Το ζήτημα του Τουριστικού καταφυγίου σκαφών στον “πούντο” απασχόλησε το πρόσφατο Δημοτικό συμβούλιο, με την κατά πλειοψηφία απόφασή του να αλλάξει “ρότα” στον σχεδιασμό αυτό, με το σκεπτικό οτι δεν υπάρχει επαρκής χρηματοδότηση για να είναι λειτουργικό το έργο, που ταυτόχρονα διαγράφει την πιθανότητα κατασκευής μαρίνας στη Ναύπακτο.
Σε αποκλειστική του δήλωση στο Nafsweek, ο πρώην αντιδήμαρχος αρμόδιος για θέματα τουρισμού Γιάννης Σύψας αφήνει άμεσες αιχμές κατά του πρώην περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας Απόστολου Κατσιφάρα αλλά και κατά του πρώην πρόεδρου του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Ναυπάκτου Αντώνη Φράγκου για παραπλάνηση του Δημοτικού συμβουλίου και της τοπικής κοινωνίας ως προς τη δημιουργία τουριστικού καταφυγίου σκαφών στην περιοχή «πούντος» στο Γρίμποβο.
Αναφέρει στη δήλωσή του ο Γ.Σύψας:
«Παρακολουθώντας προχθές το Δημοτικό συμβούλιο, ουσιαστικά στο πρώτο πολιτικό θέμα που τέθηκε, για να αποφασίσει σχετικά για το τουριστικό καταφύγιο, είδα με μεγάλη προσοχή και ενδιαφέρον τη συνεδρίαση και έβγαλα σημαντικά συμπεράσματα.
Το πρώτο πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι ορθώς ψήφισε το Δημοτικό συμβούλιο για το ποσό του 1,8 εκατομμυρίων ευρώ να μετατεθεί σε ένα άλλο λιμενικό έργο, καθότι δεν επαρκούσε αυτό το ποσό να ολοκληρωθεί το τουριστικό καταφύγιο, το οποίο είχε σχεδιαστεί από την προηγούμενη δημοτική αρχή.
Με την απόφαση αυτή από το Δημοτικό συμβούλιο σώζεται ουσιαστικά η ιδέα δημιουργίας μαρίνας στην Ναύπακτο, που έχει χωροθετηθεί στην περιοχή του Γριμπόβου από το 1998.
Ένα δεύτερο πολιτικό ζήτημα, που κατά την άποψή μου θα έπρεπε να σηκωθεί πιο ψηλά είναι ότι ενώ υπήρχε ομόφωνη απόφαση για τουριστικό καταφύγιο και από την προηγούμενη διοίκηση στον Δήμο αλλά και την διοίκηση του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου, δεν είχε εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση των 10 εκατομμυρίων ευρώ περίπου για το έργο, παρά μόνο το 1,8 εκατομμύρια και αυτό υπό προϋποθέσεις. Δηλαδή, ότι αυτό που θα κατασκευαζόταν θα ήταν λειτουργικό, όπως ορίζεται για τις χρηματοδοτήσεις του προγράμματος Interreg.
Η μόνη μου “διαφωνία μου”, είναι ότι το αγκυροβόλιο που αποφασίστηκε να δημιουργηθεί στη θέση της Bαριάς είναι παρακινδυνευμένο έργο γιατί δεν γνωρίζουμε αν τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια θα επιτρέψουν στη νέα διοίκηση του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου – πρακτικά στο Δήμο να γίνουν οι αναγκαίες μελέτες και να υπάρξουν οι απαραίτητες αδειοδοτήσεις και κατά δεύτερο λόγο, εάν τελικά το αγκυροβόλιο είναι κάτι χρήσιμο για τη Ναύπακτο ως λιμενικό έργο, ανεξάρτητα αν είναι χωροθετημένο στην βαριά από τον Γενικό Πολεοδομικό Σχεδιασμό του 1998.
Θεωρώ ότι πιο σωστή κίνηση είναι το αγκυροβόλιο να πάει σε κάποια άλλη Δημοτική Ενότητα που θα ήταν χρήσιμο, για παράδειγμα στη δημοτική ενότητα Γαλατά στο Κρυονέρι, ως μέρος ενός ευρύτερου στρατηγικού σχεδιασμού.
Ήμουν από αυτούς που ψήφισαν θετικά, όπως ομόφωνα ψήφισε τότε όλο το δημοτικό συμβούλιο για την δημιουργία του τουριστικού καταφυγίου, με αποτέλεσμα σήμερα να εγείρονται ερωτηματικά αν παραπλανήθηκε το Δημοτικό συμβούλιο, με την έννοια ότι υπήρχε εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για το τουριστικό καταφύγιο.
Παραπλανήθηκε επίσης και όλη η τοπική κοινωνία η οποία πίστεψε ότι κάποια στιγμή και σύντομα θα δημοπρατηθεί στη Ναύπακτο το τουριστικό καταφύγιο σκαφών.
Θα μπορούσε τότε, μέσα από τα 1,8 εκατομμύρια του προγράμματος Interreg να καλύψουμε μία άλλη μέγιστη ανάγκη, όπως για παράδειγμα την αποκατάσταση των σπηλαιώσεων στο λιμάνι της Ναυπάκτου.
Όμως, λόγω προεκλογικών τερτιπιών του πρώην περιφερειάρχη κ. Κατσιφάρα αποφασίστηκε να κάνουμε ένα έργο μακέτας, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχει η χρηματοδότηση και διαγράφοντας πρακτικά την δημιουργία μαρίνας, ζητούμενο και όνειρο δεκαετιών για τη Ναύπακτο.
Να αναφέρω, ότι η χρηματοδότηση αυτή τη στιγμή αρκείται μόνο στο διακρατικό πρόγραμμα Interreg, θέμα το οποίο ανέφερε και στο πρόσφατο δημοτικό συμβούλιο και ο δημοτικός σύμβουλος κ. Γούλας και συμφωνώ απόλυτα μαζί του, καθώς δεν έχει ανακατευτεί η περιφέρεια δεν έχει ανακατευτεί το κράτος.
Θεωρώ από δω και πέρα ότι οι κινήσεις της διοίκησης του Δήμου Ναυπακτίας θα πρέπει να είναι τέτοιες ώστε να εξασφαλιστούν οι χρηματοδοτήσεις για την μαρίνα Ναυπάκτου, πιέζοντας προς όλες τις κατευθύνσεις και περιφέρεια και κεντρικό κράτος, έχοντας ως προοπτική μόνο αυτή της Μαρίνας, ένα έργο που θα δώσει αναπτυξιακή τροχιά στην περιοχή μας».
Με εκδηλώσεις που ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου 25 Ιουλίου, παραμονή της εορτής, η Ναύπακτος γιόρτασε με λαμπρότητα την Αγία Παρασκευή.
Στις 19:00 τελέστηκε Μεγάλος Πολυαρχιερατικὸς Εσπερινός, χοροστατούντων των Μητροπολιτών Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ. Ιερόθεου και Ισπανίας & Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπου.
Ακολούθησε αρτοκλασία στην Πλατεία Φαρμάκη, ενώ ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Αγίας Παρασκευής στους δρόμους της πόλης, με τη συμμετοχή του Κλήρου, των τοπικών αρχών, πλήθους πιστών και με επικεφαλής την Παπαχαραλαμπείο Φιλαρμονική.
Ανήμερα της εορτής, Κυριακή 26 Ιουλίου στις 7:00 το πρωί θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ενώ στις 7:00 το απόγευμα θα τελεστούν ο Εσπερινός και η Ιερά Παράκληση προς τιμήν της Αγίας Παρασκευής.
Ο Δήμος Ναυπακτίας και η Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου διοργανώνουν εκδήλωση για τους απόδημους Ναυπακτίους, την Τρίτη, 28 Ιουλίου 2026 και ώρα 20:30 στο Ενετικό Λιμάνι (δυτικός βραχίονας).
Στην εκδήλωση συμμετέχουν η Χορωδία Δημοτικής Μουσικής της Μητροπόλεως υπό τη διεύθυνση του Π.Αναστασόπουλου και τμήματα του Λαογραφικού Πολιτιστικού Χορευτικού Ομίλου Ναυπάκτου (Λ.Π.Χ.Ο.Ν.) «Ανεμογιάννης» και του Ναυπακτιακού Χορευτικού Ομίλου Φίλων Ελληνικής Παράδοσης (ΝΑ.Χ.Ο.Φ.Ε.Π.) «Ναυς».
Το Κάστρο της Ναυπάκτου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα διατηρημένα κάστρα της Ελλάδας. Είναι ένα μνημείο που δεν ξεχωρίζει μόνο για την ιστορική και αρχαιολογική του αξία, αλλά και για τη μοναδική αρμονία που είχε διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες ανάμεσα στα τείχη και το φυσικό περιβάλλον.
Οι πρόσφατες εκτεταμένες υλοτομίες, που πραγματοποιήθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας του κάστρου από πυρκαγιά και της ανάδειξης των τειχών, προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Η πρόταση της δημοτικής αρχής, η οποία υιοθετήθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, είχε ως αποτέλεσμα μια εικόνα που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο οποιονδήποτε αγαπά το μνημείο.
Σήμερα, μεγάλο μέρος του κάστρου θυμίζει περισσότερο έναν γυμνό βραχώδη λόφο παρά το ιστορικό τοπίο που γνωρίζαμε επί δεκαετίες. Η εικόνα αυτή, κατά την άποψή μου, αδικεί το ίδιο το μνημείο και απογοητεύει ακόμη και πολλούς από εκείνους που πίστευαν ότι η απομάκρυνση μέρους της βλάστησης θα βοηθούσε στην ανάδειξη των τειχών.
Το κάστρο δεν ήταν απροστάτευτο
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι κατά την υλοποίηση του έργου «Συνολική Ανάδειξη του Κάστρου Ναυπάκτου», την περίοδο 2005–2008, δεν πραγματοποιήθηκαν μόνο εργασίες αποκατάστασης και ανάδειξης.
Το έργο περιλάμβανε και ένα ολοκληρωμένο σύστημα πυροπροστασίας:
εγκαταστάθηκε πλήρες δίκτυο πυρόσβεσης στις τρεις πρώτες ζώνες του κάστρου,
δημιουργήθηκαν πυροσβεστικές φωλιές από την Ακρόπολη μέχρι την κύρια είσοδο,
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η προστασία του μνημείου από τον κίνδυνο πυρκαγιάς είχε ήδη αποτελέσει βασική προτεραιότητα της προηγούμενης μεγάλης ανάδειξής του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απαιτούνται παρεμβάσεις συντήρησης της βλάστησης. Σημαίνει όμως ότι θα μπορούσε να αναζητηθεί μια πιο ισορροπημένη λύση, με επιλεκτικές απομακρύνσεις και σωστή διαχείριση του πρασίνου, χωρίς να αλλοιωθεί τόσο δραστικά η φυσιογνωμία του χώρου.
Η πραγματική πρόκληση σήμερα είναι η προσβασιμότητα
Ίσως όμως το σημαντικότερο ζήτημα να μην είναι πλέον τα δέντρα.
Το πραγματικό στοίχημα είναι να αποκτήσει το Κάστρο της Ναυπάκτου ουσιαστική και ασφαλή πρόσβαση για όλους τους πολίτες.
Άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένοι, οικογένειες με μικρά παιδιά και επισκέπτες με κινητικές δυσκολίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην πρόσβαση προς τα ανώτερα διαζώματα του κάστρου.
Άλλωστε, η ανάγκη αυτή επισημάνθηκε δημόσια ακόμη και από την ίδια την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, κατά τα εγκαίνια των αιθουσών του Μουσείου Βυζαντινών Εκθεμάτων στην Ακρόπολη του κάστρου.
Αυτό θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα.
Χρειάζεται συνολική κυκλοφοριακή λύση
Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και η προτεινόμενη λύση της λωρίδας επιβράδυνσης στον περιφερειακό δρόμο, με σύνδεση προς τον δασικό δρόμο του πρώτου διαζώματος.
Η θέση της προβλεπόμενης εισόδου βρίσκεται επάνω σε έντονη στροφή της περιμετρικής οδού, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την οδική ασφάλεια και τη λειτουργικότητα της παρέμβασης.
Ίσως θα άξιζε να εξεταστεί μια διαφορετική τεχνική προσέγγιση, όπως η κατασκευή ενός κυκλικού κόμβου στο τμήμα της περιμετρικής που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το κάστρο, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση ασφαλούς οδικής σύνδεσης προς το μνημείο.
Μια τέτοια λύση ενδεχομένως να εξυπηρετούσε καλύτερα τόσο τους επισκέπτες όσο και την ασφαλή κυκλοφορία των οχημάτων.
Το Κάστρο αξίζει έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό
Η προστασία ενός ιστορικού μνημείου δεν εξαντλείται στην αποκάλυψη των τειχών του. Οφείλει να συνδυάζει την αρχαιολογική ανάδειξη, τη διατήρηση του φυσικού τοπίου, την περιβαλλοντική ισορροπία, την πυροπροστασία, την ασφάλεια και κυρίως την προσβασιμότητα για όλους.
Το Κάστρο της Ναυπάκτου δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό μνημείο. Είναι το σύμβολο της πόλης, ένας ζωντανός χώρος ιστορίας, πολιτισμού και αναψυχής.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν κόπηκαν πολλά ή λίγα δέντρα. Πρέπει να αφορά το πώς θέλουμε να είναι το Κάστρο της Ναυπάκτου τα επόμενα πενήντα χρόνια: ένα μνημείο ζωντανό, προσβάσιμο, ασφαλές και αρμονικά ενταγμένο στο φυσικό του περιβάλλον.
Η ιστορία και η φύση δεν είναι αντίπαλοι. Στη Ναύπακτο μπορούν —και πρέπει— να συνυπάρχουν.