Η ουδετερότητα που παράγεται από τη στάση του no politica αποτελεί πολιτική θέση. Αν όμως δεν υπάρξει πολιτικός ακτιβισμός στην Τέχνη και στον αθλητισμό πού θα υπάρξει;
Κρύος ιδρώτας πρέπει να έλουσε τα στελέχη της EBU – διοργανώτριας του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision – βλέποντας το βράδυ της Τρίτης τον Σουηδό τραγουδιστή Έρικ Σάαντε ν’ ανεβαίνει στη σκηνή έχοντας δεμένη στον καρπό του την καφίγια, την παραδοσιακή παλαιστινιακή μαντίλα.
Oμοίως κάτι αντίστοιχο πρέπει να αισθάνθηκαν και όταν βγήκε στη σκηνή η τραγουδίστρια του Ισραήλ το επόμενο βράδυ και τα γιουχαϊσματα από τον κόσμο ακούστηκαν λογικά ως την Παλαιστίνη.
Μετά ήρθε η δική μας Μαρίνα, η οποία λίγο βαριόταν, λίγο χασμουρήθηκε, λίγο έκανε ότι κοιμάται την ώρα που η τραγουδίστρια του Ισραήλ μιλούσε, με αποτέλεσμα τα ελληνικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης να γίνουν αρένα, μεταξύ των υποστηρικτών και πολέμιών της.
Οι υπεύθυνοι της EBU, της διοργανώτριας της Eurovision σε κάθε ευκαιρία δηλώνουν ότι ο διαγωνισμός είναι μουσικός και δεν έχει σχέση με την πολιτική. Αυτό βέβαια δεν τους εμπόδισε να αποκλείσουν τη Ρωσία απ’ αυτόν, απ’ τη στιγμή που ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία, κάτι που δεν έπραξαν στην περίπτωση του Ισραήλ. Δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Το στοίχημα βέβαια του no politica το έχουν χάσει, καθώς οι ειδήσεις από το Μάλμε της Σουηδίας περισσότερο αφορούν τις διαδηλώσεις που γίνονται για τη Γάζα παρά το μουσικό σκέλος του διαγωνισμού. Κι όλα αυτά την ώρα που μπροστά μας απομένει ένας τελικός, δίχως να γνωρίζουμε τι άλλο μπορεί να συμβεί.
Αν γυρίσουμε το χρόνο πίσω, στη δεύτερη συμμετοχή της Ελλάδας στον διαγωνισμό θα διαπιστώσουμε αρκετές ομοιότητες με το σήμερα. Ήταν το 1976 και ο διαγωνισμός διεξαγόταν στη Χάγη της Ολλανδίας. Την Ελλάδα εκπροσωπούσε η Μαρίζα Κωχ, με το τραγούδι «Παναγιά μου, Παναγιά μου», ένα μοιρολόι για την Κύπρο που δύο χρόνια πριν είχε δεχθεί την τουρκική εισβολή.
Η Κωχ δέχθηκε απίστευτες απειλές να μην τραγουδήσει, Τούρκοι διαδηλωτές βρέθηκαν στη Χάγη να διαμαρτύρονται ζητώντας τον αποκλεισμό της Ελλάδας, ενώ υπήρξαν και φωνές εντός των τειχών -παρόμοιες με αυτές που κατακρίνουν τώρα τη Μαρίνα Σάτι- τις οποίες είχε σχολιάσει δηκτικά τότε ο Μάνος Χατζιδάκις:
«Διάβασα πολλές επικρίσεις εναντίον της Ραδιοφωνίας, για το ότι δεν εναρμονίστηκε με το επίπεδο της Eurovision και για το ότι δεν έγινε «δημοκρατικότερα» η επιλογή, ώστε «να πετύχουμε». Πουθενά δεν διάβασα τη μόνη, τη μία και τη σωστή άποψη. Ότι δεν διαθέτουμε ηλίθιο τραγούδι και είμαστε μια χώρα που έχει τεράστια και αξιόλογη μουσική παράδοση. Λάβαμε μέρος, διότι έπρεπε να δηλώσουμε παρουσία. Διαλέξαμε ένα τραγούδι που μας ταιριάζει και δεν μας έκαμε εκ των υστέρων να ντραπούμε».
Πολιτική ορθότητα
Γενικά η στάση του no politica έχει απασχολήσει ουκ ολίγες φορές τον κόσμο της Τέχνης ή του αθλητισμού, με την «πολιτικά ορθή» δικαιολογία από τους διοργανωτές πως δεν είναι οι κατάλληλοι χώροι για να εκφραστούν πολιτικές αντιπαλότητες ή να ειπωθούν και να αναρτηθούν συνθήματα που μπορεί να ενοχλήσουν.
Μα αν δεν είναι αυτοί οι κατάλληλοι χώροι, τότε ποιοι είναι; Δεν ήταν κατάλληλος χώρος το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου στους Ολυμπιακούς του 1936 όταν ο Τζέσι Όουενς ταπείνωνε τη ναζιστική προπαγάνδα των Αγώνων αναφορικά με την ανωτερότητα των Αρείων;
Δεν ήταν κατάλληλος χώρος το Ολυμπιακό Στάδιο της πόλης του Μεξικού στους αντίστοιχους Αγώνες του 1968 όταν δύο αφροαμερικανοί αθλητές – Τόμι Σμιθ και Τζον Κάλος – ύψωναν τη σφιγμένη γροθιά τους την ώρα που ακουγόταν ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ, στέλνοντας το αντιρατσιστικό μήνυμα σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, την ώρα που στη χώρα τους τα ρατσιστικά κρούσματα βρίσκονταν σε έξαρση;
Γιατί ενοχλεί;
Γιατί λοιπόν ενοχλεί τόσο η «καφίγια» στο χέρι ενός τραγουδιστή; Οι λάτρεις της πολιτικής ορθότητας και του no politica θα απαντήσουν ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα μπορούν να εμποδίσουν κι έναν τραγουδιστή που μπορεί να βγει στη σκηνή με τη σημαία των Ες Ες. Κατά συνέπεια, για να αποφύγουμε το δεύτερο, καταργούμε και το πρώτο ή αλλιώς η λογική του «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι».
Βέβαια, για να επιστρέψουμε στο αρχικό μας παράδειγμα, τα δεδομένα λένε άλλα. Ουδείς πίστεψε την Άνοιξη του 2022 ότι η Ουκρανία κέρδισε τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον επειδή έτυχε να έχει το καλύτερο τραγούδι εκείνη τη χρονιά, όταν μάλιστα σχεδόν το 70% των ψήφων ήρθαν από το κοινό και όχι από τις μουσικές επιτροπές. Ήταν ένα ξεκάθαρο -πολιτικό- μήνυμα για την ρωσική εισβολή στη χώρα που είχε ξεκινήσει λίγους μήνες νωρίτερα.
Η στάση του no politica είναι μια βαθιά πολιτική πράξη: Aυτή της ουδετερότητας απέναντι σε όσα συμβαίνουν, τις περισσότερες φορές δε, είναι και βαθιά υποκριτική χωρίς να καταφέρει να πείσει κανέναν για τις «αγνές» προθέσεις της.
Ευτυχώς, υπάρχουν και οι φορές που γυρίζει μπούμερανγκ στους εμπνευστές της.
29 & 30 Αυγούστουδύο ημέρες, τρεις διαφορετικές διαδρομές. Ένα βουνό γεμάτο ποδήλατα, φύση και δυνατές εμπειρίες!
Στις 29 & 30 Αυγούστου, η Άνω Χώρα γίνεται ξανά το επίκεντρο της ποδηλατικής δράσης, φιλοξενώντας για 16η συνεχόμενη χρονιά τους Ποδηλατικούς Αγώνες Ορεινής Ναυπακτίας.
Ένας θεσμός που μεγαλώνει μαζί με τους ανθρώπους του και έχει πλέον καθιερωθεί ως ένα ξεχωριστό αθλητικό γεγονός, συνδέοντας την ποδηλασία, τη φύση και την αυθεντική εμπειρία της Ορεινής Ναυπακτίας.
Αθλητές και φίλοι του ποδηλάτου από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας δίνουν και φέτος το ραντεβού τους στην Άνω Χώρα, έτοιμοι να ζήσουν διαδρομές ανάμεσα σε έλατα και καστανιές, σε ένα μοναδικό ορεινό τοπίο.
Από την ποδηλασία δρόμου των 35 km, μέχρι τις MTB διαδρομές των 26 km και 40 km, αλλά και την ξεχωριστή κατηγορία E-MTB 40 km, το πρόγραμμα δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής σε διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας και φυσικής κατάστασης.
Σάββατο 29 Αυγούστου… Αγώνας ποδηλασίας δρόμου 36 km, με εκκίνηση στις 18:00 από την πλατεία της Άνω Χώρας.
Κυριακή 30 Αυγούστου… Αγώνες ορεινής ποδηλασίας MTB 40 km και 26 km, καθώς και E-MTB 40 km, με εκκίνηση στις 10:30 από την πλατεία της Άνω Χώρας.
Περισσότερο όμως από ένας αγώνας, το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο αποτελεί μια αφορμή για να γνωρίσει κανείς έναν τόπο που προσφέρεται ιδανικά για ποδηλασία, δραστηριότητες στη φύση και εναλλακτικό τουρισμό.
Κοινός στόχος όλων είναι η ασφαλής και άρτια διεξαγωγή των αγώνων, αλλά και η ανάδειξη της Ορεινής Ναυπακτίας ως ενός τόπου όπου ο αθλητισμός συναντά τη φύση και γίνεται εμπειρία.
Σημαντικοί αρωγοί της φετινής διοργάνωσης είναι εταιρείες και προϊόντα που στηρίζουν έμπρακτα την προσπάθεια: Arla Protein επιδόρπια & ροφήματα, LURPAK βούτυρο, Νέα Οδός Α.Ε. – Ιόνια Οδός, ΓΕΦΥΡΑ Ρίου Αντιρρίου, ARRENA φυσικό μεταλλικό νερό, DOLE μπανάνες, Σκλαβενίτης super markets, Wet Hankies αντιμικροβιακά, Up Cycle – Fit and Shape stores, Theocar Advance Travel Δυτικής Ελλάδας, , Essex υγρό πλυντηρίου ρούχων, ΕΨΑ αναψυκτικά και Evlogia φυσικές μαρμελάδες.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η σταθερή παρουσία των φορέων που συμβάλλουν στην ασφάλεια και την υποστήριξη των αγώνων: το Κέντρο Υγείας Άνω Χώρας, το Δασαρχείο, η Τροχαία και η Πυροσβεστική Ναυπακτίας και η Εθελοντική Ομάδα Έρευνας & Διάσωσης Ε.Ο.Ε.Δ. Ι.Π. Μεσολογγίου. \
Μαζί τους, η Τοπική Κοινότητα, οι επαγγελματίες και επιχειρηματίες της περιοχής, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Χώρας και οι εθελοντές αποτελούν κάθε χρόνο αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της μεγάλης συλλογικής προσπάθειας.
Σε κατάσταση οριακής λειτουργίας βρίσκεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α., παραπέμποντας στην έκθεση της Ελληνικής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (Ε. Ε.Τ.Α.Α.).
Η εικόνα που περιγράφεται αφορά κυρίως τη διαχρονική υποστελέχωση των Δήμων, την ανεπαρκή χρηματοδότηση, την αύξηση των αρμοδιοτήτων χωρίς αντίστοιχη ενίσχυση των υπηρεσιών, αλλά και την αυξανόμενη προσφυγή σε ελαστικές μορφές εργασίας και ιδιωτικές αναθέσεις.
Η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. υποστηρίζει ότι τα προβλήματα δεν αποτελούν αποτέλεσμα «κακής διαχείρισης» των εργαζομένων, αλλά συνδέονται με διαχρονικές πολιτικές επιλογές που, όπως επισημαίνει, έχουν αφήσει τους Ο.Τ.Α. χωρίς το αναγκαίο προσωπικό και τους απαραίτητους πόρους για να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες των πολιτών.
Δήμοι χωρίς προσωπικό, υπηρεσίες που υπολειτουργούν
Από την περίοδο των μνημονίων και μετά, χιλιάδες εργαζόμενοι αποχώρησαν λόγω συνταξιοδότησης χωρίς να αντικατασταθούν, ενώ σημαντικός αριθμός υπαλλήλων μετακινήθηκε μέσω της κινητικότητας σε άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου.
Την ίδια περίοδο, οι αρμοδιότητες των Δήμων διευρύνθηκαν σημαντικά.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη όταν πρόκειται για υπηρεσίες αιχμής, όπως η Καθαριότητα, το Πράσινο, οι Τεχνικές Υπηρεσίες, η Πολιτική Προστασία και οι κοινωνικές δομές.
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία στον τομέα της Πολιτικής Προστασίας.
Οι Δήμοι καλούνται να αντιμετωπίσουν πυρκαγιές, πλημμύρες και ακραία καιρικά φαινόμενα, έχοντας περιορισμένο προσωπικό και ανεπαρκή εξοπλισμό.
Χρηματοδότηση, ένα ακόμη αγκάθι
Παράλληλα με την υποστελέχωση, η Π.Ο. Ε.-Ο.Τ. Α. αναφέρεται κα στη χρηματοδότηση των Δήμων. Οι ανάγκες αυξάνονται, το κόστος λειτουργίας ενισχύεται και οι αρμοδιότητες διευρύνονται, χωρίς να ακολουθούνται από αντίστοιχη και σταθερή κρατική χρηματοδότηση.
Η Ομοσπονδία δηλώνει ότι θα συνεχίσει τις κινητοποιήσεις και τις παρεμβάσεις της, υποστηρίζοντας ότι η ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποτελεί προϋπόθεση για την παροχή ποιοτικών δημόσιων υπηρεσιών και την προστασία των εργαζομένων.
Το μήνυμα που επιχειρεί να αναδείξει είναι σαφές: χωρίς επαρκές προσωπικό και σταθερή χρηματοδότηση, οι Δήμοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις αυξημένες ευθύνες τους. Και όσο οι δημοτικές υπηρεσίες αποδυναμώνονται, τόσο εντείνεται η συζήτηση για το ποιος θα καλύψει τελικά το κενό. πηγή:
Σε ανακοίνωσή της η Δημοτική Παράταξη «Αλλάζουμε Πλεύση» αναφέρει τα ακόλουθα:
“272.353 € για προσβάσιμες παραλίες χάθηκαν στον δρόμο – Και τώρα η Δημοτική Αρχή ζητά απλώς να βάλουμε την υπογραφή μας στη ματαίωση
Στη σημερινή συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής ήρθε προς ψήφιση η ματαίωση του έργου «Δημιουργία προσβάσιμων παραλιών στον Δήμο Ναυπακτίας», προϋπολογισμού 272.353,20 ευρώ.
Καταψηφίσαμε. Γιατί αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε ως μια απλή διοικητική διαδικασία την απώλεια μιας εξασφαλισμένης χρηματοδότησης που αφορούσε την πρόσβαση των ανθρώπων με αναπηρία στις παραλίες του Δήμου μας.
Και εδώ τα επίσημα στοιχεία μιλούν από μόνα τους.
Το έργο είχε εγκριθεί και χρηματοδοτηθεί από το Ταμείο Ανάκαμψης. Είχε προϋπολογισμό 272.353,20 ευρώ, είχε δημοπρατηθεί και η διαγωνιστική διαδικασία είχε προχωρήσει κανονικά.
Μάλιστα, με την υπ’ αριθ. 261/2026 απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής είχε ήδη κατακυρωθεί η σύμβαση στον ανάδοχο.
Και όμως, ένα έργο που έφτασε μέχρι την κατακύρωση δεν έγινε ποτέ σύμβαση και σήμερα οδηγείται σε ματαίωση.
Η ίδια η υπηρεσία του Δήμου αναφέρει ότι η χρηματοδότηση είχε καταληκτική ημερομηνία την 10η Ιουλίου 2026 και ότι δεν κατέστη δυνατό να ολοκληρωθούν εγκαίρως οι απαιτούμενες ενέργειες, με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον δυνατή η απορρόφηση της πίστωσης.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν σήμερα υπάρχει η νομική δυνατότητα να ματαιωθεί ο διαγωνισμός.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος άφησε ένα χρηματοδοτημένο έργο 272.353 ευρώ να φτάσει στην κατακύρωση και τελικά να χαθεί λόγω προθεσμιών.
Δεν αρκεί μια απόφαση ματαίωσης.
Η Δημοτική Αρχή οφείλει να εξηγήσει δημόσια:
Τι πήγε λάθος; Γιατί δεν ολοκληρώθηκαν εγκαίρως οι διαδικασίες; Ποιες ενέργειες έγιναν για να σωθεί η χρηματοδότηση; Και, κυρίως, τι θα γίνει τώρα με τις προσβάσιμες παραλίες της Ναυπακτίας;
Γιατί πίσω από τους αριθμούς, τις αποφάσεις και τις προθεσμίες υπάρχουν άνθρωποι.
Υπάρχουν συμπολίτες μας με αναπηρία και οικογένειες που δικαιούνται να απολαμβάνουν τη θάλασσα με αυτονομία, ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Η Ναυπακτία δεν μπορεί να χάνει εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις και μετά να περιοριζόμαστε στην τυπική επικύρωση της αποτυχίας.
Ζητούμε από τη Δημοτική Αρχή να αναλάβει την πολιτική ευθύνη που της αναλογεί και να παρουσιάσει άμεσα συγκεκριμένη λύση ώστε το έργο της προσβασιμότητας των παραλιών να υλοποιηθεί.
Γιατί μπορεί να χάθηκε η προθεσμία.
Μπορεί να χάθηκε η χρηματοδότηση.
Δεν επιτρέπεται όμως να χαθεί και η πρόσβαση.
Η προσβασιμότητα δεν είναι χάρη της Δημοτικής Αρχής προς τους ανθρώπους με αναπηρία. Είναι δικαίωμα.”