και παραλίες, μεταφορικά μέσα και μαγαζιά υπερφορτωμένα με μασκοφόρους του πηγουνιού και του μπράτσου.
Η αδιαφορία οδηγεί στην απραξία, η απραξία σε αταξία και η αταξία σε αφασία.
Αυτό το κλίμα δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη του ατομικισμού. Εγώ να είμαι καλά, να έχω μια θέση έστω και με μια δίμηνη σύμβαση, με τετράμηνο ή οκτάμηνο. Η αυλή μου να έχει φως και τσιμέντο. Δεν θέλει πολλά πράγματα κάποιος για να νιώσει ασφαλής και βολεμένος.
Κι όταν ο πολίτης βολεύεται, αναπαύεται και ο πολιτικός άρχοντας. Τι τα θέλουμε τα μεγάλα έργα; Τα εξαγγέλλουμε, τα βάζουμε στη σειρά κι όποτε κι όπως γίνουν. Ας είναι καλά τα προγράμματα που δίνουν θέσεις εργασίας και δημιουργούν σχέσεις ψήφων.
Ας είναι καλά οι μισθώσεις και οι απευθείας αναθέσεις που κυλάνε γρήγορα. Κι όσες περισσότερες αναρτήσεις και προβολές έχουμε τόσο πιο κοντά στον πολίτη είμαστε. Εξάλλου στη ζωή λένε το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Και στην πολιτική το αποτέλεσμα σημαίνει επανεκλογή. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.
