Κατάργηση του δεύτερου γύρου των εκλογών, εισαγωγή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, ξεκαθάρισμα των αρμοδιοτήτων και επίλυση ζητημάτων οικονομικής διαχείρισης, εποπτείας και οικονομικής διαχείρισης των ΟΤΑ περιλαμβάνονται στον Κώδικα της Αυτοδιοίκησης που αναρτήθηκε σε δημόσια διαβούλευση. 

Το σχέδιο νόμου προβλέπει αλλαγή του τρόπου εκλογής των αυτοδιοικητικών αρχών, με κατάργηση του δεύτερου γύρου των εκλογών.

Από τις εκλογές του 2028 οι ψηφοφόροι θα έχουν τη δυνατότητα επιλογής και δεύτερου συνδυασμού. Σε κάθε ψηφοδέλτιο κάτω από το έμβλημα του συνδυασμού, το όνομα του υποψήφιου δημάρχου/περιφερειάρχη και τα ονόματα των υποψηφίων δημοτικών/περιφερειακών συμβούλων, θα υπάρχει η ένδειξη «Εναλλακτική Ψήφος» και από κάτω τα ονόματα των υπόλοιπων συνδυασμών και σε παρένθεση το ονοματεπώνυμο του υποψήφιου δημάρχου/περιφερειάρχη.

► Σε περίπτωση που κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει το 50% + 1 ψήφο επί των έγκυρων ψήφων της πρώτης επιλογής, οι δύο πρώτοι σε ψήφους συνδυασμοί προκρίνονται στη δεύτερη φάση καταμέτρησης.

Οι δεύτερες ψήφοι (δεύτερη επιλογή) των ψηφοδελτίων των συνδυασμών που μένουν εκτός της δεύτερης φάσης προστίθενται στις ψήφους των δύο πρώτων συνδυασμών. Επιτυχών συνδυασμός θα ανακηρύσσεται όποιος έχει συγκεντρώσει α) κατά την πρώτη φάση, το 50% + 1 ψήφο επί των εγκύρων της πρώτης επιλογής ή β) κατά τη δεύτερη φάση, τις περισσότερες ψήφους μεταξύ των δύο πρώτων συνδυασμών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι δεύτερες ψήφοι των ψηφοδελτίων των συνδυασμών που αποκλείστηκαν από τη δεύτερη φάση.

► Δήμαρχος/περιφερειάρχης εκλέγεται ο επικεφαλής του συνδυασμού που πλειοψήφησε με ποσοστό μεγαλύτερο του 42%.

Αν κανένας συνδυασμός δεν υπερβεί αυτό το όριο τότε το αρμόδιο δικαστήριο προβαίνει στο δεύτερο στάδιο προσμέτρησης: στις ψήφους των δύο πρώτων συνδυασμών αθροίζονται, ανά συνδυασμό, οι εναλλακτικές ψήφοι που τους αντιστοιχούν, από τα ψηφοδέλτια των λοιπών συνδυασμών, οι οποίοι δεν μετέχουν στο δεύτερο στάδιο της προσμέτρησης.

Επιτυχών συνδυασμός ανακηρύσσεται ο συνδυασμός, που έλαβε στο δεύτερο στάδιο της προσμέτρησης την απόλυτη ή σχετική πλειοψηφία.

► Η θητεία της κάθε δημοτικής/περιφερειακής αρχής είναι πενταετής και οι εκλογές θα διεξάγονται κάθε φορά την τελευταία Κυριακή του Νοεμβρίου.

Μετά από την ολοκλήρωση  των εργασιών  αντικατάστασης αμιαντοσωλήνων, της υπογειοποίησης δικτύου από τη ΔΕΗ, τις τοποθετήσεις  «έξυπνων διαβάσεων», καθώς και άλλα …μερεμέτια, ξεκίνησαν   οι εργασίες ασφαλτόστρωσης επί της οδού Αθανασιάδη Νόβα- πρώην Μεσολογγίου, και όχι μόνο, στην Ναύπακτο.

Στο συνολικό έργο περιλαμβάνονται και ασφαλτοστρώσεις στην οδό Τζαβέλα, από την πλατεία Φαρμάκη έως και το Δημαρχείο, και στη συνέχεια από εκεί  έως και τη διασταύρωση της Μεσολογγίου με την οδό Θέρμου.  

Για το χρονοδιάγραμμα των εργασιών δεν υπάρχει κάποια ενημέρωση, με την τουριστική περίοδο ωστόσο να είναι προ των πυλών.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό κατά την διάρκεια των εργασιών θα ισχύσουν κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, με τις οδούς Θέρμου και Ναυμαχίας Ναυπάκτου (παραλιακή Ψανής) να εξυπηρετούν την κίνηση των οχημάτων.

Κάθε Μάιο η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε μια απέραντη αίθουσα εξετάσεων. Οι δρόμοι αδειάζουν, τα σπίτια σιωπούν, οι γονείς περπατούν στις μύτες των ποδιών και οι μαθητές αντιμετωπίζονται περίπου σαν μελλοθάνατοι που περιμένουν την ετυμηγορία της ζωής. Όχι, δεν πρόκειται για εθνική κρίση. Πρόκειται απλώς για τις Πανελλαδικές. Τη γνωστή ελληνική τελετουργία άγχους που βαφτίσαμε «εκπαιδευτική διαδικασία».

Από τα δώδεκα χρόνια τους, χιλιάδες παιδιά εκπαιδεύονται όχι στη γνώση αλλά στον φόβο. Φροντιστήριο, διαγώνισμα, αξιολόγηση, σύγκριση, πίεση. Ένα ατελείωτο κυνήγι μορίων, λες και η ανθρώπινη αξία μετριέται αριθμητικά. Το σχολείο έχει πάψει προ πολλού να είναι χώρος καλλιέργειας προσωπικοτήτων, λειτουργεί ως προθάλαμος εξετάσεων και το φροντιστήριο ως υποχρεωτικός «χορηγός επιβίωσης».

Και φυσικά, όλοι παριστάνουν τους έκπληκτους όταν δεκαεπτάχρονα παιδιά λυγίζουν ψυχολογικά. Η κοινωνία που τους έμαθε ότι «αν δεν περάσεις, καταστράφηκες» ξαφνικά αναρωτιέται γιατί οι νέοι πνίγονται στο άγχος. Οι ίδιοι γονείς που κάποτε ονειρεύονταν ευτυχισμένα παιδιά, σήμερα πανηγυρίζουν μόνο για σχολές με «επαγγελματική αποκατάσταση».

Όσο για το κράτος, συνεχίζει ακούραστα: μεταρρυθμίσεις χωρίς μεταρρύθμιση. Κάθε υπουργός Παιδείας αλλάζει σύστημα, ύλη, συντελεστές και ονομασίες, ώστε να αφήσει το ιστορικό του αποτύπωμα. Το μόνο που μένει σταθερό είναι η ουσία: ένα σχολείο που σπάνια μαθαίνει στα παιδιά να σκέφτονται, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικά τα μαθαίνει να φοβούνται την αποτυχία.

Κι όμως, η ζωή έχει την κακή συνήθεια να μη συμμορφώνεται με τα μηχανογραφικά δελτία. Άνθρωποι απέτυχαν στις εξετάσεις και πέτυχαν στη ζωή. Άλλοι πέρασαν στις «καλές σχολές» και έμειναν δυστυχισμένοι. Γιατί η ευτυχία δεν γράφεται σε κόλλα αναφοράς ούτε βαθμολογείται με άριστα το είκοσι.

Ίσως λοιπόν κάποτε χρειαστεί να αποφασίσουμε τι ακριβώς θέλουμε από την εκπαίδευση: παιδιά με γνώσεις, κριτική σκέψη και ψυχική ισορροπία ή εξαντλημένους εφήβους που πιστεύουν πως ένα τρίωρο καθορίζει την ύπαρξή τους.

Μέχρι τότε, η χώρα θα συνεχίσει να παράγει άριστους εξεταζόμενους και απογοητευμένους ανθρώπους.