►- Η γάτα όταν λείπει που ακριβώς πάει και με ποιο χορό ακριβώς το γλεντάνε

τα ποντίκια ;

►- Γιατί ενώ κοιμάμαι η δική μου τύχη δεν δουλεύει αλλά μου κάνει τεμπελιές;

►- Από ποιόν να φυλάω τα ρούχα μου για να έχω τα μισά; Μήπως από τον

σκόρο;

►- Αυτός που ζει για ένα καθαρό κούτελο δεν ενδιαφέρεται αν είναι βρώμικο το

υπόλοιπο σώμα του;

►- Αυτές οι μανάδες που τρώνε και του παιδιού δεν δίνουν έχουν δεχτεί

επίσκεψη κοινωνικού λειτουργού ;

►- Γιατί λέμε δεν σε ξέχασα αλλά …κάθε φορά που όντως έχουμε ξεχάσει

κάποιον ;

►- Πόσο ακριβώς θα πρέπει να ζυγίζουν τα λόγια για να είναι βαριά;

►- Τα μπουκέτα που ρίχνει κανείς τα πουλάνε στα ανθοπωλεία μαζί με τα άλλα

των λουλουδιών ;

►- Γιατί παθαίνουμε κρίση ταυτότητας όταν μας χτυπάνε την πόρτα στην

τουαλέτα και λέμε άλλος αντί για εγώ ;

►- Αυτοί που μας πίνουν το αίμα το κάνουν με πλαστικό καλαμάκι ή

προσαρμόστηκαν στο σήμερα και κάνουν χρήση του χάρτινου;

►- Ο άσπλαχνος πως ζει δίχως σπλάχνα ;

• Αυτός που δεν έχει στον ήλιο μοίρα μήπως την έχει στη σελήνη και δεν το ξέρουμε;
• Που ακριβώς ζει το παρδαλό  κατσίκι κι εκτός από το ότι μπορεί να γελάσει κλαίει κιόλας;
• Το αβγό που πιάνουμε να το κουρέψουμε έχει συγκεκριμένες προτιμήσεις κουρέματος;
• Γιατί δεν ρωτάμε την ίδια την κατσίκα αν μασάει ταραμά κι αναρωτιόμαστε όλη την ώρα ;
• Αυτός που κλαίει με μαύρο δάκρυ μπορεί να κλάψει και σε άλλες αποχρώσεις;
• Αυτός που μας δουλεύει πληρώνεται και για υπερωρίες ;
• Αυτός ο κάποιος λόγος για τον οποίο γίνονται όλα μπορεί επιτέλους να μας φανερωθεί ποιος επιτέλους είναι;
• Δεν είναι λίγο δικτατορικό να ζητάμε από τον Μάη και να ζήσει και να φάει τριφύλλι; Δεν ξέρει μόνος του τι θέλει να κάνει ;
• Η κουτσή Μαρία πως μπορεί να βρίσκεται παντού με τέτοιο πρόβλημα στο πόδι ;
• Οι ρέγγες γιατί κλαίνε; Πενθούν;
• Ο χορός στο ταψί που διδάσκεται

 Κι αφήνομαι στον άνεμο. Δεν με πτοούν τα ύψη, δεν με μπερδεύουν τα σύννεφα που συναντώ στο διάβα μου. Που και που ρίχνω μια ματιά προς τα κάτω για να εντοπίσω κάποιο αυθεντικό παιδικό χαμόγελο και να πάρω θάρρος για να  ανέβω ακόμη πιο ψηλά .

 Η πλουμιστή ουρά μου βρίσκει σχεδόν πάντα τον τρόπο να εντυπωσιάζει γη και και ουρανό. Στρίβει δεξιά κι αριστερά, κινείται πάνω κάτω σαν αιλουροειδές ουράνιο. Με ελιγμούς που θα ζήλευε κάθε πτηνό, αποφεύγει εμπόδια που θα σήμαιναν το τέλος της πτήσης μου.

 Και κάποια στιγμή, όσο παράλογο κι αν φαίνεται σε μένα, το αέρινο ταξίδι μου σταματάει . Με μαζεύουν όπως όπως και με ξεχνούν σε κάποια αποθήκη για του χρόνου ή μα αντικαθιστούν με άλλον. Κανείς δε βλέπει το  δάκρυ  μου αφού κανείς δεν υποθετεί ότι έχω μια χαρτονένια καρδιά…εγώ …εγώ ο χαρταετός.

Καλή Καθαρά Δευτέρα