Τα πολιτικά κόμματα,  ιδιαίτερα αυτά που κινούνται στο ρυθμό κυβέρνησης της χώρας, ένα χρόνο πριν τη λήξη της τετραετούς θητείας της Βουλής, οργάνωσαν τα συνέδριά τους.

Έτσι  έχουν προετοιμασθεί να δώσουν την εκλογική μάχη τους για την ανάληψη της εξουσίας.

Αλλά και τα υπό εκκόλαψη αντίστοιχα, επισπεύδουν τις διαδικασίες εμφάνισής τους ενώπιον της κοινωνίας.

Παράλληλα απαράδεκτα γεγονότα συμβαίνουν στην πολιτικής σκηνή.

 Αήθεις  και αστήρικτες καταγγελίες εναντίον στελεχών αντιπάλων ομάδων.

Αποσκιρτήσεις βουλευτών ή στελεχών από την παράταξή τους σε άλλη.

Σημαντική αύξηση των ανεξάρτητων βουλευτών.

Διαγραφές πρωτοκλασάτων στελεχών από το κόμμα τους,  χωρίς ουσιώδη λόγο.

Όλα αυτά δείχνουν ότι η χώρα έχει εισέλθει  σε μία προεκλογική περίοδο.

Λάδι στη φωτιά έριξαν οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού, σε σχετική, με το χρόνο των εθνικών εκλογών, ερώτηση στο συνέδριο της Ν.Δ.

Οι εθνικές εκλογές προγραμματίζονται μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Αυτή η απάντηση των πρωθυπουργού συνδέεται με άλλες παραμέτρους.

Έγινε αυτή η δήλωση για να τρομάξει τους βουλευτές της παράταξής του;

Ν’ αποφύγει δυσάρεστες  εκπλήξεις;

Τριχοτόμηση της κοινοβουλευτικής ομάδας στην υπόθεση της άρσης ασυλίας του κυρίου Βελόπουλου.

Καταγγελίες επώνυμες για την πορεία του επιτελικού κράτους.

Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.  Γιατί από την άλλη είναι κοινό μυστικό  πόσο δεινοπαθούν οι κυβερνήσεις σε πολλών μηνών  προεκλογική περίοδο.

Τα επιχειρήματα υπέρ της διεξαγωγής των εθνικών εκλογών το προσοχές φθινόπωρο αλλά και των άλλων που επιμένουν στην εξάντληση της τετραετίας , έχουν το δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Το ενδιαφέρον κύρια εστιάζεται στην προοπτική επανεκλογής ή μη της κυβέρνησης της Ν.Δ.

Σφήνα σε αυτή τη διαμάχη των πρόωρων ή μη εθνικών εκλογών μπαίνει μία άλλη παράμετρος.

Αυτή που υποστηρίζει ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες που θεωρούν αταλάντευτη κυβερνητική τετραετία.

Από σεβασμό στις  διαδικασίες και στη  θέληση  της κοινωνίας.

Ποια θέλεις η όμως της κοινωνίας όταν η πλειοψηφία επιθυμεί  γρήγορη προσφυγή της κάλπες;

Η καθημερινές σχεδόν δημοσκοπήσεις δημιουργούν προεκλογικό κλίμα.

Αν οι εκλογές πρόκειται να γίνουν την προσεχή άνοιξη,  γιατί τα αλλεπάλληλα γκάλοπ;

Πιστεύει η κοινωνία σ’ αυτά;

Οι επιτυχία τους στις εκλογικές αναμετρήσεις τελευταίας  δεκαπενταετίας , δείχνει ότι απώλεσαν την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος.

Αλλά ίσως ισχύει το λέγε -λέγε στο τέλος κάτι μένει.

Η εκλογική  ετοιμότητα των κομμάτων σφυρηλατείται μέρα με τη μέρα.

 Τα νέα κόμματα προβάλλονται υπέρμετρα από τα μέσα πληροφόρησης.

Είτε όμως η εκλογές διεξαχθούν το 2026 ή το 2027,  η Ελλάδα έλαβε το μήνυμα για την έναρξη της προεκλογικής περιόδου.

Μία περίοδο που επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις.

Τόσο στην πορεία της όσο και στο τελικό αποτέλεσμα.

Και τώρα τρέχει η πολιτεία.  Όπως τρέχει το σημερινό γρήγορο πατίνι.

Αυτό που μέχρι πριν λίγο μηνών σπρωχνόταν με το ελεύθερο αριστερό πόδι να κυλήσει.

Το άλλο ήταν πάνω στη σανίδα. Κάτω απ’ αυτή οι  ρόδες να κυλά απαλά.

Στο μπροστινό μέρος  ένα στύλος ενός μέτρου. Στην κορυφή του το τιμόνι.

Δεν μπορούσε,  το ευχάριστο παιχνίδι των μικρών παιδιών, να μένει στην ίδια πρωτόγονη κατάσταση. Να κινείται με το πόδι.

Εξελίχθηκε λοιπόν έγινε ηλεκτροκίνητο.

Σκόρπισε απέραντη  χαρά στα παιδιά. Να τρέχουν στους δρόμους με ταχύτητα άνω των 25 χιλιομέτρων  την ώρα.

 Χωρίς άδεια οδήγησης.

Χωρίς αριθμό αναγνώρισης.

Χωρίς ασφάλεια έναντι πιθανόν τραυματισμών ή άλλων φθορών.

Χωρίς κράνος για τον οδηγό. Επαφίεται στην κρίση των γονέων ή των οδηγών.

Η ηλεκτροκίνητη  κίνηση του χαρίζει την δυνατότητα να δέχεται και συνεπιβάτη.

Αυτή η ευελιξία που έχει, δεν ξέρω αν χρησιμοποιήθηκε  ως μέσο μεταφοράς με κόμιστρο.

Όλα είναι δυνατά. Πενία τέχνας κατεργάζεται.

Έτσι μεγαλώνουν οι νέες και οι νέοι.

 Αψηφούν τον κίνδυνο. Μάλιστα με τη συμπεριφορά τους πολλαπλασιάζουν τους κινδύνους.

Παιγνίδια που οδηγούν σε ατυχήματα. Ακόμη και το θάνατο να φέρουν.

Φυσικά πολιτεία δεν επιθυμεί ούτε τα ατυχήματα, ούτε πολύ περισσότερο την απώλεια της ζωής των νέων.

Όμως επιβραβεύει το θάρρος τους,  την αποφασιστικότητα τους,  την ορμή τους.

 Είναι τυχαία η ονομασία της Σχολής των Αεροπόρων σε Ικάρων;

Του ζωηρού Ίκαρου το όνομα έλαβε και  όχι του συνετού πατέρα του Δαίδαλου.

Όλα στην τύχη.

Έλεγχοι κυκλοφορίας των νέων πατινιών μηδαμινή. Οι γονείς των αναβατών εξαφανισμένοι.

Ανύπαρκτα στα Σχολεία μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής.

Ανεξέλεγκτη  αναρχία στους κεντρικούς δρόμους.

Ακόμη και στα πεζοδρόμια όπου κινούνται ανυποψίαστοι  οι πολίτες, κυκλοφορούν πατίνιστες ανάμεσα στους πεζούς.

Τα συνεχή όμως ατυχήματα σήμαναν  συναγερμό στην πολιτεία.

Σημειώθηκαν και ένα δυο  θανατηφόρα περιστατικά δεκατριάχρονων νέων.

Τότε η πολιτεία ευαισθητοποιήθηκε. Ορθώθηκε μπροστά της σοβαρότητα της κατάστασης.

Κάλιο αργά παρά ποτέ, λέει  μια σοφή παροιμία του λαού μας.

Μελετάτε το θέμα. Θέλω να πιστεύω από ειδικού συγκοινωνιολόγους παιδαγωγούς.

Φυσικά όχι να ριχθούν στην πυρά, κατά προσφιλή μας έκφραση.

Απλά να θεσπισθούν νόμοι στη σωστή κατεύθυνση.

Είτε το πατίνι να χρησιμοποιείται ως επωφελές μέσο μετακίνησης, είτε ως αντίστοιχο παιδικού παιχνιδιού.

Ας μη  διαφεύγει της προσοχής μας ότι το πατίνι είναι ένα όργανο φιλικό προς το περιβάλλον.

 Οι τομές στη χρήση του πατινιού επιβάλλεται να είναι μελετημένες και εναρμονισμένες στη σημερινές συνθήκες διαβίωσης.

Το γεγονός ότι και στην Ευρώπη όπου υπάρχει ευρεία χρήση,  ισχύουν διαφορετικοί κανόνες κυκλοφορίας, σημαίνει ότι απαιτείται σοβαρή μελέτη.

Και μόνο το γεγονός της διαφήμισης πατινιού που αναπτύσσει ταχύτητα εκατό χιλιόμετρα  την ώρα,  επιβάλλει τον προβληματισμό.

Σκέφτομαι το τελευταίο διάστημα τι είναι αυτό που με κρατάσει πίσω και δεν βγάζω ακόμα όλο μου το δυναμικό προς τα έξω. Τι με εμποδίζει να πάω από την ιδέα στην πράξη, να καινοτομήσω ατομικά. Το μυαλό μου πήγε πίσω τέσσερα χρόνια πριν, το 2022, όταν ήμουν ακόμη μεταδιδακτορική ερευνήτρια κάπου στην Ολλανδία.

Τότε είχα συλλάβει και αναπτύξει μία ιδέα: ότι η παραδοσιακή έννοια της διακυβέρνησης στον τομέα των βιώσιμων μεταφορών είναι ανεπαρκής για τη σύγχρονη εποχή, καθώς δεν περιλαμβάνει την επίδραση των αλγορίθμων. Οι αλγόριθμοι AI δεν είναι απλά εργαλεία, αλλά ενεργοί “δρώντες” που διαμορφώνουν τις καθημερινές μεταφορές στις πόλεις μέσω της χρήσης ψηφιακών εφαρμογών (π.χ. Google maps, Uber). Η λήψη αποφάσεων που ήταν έτσι κι αλλιώς ασαφής ως προς το ποιος καθορίζει τι, γίνεται «μαύρο κουτί» με την εισαγωγή του ΑΙ. Έτσι, οδεύουμε προς ένας υβριδικό μοντέλο διακυβέρνησης μεταξύ ανθρώπινων φορέων (πολιτικοί, εταιρείες) και μη-ανθρώπινων παραγόντων (AI) που αν δεν ρυθμιστεί νομικά, μπορεί να αναπαράγει κοινωνικές διακρίσεις. Για παράδειγμα, απουσία νομικού πλαισίου, οι αλγόριθμοι της Uber στην Αμερική χρεώνουν περισσότερο τους χρήστες που μένουν σε ακριβές περιοχές και λιγότερο τους χρήστες που μένουν σε πιο υποβαθμισμένες περιοχές, χωρίς διαφάνεια. Ταυτόχρονα, η ταρίφα για τους οδηγούς παραμένει ίδια, με αποτέλεσμα να κερδίζει μόνο η Uber ως εταιρεία. Αυτό σημαίνει ότι ούτε οι επιβάτες ούτε οι οδηγοί γνωρίζουν ακριβώς πώς υπολογίζεται η τιμή μιας διαδρομής σε πραγματικό χρόνο.

Θυμάμαι ότι είχα απορήσει που δεν είχε κανείς σκεφτεί αυτή τη διάσταση της διακυβέρνησης στην επίσημη βιβλιογραφία. Σκεφτόμουν «μα πώς γίνεται να μην έχουν σκεφτεί κάτι τόσο απλό». Στο δικό μου μυαλό φάνταζε αυτονόητο. Η έρευνα αυτή δημοσιεύτηκε σε επιστημονικό περιοδικό το 2023. Την ίδια χρονιά, για δικούς μου λόγους, αποφάσισα να αφήσω τον ακαδημαïκό χώρο, οπότε κάπως ξέχασα την έρευνα μου και το πιθανό αντίκτυπό της.

Στο σήμερα, άρχισα να κάνω ανασκόπηση της πορείας μου μέχρι τώρα και έψαξα να δω τι είχε συμβεί με εκείνη την έρευνα. Βρήκα, λοιπόν, ότι αυτό που είχα εντοπίσει τότε έχει θεωρηθεί από τους ερευνητές και τους νομοθέτες πρωτοπορία και έχει επηρεάσει τόσο ακαδημαϊκές δημοσιεύσεις όσο και δημόσια έγγραφα όπως η Ευρωπαϊκή νομοθεσία για το ΑΙ.

Με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι είχα υποτιμήσει την ίδια μου την ιδέα και τις διαστάσεις της. Η ιδέα αυτή που εγώ θεώρησα απλή, θεωρήθηκε καινοτομία από τρίτους. Εάν λοιπόν εγώ δεν βλέπω την ίδια μου τη δυναμική, πώς περιμένω να δημιουργήσω σε μεγαλυτερη κλίμακα;  Έφτασα λοιπόν στο σημείο να παραδεχτώ μία άβολη αλήθεια: είναι η περιορισμένη ικανότητα αυτοαξιολόγησης που με κρατάει πίσω από το να εξελιχθλω ανάλογα με τις ικανότητες μου.

Μήπως τελικά η πιο ανατρεπτική καινοτομία βρίσκεται στην τόλμη μας να αποδομήσουμε το μαύρο κουτί του εαυτού μας, πριν μας ξεπεράσει η πραγματικότητα που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε;

Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE

eriketti@askedot.com