Η αυτοδιοικητική θητεία που ξεκινά έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οι εκπρόσωποί της εκλέχτηκαν με το σύστημα της απλής αναλογικής, θα διοικήσουν με ένα μεταλλαγμένο σύστημα που φαίνεται ότι θα έχει ημερομηνία λήξης μαζί με τη λήξη της συγκεκριμένης αυτοδιοικητικής περιόδου. Πολλά λοιπόν τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί για το αν και πως μπορεί να πετύχει το συγκεκριμένο εγχείρημα.
Πρώτο λοιπόν βασικό ερώτημα αν είναι αναγκαία η επίσημη συνεργασία – σύμπραξη δημοτικών παρατάξεων για να επιτευχθεί η κυβερνησιμότητα.
Στο ερώτημα αυτό η απάντηση που υπερισχύει είναι ότι η συνεργασία – σύμπραξη είναι μονόδρομος. Ανάμεσα στις τροπολογίες που έγιναν στον Κλεισθένη θεσμοθετήθηκε η δυνατότητα επίσημης σύμπραξης παρατάξεων με την παράταξη του δημάρχου, η οποία όμως δεν φαίνεται να προχωρά και ο βασικότερος λόγος μάλλον είναι ο δεσμευτικός χαρακτήρας που έχει μια τέτοια σύμπραξη, αφού στους βασικούς όρους της είναι ότι δεν ανακαλείται.
Οι περισσότερες λοιπόν διοικήσεις μεταξύ των οποίων κι αυτή του δήμου Ναυπακτίας φαίνεται ότι θα ακολουθήσουν το δρόμο της συνεργασίας μέσω προγραμματικών δηλώσεων και ανάληψης συγκεκριμένων τομέων από κάθε συνεργαζόμενη αυτοδιοικητική παράταξη. Όσο πιο ξεκάθαρη και οριοθετημένη είναι αυτή η συνεργασία θα συμβάλλει στην καλύτερη και αποτελεσματικότερη όχι μόνο διοίκηση αλλά και στον έλεγχο που πρέπει να υφίσταται κάθε μορφή διοίκησης και εξουσίας.
Ο σαφής προσδιορισμός των όρων και του πλαισίου συνεργασίας των παρατάξεων που θα συμπορευτούν είναι επιβεβλημένος με την ανάληψη των καθηκόντων.
Επόμενος προβληματισμός που μπαίνει είναι τι κινδύνους εγκυμονούν τέτοιες μορφές συνεργασίας.
Ο βασικός κίνδυνος είναι να μην ευοδωθούν τέτοιου είδους συνεργασίες. Οι ανταγωνισμοί και οι πιέσεις που δημιουργούνται γύρω και μέσα σε κάθε μορφή εξουσίας είναι εύκολο να πυροδοτούν τριβές και αντιθέσεις. Αυτό εξάλλου συνέβαινε και προ Κλεισθένη και η Ναυπακτία το βίωσε έντονα με την προηγούμενη δημοτική θητεία Λουκόπουλου, η οποία διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη.
Για αυτό λοιπόν απαιτείται και επιβάλλεται ένα πολύ αυστηρό πλαίσιο συνεργασίας με πολύ σαφείς όρους και διακριτούς ρόλους. Πολύ απλά ο λαός μας το λέει «οι καλοί λογαριασμοί κάνουν και τους καλούς φίλους» Η τήρηση των όρων βαραίνει όλες τις συνεργαζόμενες παρατάξεις και περισσότερο από όλες την παράταξη του δημάρχου μιας κι αυτή επέλεξε η κοινωνία να έχει τον πρώτο ρόλο. Κι εδώ ας θυμηθούμε το γνωστό ρητό «τα παράπονά σας στο δήμαρχο».
Ο δεύτερος βασικός κίνδυνος είναι η αφομοίωση ή και η διάλυση των υφιστάμενων παρατάξεων και ιδίως των συνεργαζόμενων. Η ταύτισή τους με την παράταξη του δημάρχου ενέχει τον κίνδυνο της μερικής και πλήρους ενσωμάτωσης και αφομοίωσης τους.
Εδώ την ευθύνη έχουν οι ίδιες οι παρατάξεις και τελικά θα κριθεί ποιες βασίζονται σε καθαρά πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια για να μπορούν να βγουν αλώβητες και να συνεχίσουν την πορεία τους και μετά την περίοδο του μεταλλαγμένου Κλεισθένη.
Όλα θα κριθούν στην πορεία αυτής της τετραετίας και μάλιστα εκ του αποτελέσματος.
Με εκδηλώσεις που ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου 25 Ιουλίου, παραμονή της εορτής, η Ναύπακτος γιόρτασε με λαμπρότητα την Αγία Παρασκευή.
Στις 19:00 τελέστηκε Μεγάλος Πολυαρχιερατικὸς Εσπερινός, χοροστατούντων των Μητροπολιτών Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ. Ιερόθεου και Ισπανίας & Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπου.
Ακολούθησε αρτοκλασία στην Πλατεία Φαρμάκη, ενώ ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Αγίας Παρασκευής στους δρόμους της πόλης, με τη συμμετοχή του Κλήρου, των τοπικών αρχών, πλήθους πιστών και με επικεφαλής την Παπαχαραλαμπείο Φιλαρμονική.
Ανήμερα της εορτής, Κυριακή 26 Ιουλίου στις 7:00 το πρωί θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ενώ στις 7:00 το απόγευμα θα τελεστούν ο Εσπερινός και η Ιερά Παράκληση προς τιμήν της Αγίας Παρασκευής.
Ο Δήμος Ναυπακτίας και η Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου διοργανώνουν εκδήλωση για τους απόδημους Ναυπακτίους, την Τρίτη, 28 Ιουλίου 2026 και ώρα 20:30 στο Ενετικό Λιμάνι (δυτικός βραχίονας).
Στην εκδήλωση συμμετέχουν η Χορωδία Δημοτικής Μουσικής της Μητροπόλεως υπό τη διεύθυνση του Π.Αναστασόπουλου και τμήματα του Λαογραφικού Πολιτιστικού Χορευτικού Ομίλου Ναυπάκτου (Λ.Π.Χ.Ο.Ν.) «Ανεμογιάννης» και του Ναυπακτιακού Χορευτικού Ομίλου Φίλων Ελληνικής Παράδοσης (ΝΑ.Χ.Ο.Φ.Ε.Π.) «Ναυς».
Το Κάστρο της Ναυπάκτου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα διατηρημένα κάστρα της Ελλάδας. Είναι ένα μνημείο που δεν ξεχωρίζει μόνο για την ιστορική και αρχαιολογική του αξία, αλλά και για τη μοναδική αρμονία που είχε διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες ανάμεσα στα τείχη και το φυσικό περιβάλλον.
Οι πρόσφατες εκτεταμένες υλοτομίες, που πραγματοποιήθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας του κάστρου από πυρκαγιά και της ανάδειξης των τειχών, προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Η πρόταση της δημοτικής αρχής, η οποία υιοθετήθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, είχε ως αποτέλεσμα μια εικόνα που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο οποιονδήποτε αγαπά το μνημείο.
Σήμερα, μεγάλο μέρος του κάστρου θυμίζει περισσότερο έναν γυμνό βραχώδη λόφο παρά το ιστορικό τοπίο που γνωρίζαμε επί δεκαετίες. Η εικόνα αυτή, κατά την άποψή μου, αδικεί το ίδιο το μνημείο και απογοητεύει ακόμη και πολλούς από εκείνους που πίστευαν ότι η απομάκρυνση μέρους της βλάστησης θα βοηθούσε στην ανάδειξη των τειχών.
Το κάστρο δεν ήταν απροστάτευτο
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι κατά την υλοποίηση του έργου «Συνολική Ανάδειξη του Κάστρου Ναυπάκτου», την περίοδο 2005–2008, δεν πραγματοποιήθηκαν μόνο εργασίες αποκατάστασης και ανάδειξης.
Το έργο περιλάμβανε και ένα ολοκληρωμένο σύστημα πυροπροστασίας:
εγκαταστάθηκε πλήρες δίκτυο πυρόσβεσης στις τρεις πρώτες ζώνες του κάστρου,
δημιουργήθηκαν πυροσβεστικές φωλιές από την Ακρόπολη μέχρι την κύρια είσοδο,
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η προστασία του μνημείου από τον κίνδυνο πυρκαγιάς είχε ήδη αποτελέσει βασική προτεραιότητα της προηγούμενης μεγάλης ανάδειξής του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απαιτούνται παρεμβάσεις συντήρησης της βλάστησης. Σημαίνει όμως ότι θα μπορούσε να αναζητηθεί μια πιο ισορροπημένη λύση, με επιλεκτικές απομακρύνσεις και σωστή διαχείριση του πρασίνου, χωρίς να αλλοιωθεί τόσο δραστικά η φυσιογνωμία του χώρου.
Η πραγματική πρόκληση σήμερα είναι η προσβασιμότητα
Ίσως όμως το σημαντικότερο ζήτημα να μην είναι πλέον τα δέντρα.
Το πραγματικό στοίχημα είναι να αποκτήσει το Κάστρο της Ναυπάκτου ουσιαστική και ασφαλή πρόσβαση για όλους τους πολίτες.
Άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένοι, οικογένειες με μικρά παιδιά και επισκέπτες με κινητικές δυσκολίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην πρόσβαση προς τα ανώτερα διαζώματα του κάστρου.
Άλλωστε, η ανάγκη αυτή επισημάνθηκε δημόσια ακόμη και από την ίδια την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, κατά τα εγκαίνια των αιθουσών του Μουσείου Βυζαντινών Εκθεμάτων στην Ακρόπολη του κάστρου.
Αυτό θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα.
Χρειάζεται συνολική κυκλοφοριακή λύση
Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και η προτεινόμενη λύση της λωρίδας επιβράδυνσης στον περιφερειακό δρόμο, με σύνδεση προς τον δασικό δρόμο του πρώτου διαζώματος.
Η θέση της προβλεπόμενης εισόδου βρίσκεται επάνω σε έντονη στροφή της περιμετρικής οδού, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την οδική ασφάλεια και τη λειτουργικότητα της παρέμβασης.
Ίσως θα άξιζε να εξεταστεί μια διαφορετική τεχνική προσέγγιση, όπως η κατασκευή ενός κυκλικού κόμβου στο τμήμα της περιμετρικής που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το κάστρο, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση ασφαλούς οδικής σύνδεσης προς το μνημείο.
Μια τέτοια λύση ενδεχομένως να εξυπηρετούσε καλύτερα τόσο τους επισκέπτες όσο και την ασφαλή κυκλοφορία των οχημάτων.
Το Κάστρο αξίζει έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό
Η προστασία ενός ιστορικού μνημείου δεν εξαντλείται στην αποκάλυψη των τειχών του. Οφείλει να συνδυάζει την αρχαιολογική ανάδειξη, τη διατήρηση του φυσικού τοπίου, την περιβαλλοντική ισορροπία, την πυροπροστασία, την ασφάλεια και κυρίως την προσβασιμότητα για όλους.
Το Κάστρο της Ναυπάκτου δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό μνημείο. Είναι το σύμβολο της πόλης, ένας ζωντανός χώρος ιστορίας, πολιτισμού και αναψυχής.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν κόπηκαν πολλά ή λίγα δέντρα. Πρέπει να αφορά το πώς θέλουμε να είναι το Κάστρο της Ναυπάκτου τα επόμενα πενήντα χρόνια: ένα μνημείο ζωντανό, προσβάσιμο, ασφαλές και αρμονικά ενταγμένο στο φυσικό του περιβάλλον.
Η ιστορία και η φύση δεν είναι αντίπαλοι. Στη Ναύπακτο μπορούν —και πρέπει— να συνυπάρχουν.