Ένα άρθρο των New York Times για την επικρατούσα κατάσταση στη Συρία ζωντανεύει έναν από τους «εφιάλτες» του Ερντογάν, και βάζει «φυτίλι» στις αναθεωρητικές τάσεις του καθεστώτος του, όσον αφορά στις συνθήκες που ορίζουν τα σύνορα της Τουρκίας.
Στο ρεπορτάζ της εφημερίδας, η κατάσταση που περιγράφεται στη Συρία είναι δραματική: η οικονομία, μετά από δέκα χρόνια πολέμου έχει καταρρεύσει τελείως, οι πολίτες αναγκάζονται να πουλάν ακόμα και τα μαλλιά τους για να βγάλουν κάποια χρήματα για να ζήσουν, το νόμισμα έχει καταρρεύσει τελείως, και ο ηγέτης της χώρας -και νικητής του πολέμου- Μπασάρ αλ Άσαντ μοιάζει να είναι τελείως αποκομμένος από την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες της χώρας.
Ο τουρκικός εφιάλτης
Ακόμα χειρότερα, οι πετρελαιοπηγές της Συρίας βρίσκονται στα βορειοανατολικά της χώρας, σε περιοχές ελεγχόμενες από τους Κούρδους, οι οποίοι συνεργάστηκαν με τις ΗΠΑ στη μάχη κατά του ISIS -παρότι ο Τραμπ τους εγκατέλειψε σε κάποια φάση, αφήνοντάς τους στα χέρια του Ερντογάν-, όπως και τα πιο εύφορα εδάφη της χώρας, ενώ ο αλ Άσαντ έχει μακρά συμμαχία με τη Ρωσία και το Ιράν, που όμως δεν μπορούν να παράσχουν οικονομική βοήθεια, καθώς και αυτές υποφέρουν από κυρώσεις των ΗΠΑ.
Και, κάπου εδώ βρίσκεται το πρόβλημα του Ερντογάν, ο οποίος ονειρεύεται μια Τουρκία που θα απλώνεται στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -έστω και ως επιρροή. Μιας αυτοκρατορίας που το 1920 ουσιαστικά διαλύθηκε με τη Συνθήκη των Σεβρών, η οποία όριζε ότι τα εδάφη της θα διαμελιστούν ανάμεσα στο Κουρδιστάν, την Αρμενία, την Ελλάδα, τη Βρετανία, τη Γαλλία, και την Ιταλία. Η συνθήκη αυτή δεν εφαρμόστηκε ποτέ, ωστόσο αποτελεί έναν εφιάλτη για τους εθνικιστές της Τουρκίας.
Το «σύνδρομο των Σεβρών»
Βάσει της συνθήκης -η οποία αντικαταστάθηκε από τη συνθήκη της Λωζάνης- η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρέδιδε την κυριαρχία της Μεσοποταμίας (Ιράκ), της Παλαιστίνης και της Υπεριορδανίας στην Βρετανία μέσω της Βρετανικής «Εντολής», τη Συρία και τον Λίβανο στη Γαλλία, μέσω της Γαλλικής «Εντολής», και δεχόταν την υπαγωγή της Ανατολίας στη σφαίρα επιρροής της Ιταλίας. Η Χετζάζ (μέρος της σημερινής Σαουδικής Αραβίας), το Κουρδιστάν και η Αρμενία θα γίνονταν ανεξάρτητα κράτη.
Μάλιστα, ιστορικοί και πολιτικοί αναλυτές έχουν «εφεύρει» τον όρο «σύνδρομο των Σεβρών» για να περιγράψουν τον τρόμο που η συνθήκη προκάλεσε στην Τουρκία, και ο οποίος περιγράφεται ως «η αντίληψη ότι η χώρα είναι περικυκλωμένη από εχθρούς που προσπαθούν να διαλύσουν το τουρκικό κράτος» κι ο οποίος αποτελεί σημαντική συνιστώσα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί από τον Ερντογάν
Όπως ανέφερε η γαλλική εφημερίδα Le Monde, η ημέρα που επελέγη για την επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τζαμί (24 Ιουλίου) δεν επελέγη τυχαία, καθώς εκείνη την ημέρα συμπληρώνεται η 97η επέτειος από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης.
«Στο μυαλό του Ερντογάν και των ακροδεξιών συνεργατών του, οι οποίοι συσπειρώθηκαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, αυτό είναι θέμα αποτροπής της παγίδας μιας “νέας Συνθήκης των Σεβρών”», σημείωνε η εφημερίδα.
Ακόμα και ο ίδιος ο Ερντογάν μνημόνευσε την συνθήκη αυτή κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον πρώην ηγέτη της Λιβύης, Φαγιέζ αλ-Σαράτζ σε ένα πρώην οθωμανικό παλάτι στην Κωνσταντινούπολη. Σε μια από της συνεδρίες που οδήγησαν στην παράνομη θαλάσσια συμφωνία μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης ο Ερντογάν είπε ότι «χάρη σε αυτήν τη στρατιωτική και ενεργειακή συνεργασία, ανατρέψαμε τη Συνθήκη των Σεβρών».
Οι κουρδικοί θύλακες
Ωστόσο, οι κουρδικοί θύλακες στη Συρία και το Ιράκ αποτελούν το τεράστιο «αγκάθι» που αναζωπυρώνει τους φόβους της Άγκυρας για αναβίωση της συνθήκης των Σεβρών. Πολλώ δε μάλλον που η κυβέρνηση Μπάιντεν επαναφέρει σε ενεργό δράση πρόσωπα που ήταν «κλειδιά» στη συνεργασία των ΗΠΑ με τους Κούρδους, όπως ο Bret Mc Gurke, την επιστροφή του οποίου η Άγκυρα θεωρεί ως οριακά επιθετική κίνηση.
Καθώς οι εξελίξεις στην περιοχή είναι ραγδαίες, η Τουρκία δεν κρύβει τον εκνευρισμό της, καθώς βλέπει τον «εφιάλτη» των Σεβρών να ζωντανεύει ξανά και να απειλεί τα κυριαρχικά όνειρά της.
Καθημερινά σχεδόν αναγράφεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ηλικιωμένοι έπεσαν θύματα θρασύτατων κλεφτών.
Κάποιοι απώλεσα σημαντικά χρηματικά ποσά.
Άλλων τους ξάφρισαν χρυσαφικά ή άλλα πράγματα αξίας.
Πολλοί που αντιστάθηκαν, κατέληξαν στο νοσοκομείο, αν δεν αποχαιρέτησαν το μάταιο κόσμο.
Όπως επισημαίνεται από την ειδησιογραφία, οι άνθρωποι αυτοί ζουν μόνοι τους.
Από τις έρευνες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, διαπιστώνεται ότι οι ηλικιωμένοι αυξάνονται.
Μάλιστα το γεγονός αυτό προκαλεί ανησυχία στην πολιτεία. Αλλά μόνο στα λόγια.
Γιατί τα μέτρα που λαμβάνονται είναι επιδερμικά και όχι ριζική αντιμετώπιση σε βάθος χρόνου.
Απουσιάζει σοβαρή πολιτική σκέψη η οποία ν’ αποτελέσει εφαλτήριο σωστών ενεργειών ανακούφισης των γηρατειών.
Οι συζητήσεις των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, στα καφενεία, στα παγκάκια της πλατείας, στις συνάξεις σε γιορτές, περιστρέφεται γύρω απ’ αυτό το ενδιαφέρον θέμα.
Της περιποίησης, της συντροφιάς τους.
Γιατί το γήρας ουκ έρχεται μόνο.
Πριν κάποια χρόνια, ο φροντιστής των ηλικιωμένων, δέσποζε ως το προσοδοφόρο επάγγελμα του μέλλοντος.
Η διάψευση όμως έφτασε με γρήγορους ρυθμούς. Είτε γιατί ο αριθμός τους αυξάνεται με ξέφρενους ρυθμούς, είτε τα εργατικά χέρια μειώθηκαν.
Γεγονός είναι και τα δύο συναγωνίζονται για την πρωτιά.
Η οικογένεια, μέσα στην οποία ζούσαν ο παππούς και η γιαγιά, έχασε την παλαιά της αίγλη.
Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που το νέο ζευγάρι συγκατοικεί με τους γονείς του.
Έτσι ζουν σε μία κατάσταση συνεχούς μοναχικότητας.
Αναμένουν τις ολιγόλεπτες επισκέψεις των οικείων τους, των συγγενών τους.
Να τους συγυρίσουν το σπίτι. Να τους αγοράσουν τα απαραίτητα της διαβίωσής τους. Να τους οδηγήσουν στο γιατρό.
Να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι σε αυτή την κοινωνία.
Στα πολιτισμένα κράτη λειτουργεί οργανωμένο δίκτυο κρατικής πρόνοιας που έχει στη διάθεση του δημόσιες δομές.
Στην Ελλάδα υποχρεώνονται μόνοι τους να λύσουν το γόρδιο δεσμό του μέλλοντός τους.
Για αυτό έχει επικρατεί στην α λέγεται: «Ο καλύτερος φίλος του ηλικιωμένου είναι ένα καλό εισόδημα».
Υπάρχει όμως δυνατότητα οικονομικής άνεσης;
Όχι βέβαια την ώρα που οι συντάξεις είναι καθηλωμένες για μία εικοσαετία περίπου και ο τιμάριθμος πέταξε στα ύψη.
Η γήρανση του πληθυσμού και στην Ελλάδα είναι γρήγορη.
Όμως η φροντίδα τους επαφίεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία, σε ιδιώτες ή σε φορείς όπως είναι η Εκκλησία.
Οι οίκοι ευγηρίας όμως, αν δεν επιχορηγούνται από το κράτος, δικαιολογημένα λόγω του κόστους της ημερήσιας φροντίδας, απαιτούν αντίτιμο περιποίησης που δύσκολα μπορεί να πληρωθεί.
Η Εκκλησία κάνει την υπέρβαση και έρχεται να απαλύνει τη μοναξιά τους.
Όμως πενιχρά τα έσοδα της, αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες της κοινωνίας.
Η πολιτεία, ας άργησε, κάλλιο αργά παρά ποτέ, ας μελετήσει το θέμα.
Αναξιοποίητοι χώροι για τη στέγαση ηλικιωμένων υπάρχουν.
Μπορεί να αποτελέσουν την αφετηρία για τομές στη φροντίδα αυτών των ανθρώπων.
Να επιχορηγούνται τα κέντρα περίθαλψης των ηλικιωμένων ώστε η ιδιωτική πρωτοβουλία ν’ ασχοληθεί πιο ενεργά.
Με ιδιαίτερη περηφάνια, μαθητές της Nextgenminds.org, που συμμετείχαν στην FIRST Global Challenge τιμήθηκαν για τη συμβολή τους στην Εθνική Ομάδα Ρομποτικής.
Οι μαθητές:
Γκέκας Γεώργιος
Κυρίτσης Θωμάς
Μαλιάρη Νικολέτα
Πρασσά Υπατία
παρέλαβαν τα μετάλλιά τους ως αναγνώριση της σημαντικής τους προσφοράς στην ομάδα που εκπροσωπεί τη χώρα μας σε έναν από τους μεγαλύτερους διεθνείς διαγωνισμούς STEM, με συμμετοχές από περισσότερες από 190 χώρες.
Η ελληνική ομάδα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο Zhang Heng Award for Engineering Design, ένα βραβείο που απονέμεται για την καινοτομία, τον σχεδιασμό και την τεχνική αρτιότητα των ρομποτικών λύσεων.
Παράλληλα, ξεχώρισε παγκοσμίως το καινοτόμο project «Chromahive», το οποίο συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στις κορυφαίες προτάσεις στην κατηγορία New Technology Experience, ανάμεσα σε συμμετοχές από 190+ χώρες, αναδεικνύοντας τη δημιουργικότητα και το υψηλό επίπεδο των Ελλήνων μαθητών.
Ιδιαίτερη τιμή αποδόθηκε και στον υπεύθυνο εργαστηρίων και μέλος της προπονητικής ομάδας, Μαλιάρη Ειρηναίο, για την πολύτιμη συμβολή του στην προετοιμασία και επιτυχία της ομάδας.
Η επιτυχία αυτή αποδεικνύει ότι η νέα γενιά της Ελλάδας μπορεί να πρωταγωνιστεί στην καινοτομία, τη ρομποτική και την τεχνολογία σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το ΠΑΣΟΚ, όπως είχε προγραμματίσει, οδεύει προς το Συνέδριό του στο τέλος του Μάρτη 2026.
Θεωρητικά, αυτή την περίοδο επιβάλλεται να επικρατεί ενωτικό κλίμα.
Διαφορετικές θέσεις συζητούνται στο Συνέδριο.
Εκεί επιτυγχάνεται η σύνθεσή τους και σφυρηλατείται η ενότητα.
Βασική προϋπόθεση ομαλής πορείας της Παράταξης.
Πρακτικά όμως το ήρεμο κλίμα που απαιτούν οι δύσκολες συνθήκες, διαταράσσεται από ατυχείς παρεμβάσεις στελεχών.
Παρά τις συνεχείς προσπάθειες να χαμηλώσουν οι τόνοι της εσωστρέφειας, η διχαστική κριτική συνεχιζότανε.
Για να αποφευχθούν παρενέργειες στην ομαλή πορεία προς το Συνέδριο, ο Πρόεδρος, διέγραψε από την κοινοβουλευτική ομάδα, τον βουλευτή κ. Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο.
Η διαγραφή προκαλεί θυελλώδεις συζητήσεις στα δίκτυα ενημέρωσης.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα των Ελλήνων.
Καθετί που συμβαίνει στην πολιτική ζωή του τόπου, μεγαλοποιείται.
Οι μεν το κρίνουν θετικό, οι δε αρνητικό, ανάλογα με προσωπικές συμπάθειες.
Μία αναδρομή στην πορεία των δύο ανδρών, φωτίζει τα γεγονότα.
Οι δύο πολιτικοί έχουν παράλληλη πορεία στην Παράταξη.
Όταν ο διαγραφείς βουλευτής διεκδίκησε την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ο Πρόεδρος τον στήριξε.
Στην άλλη εκλογική αναμέτρηση, ο πρώτος στήριξε το δεύτερο.
Όταν τέθηκε θέμα Προέδρου και ο Πρόεδρος ζήτησε ανανέωση της θητείας του, ο κ. Κωνσταντινόπουλος τάχθηκε με τον κ. Δούκα.
Λέγεται ότι συμπεριλαμβανόταν στο ψηφοδέλτιο των εθνικών εκλογών, προσωπικότητα μη αρεστή στο βουλευτή, στη περιφέρεια του φυσικά.
Είναι μία αδυναμία των πρωτοκλασάτων στελεχών.
Να έχουν το πάνω χέρι στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων.
Γεννάται το ερώτημα αν η διαγραφή εξυπηρετεί τους στόχους της Παράταξης.
Στη συνθήκες που επικρατούν, η διαγραφή υπήρξε αναγκαία.
Να σταματήσει η καταστροφική εσωστρέφεια, να επικρατήσει ηρεμία.
Η εμπειρία του κ. Κωνσταντινόπουλου, δε δικαιολογεί αυτή την ανάρμοστη συμπεριφορά που υπονομεύει την ενότητα του ΠΑΣΟΚ.
Εκτός αν ήταν στις επιδιώξεις του αυτή η στάση.
Κάτι που αφήνει ανοιχτό αυτό το ενδεχόμενο είναι η παραπέρα αντίδραση.
Παραιτείται ο κ. Κωνσταντινόπουλος από βουλευτής.
Μια ενέργεια πρωτοποριακή που εξέπληξε ευχάριστα την κοινή γνώμη.
Είναι ίσως η πρώτη φορά που βουλευτής, μετά τη διαγραφή του παραδίδει στο κόμμα την έδρα.
Στη σημερινή Βουλή των Ελλήνων, υπάρχουν αρκετοί βουλευτές ανεξάρτητοι, γιατί έχουν διαγραφεί από το κόμμα τους.
Ο βουλευτής μπορεί να έχει μία δυναμική σε αριθμό ψήφων. Εκλέγεται όμως με τη δυναμική της Παράταξης.
Επομένως σωστά ενήργησε ο κ. Κωνσταντινόπουλος.
Το παράδειγμά του θα έχει συνέχεια;
Το επιτυχές αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών ανάδειξης των Συνέδρων και η διαγραφή του βουλευτή, αποτελούν ξεκάθαρο μήνυμα.
Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις, μετά το Συνέδριο σίγουρα δε θα περνούν απαρατήρητες.
Ας μη διαφεύγει της προσοχής ότι η χώρα εισέρχεται σε προεκλογική περίοδο.
Αν δεν κάνω λάθος, η διαγραφή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, δεν σημαίνει και αντίστοιχη από την Παράταξη.