Αύγουστος 1945 – Αύγουστος 2025
Ογδόντα χρόνια έχουν διαβεί από τη φονική και καταστρεπτική έκρηξη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, τρεις μέρες αργότερα.
Η ρίψη των δύο βομβών, ατομική η πρώτη, πλουτωνίου η δεύτερη, έφερε τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου.
Στο πέρασμα των χρόνων διαπιστώνεται ότι η χρησιμοποίηση των πυρηνικών υπερ-όπλων, απέβλεπε στην επίδειξη δύναμη των ΗΠΑ.
Η Ιαπωνία είχε σχεδόν ηττηθεί στρατιωτικά.
Η επίδειξη δύναμης των ΗΠΑ φαίνεται και από τη χρήση στο Ναγκασάκι, τρεις μέρες μετά.
Καμία προειδοποίηση στην Ιαπωνία. Αν δεν τερματίσει τον πόλεμο, η ρίψη τη δεύτερης καθίσταται αναπόφευκτη.
Στο πέρασμα των ογδόντα χρόνων, συχνά η ανθρωπότητα απειλείται. Να χρησιμοποιηθούν πάλι πυρηνικά όπλα στις εμπόλεμες διαφορές μεταξύ κρατών.
Σήμερα μάλιστα που αρκετά κράτη έχουν πυρηνικά οπλοστάσια.
Κινδυνεύουν να ανατιναχθούν, από βομβαρδισμό οι αποθήκες φύλαξης.
Το ανησυχητικό στη διεθνή κοινότητα έχει να κάνει με την ανυπαρξία συμφωνίας αφοπλισμού.
Μόνο η Διεθνής Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων (NPT) υπάρχει.
Ούτε μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων υφίσταται διάλογος.
Έφυγαν τόσα χρόνια. Ακόμη δεν έγινε αντιληπτό ότι η επίλυση των προβλημάτων μεταξύ κρατών, δεν επιτυγχάνεται με τα όπλα.
Μόνο με την αξιοποίηση κάθε διπλωματικού μέσου εξασφαλίζεται η πολυπόθητη ειρήνη. Συμβαίνει μάλιστα το εξής παράδοξο. Η κατοχή πυρηνικών όπλων, ενθαρρύνει τον πόλεμο αντί να ενισχύει την αποτροπή του.
Η ευθύνη της ρίψης των βομβών βαραίνει τον πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. Ιδιαίτερα τον υπουργό εξωτερικών Τζέιμς Μπέρνς. Την ατομική βόμβα με το γελοίο παρατσούκλι «little boy» δηλαδή «αγοράκι» πέταξε ένα βομβαρδιστικό Β-29. Κυβερνήτης του ο αντισμήναρχος Πολ Τίμπετι.
Μάλιστα το αεροπλάνο είχε ονομάσει με το όνομα της μητέρας του «Ενόλα Γκέι».
Η θερμοκρασία που αναπτύχθηκε από τη ρίψη των βομβών υπολογίζεται στους 330.000 βαθμούς κελσίου. Προκάλεσαν την ακαριαία εξαέρωση εβδομήντα χιλιάδων ανθρώπων στη Χιροσίμα και εξήντα χιλιάδων στο Ναγκασάκι.
Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί. Χωρίς να υπολογίζονται οι αντίστοιχες των νεκρών από τη θανατηφόρα επίδραση. Ανυπολόγιστες οι υλικές καταστροφές. Ερείπια οι πόλεις.
Σώθηκε ο σκελετός του κτιρίου που στέγαζε την εμπορική έκθεση. Διατηρείται ως μνημείο παγκόσμιος κληρονομιάς από την UNESCO. Ως θύμηση; Ως απειλή;
Δίκαιος ο χαρακτηρισμός ως το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Είπε μία κυρία, η Τερούκο Ουένο.
«Δεν έχω πάει στην κόλαση και δεν ξέρω πώς είναι εκεί, αλλά πρέπει να μοιάζει με αυτό που περάσαμε».
Ογδόντα χρόνια μετά και ενώ ο κίνδυνος παραμονεύει, οι αντιδράσεις υπό τονικές.



