Έχει γίνει συνήθεια. Υπερβολική προβολή ενεργειών της κοινωνίας.

Δεκαπενταύγουστος προ των πυλών.

Η μεγάλη έξοδος των πολιτών από τους θορυβώδεις πόλεις προς τη μαγευτική ύπαιθρο έχει αρχίσει.

Οι  πόλεις αδειάζουν, διατυμπανίζεται σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Υπερβολικός θεωρείται ο τίτλος της απόδρασης.

Όταν στην Ελλάδα κυκλοφορούν πάνω από δέκα  εκατομμύρια αυτοκίνητα,  λογικό είναι.

Τις ημέρες των διακοπών,  να οργώνουν τους εθνικούς δρόμους, διακόσιες χιλιάδες  οχήματα. Ιδιαίτερα όταν οι δρόμοι της εξόδου είναι μόνο δυο.

Αν με προσοχή κοιτάξει κάποιος το τροχοφόρο, απογοητεύεται.

Ένας , δύο, στο εσωτερικό του.

Διάβηκαν,  ανήκουν στο παρελθόν οι  όμορφες εποχές που ολόκληρη οικογένεια επιβιβαζόταν στο όχημα.

Παιδιά για δεκαπενθήμερες  και βάλε καλοκαιρινές διακοπές.

Τώρα για μία δυο ημέρες. Σπάνια ακούγεται το τριήμερο.

Για εβδομαδιαία απόδραση καμία κουβέντα.

Τα ίδια μέσα που υπερβάλλουν για την τεράστια έξοδο,  είναι αυτά που λαμβάνουν απαντήσεις, στα λιμάνια,  στα πρακτορεία.

Έτσι για διήμερο. Να ξεφύγουμε λιγάκι από την αποπνικτική καθημερινότητα της πόλης. Ακούγεται  μαγνητοφωνημένη η  απάντηση.

Οι  πολλοί μάλιστα προχωρούν ακόμα περισσότερο.

Μας έχει καλέσει φιλικό μας  ζευγάρι ή επισκεπτόμαστε τους γονείς μας.

Στους δρόμους όμως για τη μεγάλη και ηρωική έξοδο.

Σαν τις χάντρες των τριαντάτριών  χαντρών κεχριμπαρένιων  κομπολογιών τα αυτοκίνητα στους επαρχιακούς δρόμους κινούνται αργά.

Στους δρόμους  που οδηγούν στα διάσπαρτα χωριά.

Είναι κοινό μυστικό. Στα περισσότερα υπάρχουν αφιερωμένοι ναοί στη Μεγαλόχαρη.

Κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο. Μοιάζουν  σαν τρένο με πολλά βαγόνια. Με μία διαφορά. Κάθε βαγόνι  έχει τη δική του μηχανή.

Κατά διαστήματα ο στενός δρόμος πλαταίνει.

Τότε γίνεται της τρελής.

Ανάπτυξη ταχύτητας μήπως επιτευχθεί   προσπέραση.

Να κερδηθεί η ελάχιστος χρόνος κατά την άφιξη.

Γρήγορο το τρέξιμο και ας διέρχεται ο δρόμος μέσα από χωριά που κατοικούνται.

Ήρωες  οι κάτοικοί τους,  φυλάττουν  Θερμοπύλες.

Στενοί  οι δρόμοι,  με διαδοχικές στροφές,  χωρίς καλή ορατότητα.

 Το σημαντικότερο. Ανύπαρκτα πεζοδρόμια.

Οι κάτοικοι όταν εγκαταστάθηκαν έφτιαξαν τα σπίτια τους να εφάπτονται του δρόμου.

Και ας  είχαν  τεράστιο χώρο ελεύθερο στο πίσω μέρος της οικίας τους.

Να μη γίνει πεζοδρόμιο;

Ποιος μπορεί να δώσει πειστική απάντηση.

Τα κράτη, με εορταστικές εκδηλώσεις, τιμούν επετείους που συνδέονται με σημαντικά γεγονότα της ιστορίας τους.

Ξεχωριστά αυτά που αφορούν την αποκατάσταση Δημοκρατίας,  καταλαμβάνουν πρώτες θέσεις.

Στην Ελλάδα ύστερα από επταετή στέρηση της Δημοκρατίας,  αποκαταστάθηκε και πάλι πριν από πενήντα δύο  χρόνια την 24η Ιουλίου 1974.

Μπορεί ένα μικρό κομμάτι του πληθυσμού να πιστεύει ότι δεν υπάρχει ανάγκη μιας ξεχωριστής εορτής.

Με το αιτιολογικό ότι τη Δημοκρατία επιβάλλεται  να την τιμάμε κάθε μέρα με τη συμπεριφορά μας.

Οι  καθημερινές όμως απασχολήσεις του ανθρώπου, συχνά τον αποπροσανατολίζουν.

Γι’ αυτό μία μέρα του χρόνου επιβάλλεται να μας θυμίζει το ευχάριστο γεγονός της αποκατάστασης της Δημοκρατίας.

Καθιερώθηκε μία λιτή εορτή στην οποία καλούνται να συμμετάσχουν. Η κυβέρνηση,  οι πολιτικοί αρχηγοί,  οι πρώην πρόεδροι της Δημοκρατίας, οι  πρώην πρωθυπουργοί και πρόσωπα που διακρίνονται σε τομείς  της κοινωνικής ζωής.

Η παρουσία τους επισημοποιεί τη Δημοκρατική ενότητα του λαού.

Η φετινή εορτή της Δημοκρατίας  σημαδεύτηκε από την απουσία ατόμων που κλήθηκαν να παραστούν,  όπως επιβάλλει το πρωτόκολλο το οποίο ισχύει από την ημέρα καθιέρωσης.

Η δικαιολογία,  όσων δεν εσιώπησαν,  ότι δεν επιθυμούσαν να συγχρωτιστούν με πρόσωπα που έχουν ολοκληρωτικές απόψεις δε στέκει.

Η παρουσία είναι εκείνη που δίνει η αίγλη στην εορτή,  προβληματίζει και παραδειγματίζει για αλλαγή στάσης των αντιφρονούντων.

Επιπλέον στο διάστημα του χρόνου που μεσολάβησε από πέρυσι ως φέτος,  δεν σημειώθηκε κάποιο γεγονός που απαξιώνει τη εορτή ή δικαιολογεί την απουσία.

Ούτε τα πρόσωπα της εμφαντικής άρνησης πρόσφατα απόκτησαν τη θεσμική ιδιότητα της πρόσκλησης.

Στο παρελθόν με τις ίδιες προϋποθέσεις παραβρέθηκαν στην εορτή.

Μάλιστα με συνθήκες τις οποίες τώρα καταγγέλλουν.

Λησμονούμε ότι την εορτή δεν τη διοργανώνει ο κύριος ή η κυρία Χ,  αλλά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά το θεσμικό του ρόλο,  όπως προβλέπει η λειτουργία του πολιτεύματος.

Η μία αποδοχή της πρόσκλησης,  αν δεν είναι δικαιολογημένη,  δείχνει έλλειψη σεβασμού σε θεσμούς που ενώνουν και σφυρηλατούν την κοινή πορεία του λαού.

Η Δημοκρατία είναι κοινό όραμα.

Σημειώνεται πολιτικό ολίσθημα αν υπάρχει η άποψη ότι  δύναται να προσαρμόζεται στα θέλω του οποιουδήποτε μέλους της κοινωνίας.

Ίσως ήταν και λάθος, αν έγινε, το γκάλοπ σχετικό με την ανάγκη της εορτής της Δημοκρατίας.  Αυτή είναι θεσμός, δεν επιδέχεται αμφισβητήσεις.

Τα οφέλη από μία πρόσκαιρη διαφήμιση άρνησης, είναι μηδαμινά.

Ο κόσμος περιμένει συνεννόηση ομοψυχία

Είναι κοινό μυστικό ότι τα περιθώρια διαφοροποιήσεων σε εθνικά θέματα στενεύουν.

Το Τσαμπιονς  Λιγκ έληξε.

Επάξια η Ισπανία,  γνωστή ποδοσφαιρομάνα,  κατέκτησε τον τρόπαιο.

Στην Ελλάδα, με το τέλος της ποδοσφαιρικής γιορτής, άρχισαν τα πανηγύρια.

Με μία διαφορά. Δεν υπάρχουν προκριματικοί αγώνες. Δεν απονέμεται τίτλος πρωταθλητή.

Κάθε πόλη, χωριό, οικισμός, διοργανώνει το πανηγύρι του.

Συνήθως είναι ημέρα της εορτής του Πολιούχου. Μπορεί και η αντίστοιχη σημαντικού γεγονότος.

Το τέλος Αυγούστου φέρνει τη λήξη αυτών των εορταστικών εκδηλώσεων.

Υπήρξε μία περίοδος κάμψης τους. Όμως αναβίωσαν πάλι.

Μάλιστα όπως όλα δείχνουν, συναγωνίζονται αυτά του παλιού καλού καιρού.

Σήμερα παρατηρείται ευρύτατη συμμετοχή. Ιδιαίτερα νέων αμφότερων των φύλων.

Κατά ομάδες προσκολλώνται στους ξέφρενους ελληνικούς είσαι άλλα γραφικά δρώμενα.

Μία αντίθεση με τα πανηγύρια των παλαιών χρόνων.

Η χοροί ήταν ακριβό προνόμιο των ηλικιωμένων ατόμων.

Τώρα χαίρεται ο κόσμος νεαρές και νεαρούς να στροβιλίζονται στους κύκλους του τσάμικου, του συρτού, του ηπειρώτικου, του πεντοζάλη.

Ας μη γνωρίζουν καλά να χορεύουν. Χαίρονται καθώς αποτελούν μέρος του εύθυμου κυκλικού χορού.

Παρακολουθούν τα βήματα, τις  καταπληκτικές φιγούρες του λεβέντικου τσάμικου ιδιαίτερα.

Τα γραφικά πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου  είναι κάτι άλλο, πέρα από τους μερακλήδες που ανυπομονούν τον ερχομό τους.

Είναι μία ξεχωριστή ευκαιρία συνάντηση συγγενών, φίλων, συγχωριανών.

Αυτή την εποχή μάλιστα από όπως λέγεται είναι προεκλογική, οι  υποψήφιοι βουλευτές , τιμούν με την προσωπική τους παρουσία τις πανηγυρικές εκδηλώσεις.

Στο χαιρετισμό που απευθύνουν,  αναφέρονται στο πρόγραμμα της παράταξής τους, και στη δική τους απόφαση.

Να υπηρετήσουν τους συμπολίτες τους, από την επίζηλη θέση του βουλευτή.

Γι’  αυτό ζητούν την ψήφο τους. Να είναι δε βέβαιοι  ότι δεν πρόκειται να τους διαψεύσει η επιλογή τους.

Τα πανηγύρια είναι μία όμορφη βραδιά που επιτρέπει την κατανάλωση αλκοόλ. Βέβαια όλοι  γνωρίζουμε ένα με δύο ποτά.  Άλλο αν στην πορεία γίνει υπέρβαση με απρόβλεπτες συνέπειες.

Τρελοί χοροί κατά προτίμηση ελληνικοί  μέχρι να φέξει και όποια-ος αντέξει.

Γι’  αυτό συνήθως το τελευταίο τραγούδι είναι το αθάνατο δημοτικό «ο σκάρος»  που έχει σχέση με την έναρξη της πρωινής βοσκής των αιγοπροβάτων.

Η επιτυχία του πανηγυριού  απαιτεί μαζικότητα.

Μ’ αυτή δίνεται έμφαση σε αυτό που λέμε χαβαλέ. Να μπορούν να σχολιαστούν ευρύτερα η  απελευθέρωση και η επίδειξη.

Τα ευρώ των πενήντα,  η χαρτούρα όπως κοινά λέγεται,  να φεύγουν στην ορχήστρα.

Παραγγελιές και μαγκιές,  σεβαστές όμως να μην ξεφύγει το ήρεμο κλίμα.

Θεάρεστες ενέργειες που κάνουν το χωριό να παραμιλάει.

Με την παρουσία μας,  ας ενισχυθεί ο δυνατός δεσμός.

Και να είμαστε βέβαιοι. Κάτι κερδίσαμε σ’  αυτή την καλοκαιρινή σαιζόν.