Η κυβέρνηση σχεδιάζει την εφαρμογή ψηφιακού μηχανισμού ελέγχου τήρησης ωραρίου των υπαλλήλων στο δημόσιο και στους δήμους. Ο στόχος είναι να διασφαλιστεί ο αποτελεσματικός έλεγχος τήρησης του ωραρίου εργασίας των υπαλλήλων.
Το μέτρο εκλαμβάνεται ως θετικό από τον μέσο Έλληνα πολίτη, στη συνείδηση του οποίου, το δημόσιο έχει καταγραφεί ως χώρος «βολέματος και λούφας» αδικώντας και ισοπεδώνοντας με αυτό τον τρόπο και ένα πολύ μεγάλο ποσοστό υπαλλήλων και δημοσίων λειτουργών που εργάζονται με ευσυνειδησία και πασχίζουν να αντιμετωπίσουν το τέρας της πολυνομίας και της γραφειοκρατίας εξυπηρετώντας τον πολίτη και υπερασπιζόμενοι το δημόσιο συμφέρον.
Αναγκαίο και δίκαιο λοιπόν είναι να ελέγχεται η τήρηση του ωραρίου εργασίας, εξίσου κι αν όχι ακόμα πιο αναγκαίο είναι να ελέγχεται η παραγωγικότητα, η αποδοτικότητα και η αποτελεσματικότητα του έργου τους. Η επιστήμη διαθέτει όλα τα μέσα και τα εργαλεία και η εφαρμογή τους θα ήταν εύκολη αν υπήρχε πραγματικά η πολιτική βούληση. Γιατί έχει αποδειχθεί ότι στη χώρα μας τα μεγαλύτερα εμπόδια και προβλήματα δημιουργούνται και διαιωνίζονται από την έλλειψη πολιτικής βούλησης.
Η γιγάντωση του δημοσίου τομέα και η απουσία αξιοκρατίας είναι ένα θέμα που χωρά πολύ μεγάλη συζήτηση. Το βέβαιο είναι ότι υπήρξε αποτέλεσμα πολιτικής στόχευσης με πελατειακά κυρίως κριτήρια. Στην εποχή της ανεργίας και της μετανάστευσης των «καλύτερων μυαλών» το δικαίωμα της εργασίας και η αξιοκρατία αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη αξία και σημασία.
Σε μικρές κοινωνίες, όπως η δική μας, το θέμα γίνεται ακόμα πιο έντονο. Το μεγάλο ποσοστό ανεργίας, που αυξάνεται εξαιτίας του ότι απουσιάζουν οι επενδύσεις που μπορούν να φέρουν θέσεις εργασίας και εξαιτίας του ότι δεν δίνεται η δέουσα βαρύτητα στον πρωτογενή τομέα, ενισχύουν τον ανταγωνισμό και αφήνουν μεγάλα περιθώρια λαϊκισμού.
Συγκρίνοντας το προσωπικό που απασχολούν οι επιχειρήσεις στην περιοχή μας, αβίαστα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο δήμος μαζί με τα νομικά του πρόσωπα ΔΕΥΑΝ και ΚΕΔΝ είναι ο κύριος «εργοδότης».
Στο μόνιμο προσωπικό, που αυξήθηκε κατά πολύ το τελευταίο διάστημα με την κινητικότητα, προστίθενται οι περίπου εκατό εργαζόμενοι που προσλαμβάνονται με τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, οι συμβασιούχοι που προσλαμβάνονται με απόφαση δημάρχου με δίμηνες- τρίμηνες συμβάσεις καθώς και εργαζόμενοι με πέντε ημερομίσθια το μήνα.
Πολύ μεγάλος ο αριθμός των υπαλλήλων, γεγονός που αυξάνει τις προσδοκίες για τη μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων προς όφελος της κοινωνίας. Η σωστή οργάνωση των υπηρεσιών μπορεί να αποδώσει μεγάλο έργο, να φέρει προγράμματα και έργα στο δήμο και να εξοικονομήσει τους αναγκαίους πόρους που θα δοθούν για την κοινωνική και πολιτιστική πρόοδο.
Η νέα δημοτική αρχή δεν έχει δώσει ακόμα το στίγμα της όσον αφορά την οργάνωση και διαχείριση των υπηρεσιών του δήμου. Ευελπιστούμε ότι θα το κάνει όσο το δυνατό συντομότερα γιατί αποτελεί έναν από τους βασικότερους ίσως παράγοντες για την ανάπτυξη της περιοχής.
Με εκδηλώσεις που ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου 25 Ιουλίου, παραμονή της εορτής, η Ναύπακτος γιόρτασε με λαμπρότητα την Αγία Παρασκευή.
Στις 19:00 τελέστηκε Μεγάλος Πολυαρχιερατικὸς Εσπερινός, χοροστατούντων των Μητροπολιτών Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου κ. Ιερόθεου και Ισπανίας & Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπου.
Ακολούθησε αρτοκλασία στην Πλατεία Φαρμάκη, ενώ ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Αγίας Παρασκευής στους δρόμους της πόλης, με τη συμμετοχή του Κλήρου, των τοπικών αρχών, πλήθους πιστών και με επικεφαλής την Παπαχαραλαμπείο Φιλαρμονική.
Ανήμερα της εορτής, Κυριακή 26 Ιουλίου στις 7:00 το πρωί θα τελεστεί ο Πανηγυρικός Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ενώ στις 7:00 το απόγευμα θα τελεστούν ο Εσπερινός και η Ιερά Παράκληση προς τιμήν της Αγίας Παρασκευής.
Ο Δήμος Ναυπακτίας και η Ιερά Μητρόπολη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου διοργανώνουν εκδήλωση για τους απόδημους Ναυπακτίους, την Τρίτη, 28 Ιουλίου 2026 και ώρα 20:30 στο Ενετικό Λιμάνι (δυτικός βραχίονας).
Στην εκδήλωση συμμετέχουν η Χορωδία Δημοτικής Μουσικής της Μητροπόλεως υπό τη διεύθυνση του Π.Αναστασόπουλου και τμήματα του Λαογραφικού Πολιτιστικού Χορευτικού Ομίλου Ναυπάκτου (Λ.Π.Χ.Ο.Ν.) «Ανεμογιάννης» και του Ναυπακτιακού Χορευτικού Ομίλου Φίλων Ελληνικής Παράδοσης (ΝΑ.Χ.Ο.Φ.Ε.Π.) «Ναυς».
Το Κάστρο της Ναυπάκτου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα διατηρημένα κάστρα της Ελλάδας. Είναι ένα μνημείο που δεν ξεχωρίζει μόνο για την ιστορική και αρχαιολογική του αξία, αλλά και για τη μοναδική αρμονία που είχε διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες ανάμεσα στα τείχη και το φυσικό περιβάλλον.
Οι πρόσφατες εκτεταμένες υλοτομίες, που πραγματοποιήθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας του κάστρου από πυρκαγιά και της ανάδειξης των τειχών, προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Η πρόταση της δημοτικής αρχής, η οποία υιοθετήθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, είχε ως αποτέλεσμα μια εικόνα που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο οποιονδήποτε αγαπά το μνημείο.
Σήμερα, μεγάλο μέρος του κάστρου θυμίζει περισσότερο έναν γυμνό βραχώδη λόφο παρά το ιστορικό τοπίο που γνωρίζαμε επί δεκαετίες. Η εικόνα αυτή, κατά την άποψή μου, αδικεί το ίδιο το μνημείο και απογοητεύει ακόμη και πολλούς από εκείνους που πίστευαν ότι η απομάκρυνση μέρους της βλάστησης θα βοηθούσε στην ανάδειξη των τειχών.
Το κάστρο δεν ήταν απροστάτευτο
Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι κατά την υλοποίηση του έργου «Συνολική Ανάδειξη του Κάστρου Ναυπάκτου», την περίοδο 2005–2008, δεν πραγματοποιήθηκαν μόνο εργασίες αποκατάστασης και ανάδειξης.
Το έργο περιλάμβανε και ένα ολοκληρωμένο σύστημα πυροπροστασίας:
εγκαταστάθηκε πλήρες δίκτυο πυρόσβεσης στις τρεις πρώτες ζώνες του κάστρου,
δημιουργήθηκαν πυροσβεστικές φωλιές από την Ακρόπολη μέχρι την κύρια είσοδο,
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η προστασία του μνημείου από τον κίνδυνο πυρκαγιάς είχε ήδη αποτελέσει βασική προτεραιότητα της προηγούμενης μεγάλης ανάδειξής του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν απαιτούνται παρεμβάσεις συντήρησης της βλάστησης. Σημαίνει όμως ότι θα μπορούσε να αναζητηθεί μια πιο ισορροπημένη λύση, με επιλεκτικές απομακρύνσεις και σωστή διαχείριση του πρασίνου, χωρίς να αλλοιωθεί τόσο δραστικά η φυσιογνωμία του χώρου.
Η πραγματική πρόκληση σήμερα είναι η προσβασιμότητα
Ίσως όμως το σημαντικότερο ζήτημα να μην είναι πλέον τα δέντρα.
Το πραγματικό στοίχημα είναι να αποκτήσει το Κάστρο της Ναυπάκτου ουσιαστική και ασφαλή πρόσβαση για όλους τους πολίτες.
Άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένοι, οικογένειες με μικρά παιδιά και επισκέπτες με κινητικές δυσκολίες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην πρόσβαση προς τα ανώτερα διαζώματα του κάστρου.
Άλλωστε, η ανάγκη αυτή επισημάνθηκε δημόσια ακόμη και από την ίδια την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, κατά τα εγκαίνια των αιθουσών του Μουσείου Βυζαντινών Εκθεμάτων στην Ακρόπολη του κάστρου.
Αυτό θα έπρεπε σήμερα να αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα.
Χρειάζεται συνολική κυκλοφοριακή λύση
Παράλληλα, προβληματισμό προκαλεί και η προτεινόμενη λύση της λωρίδας επιβράδυνσης στον περιφερειακό δρόμο, με σύνδεση προς τον δασικό δρόμο του πρώτου διαζώματος.
Η θέση της προβλεπόμενης εισόδου βρίσκεται επάνω σε έντονη στροφή της περιμετρικής οδού, γεγονός που δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την οδική ασφάλεια και τη λειτουργικότητα της παρέμβασης.
Ίσως θα άξιζε να εξεταστεί μια διαφορετική τεχνική προσέγγιση, όπως η κατασκευή ενός κυκλικού κόμβου στο τμήμα της περιμετρικής που βρίσκεται ακριβώς πίσω από το κάστρο, σε συνδυασμό με τη διαμόρφωση ασφαλούς οδικής σύνδεσης προς το μνημείο.
Μια τέτοια λύση ενδεχομένως να εξυπηρετούσε καλύτερα τόσο τους επισκέπτες όσο και την ασφαλή κυκλοφορία των οχημάτων.
Το Κάστρο αξίζει έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό
Η προστασία ενός ιστορικού μνημείου δεν εξαντλείται στην αποκάλυψη των τειχών του. Οφείλει να συνδυάζει την αρχαιολογική ανάδειξη, τη διατήρηση του φυσικού τοπίου, την περιβαλλοντική ισορροπία, την πυροπροστασία, την ασφάλεια και κυρίως την προσβασιμότητα για όλους.
Το Κάστρο της Ναυπάκτου δεν είναι απλώς ένα αρχαιολογικό μνημείο. Είναι το σύμβολο της πόλης, ένας ζωντανός χώρος ιστορίας, πολιτισμού και αναψυχής.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν κόπηκαν πολλά ή λίγα δέντρα. Πρέπει να αφορά το πώς θέλουμε να είναι το Κάστρο της Ναυπάκτου τα επόμενα πενήντα χρόνια: ένα μνημείο ζωντανό, προσβάσιμο, ασφαλές και αρμονικά ενταγμένο στο φυσικό του περιβάλλον.
Η ιστορία και η φύση δεν είναι αντίπαλοι. Στη Ναύπακτο μπορούν —και πρέπει— να συνυπάρχουν.