Με συγκίνηση και με την υπόσχεση να ακολουθήσουν μεγαλύτερες εκδηλώσεις για τις μελλοντικές επετείους, οι Ναυπάκτιοι της Αθήνας παρέστησαν το Σάββατο 13 Απριλίου 2019 στη Δοξολογία για την Απελευθέρωση της Ναυπάκτου από τον τουρκικό ζυγό, που τελέστηκε στον Άγιο Νικόλαο Πτωχοκομείου με πρωτοβουλία της Αδελφότητας Ναυπακτίων Νομού Αττικής «Ο Έπαχτος».
Την εκδήλωση λάμπρυναν οι νέοι από τη Λευτέριανη Πυλλήνης που παρέστησαν με παραδοσιακές φορεσιές και τη σημαία της Επανάστασης.
Για το χρονικό της απελευθέρωσης της πόλης διανεμήθηκε ένα περιεκτικό κείμενο με την υπογραφή του έξοχου συντοπίτη μας κ. Μπάμπη Χαραλαμπόπουλου.
Σε μήνυμα εκ μέρους του διοικητικού συμβουλίου, ο πρόεδρος Κωστής Βουτσινάς αναφέρθηκε, μεταξύ των άλλων, στα εξής:
«Όσα έχουν γραφτεί για την Εθνική Παλιγγενεσία είναι εξαντλητικά και ικανά να διακρίνουν την αλήθεια από το μύθο.
Οι αναλυτές συγκλίνουν στην άποψη ότι, όταν ξεκίνησε η Επανάσταση, δεν υπήρχε αρχηγός. Ο Καποδίστριας, ο Κοραής, ο Πατριάρχης ή άλλες προσωπικότητες επιρροής εργαζόντουσαν για τη δημιουργία των προϋποθέσεων, αλλά φρονούσαν ότι το 1821 δεν ήταν πρόσφορος χρόνος και γι΄ αυτό δίσταζαν να δώσουν το γενικό πρόσταγμα φοβούμενοι ότι ο αγώνας θα καταπνιγόταν στο αίμα.
Το Γένος ξεσηκώθηκε, όταν μετά από μία μακρά περίοδο εκπαίδευσης και διαφωτισμού είχε εμπεδώσει ότι η γλώσσα που μιλούσε το είχε καταστήσει κληρονόμο ενός οικουμενικού πολιτισμού και χρέος του ήταν να υπερασπιστεί την πίστη του.
Ειδικά στη Ναύπακτο, μετά από πολιορκία, Τούρκοι και Αλβανοί που είχαν εγκλωβιστεί στο κάστρο, ολιγοψύχησαν και παραδόθηκαν στα ελληνικά στρατεύματα. Το κάστρο ακόμη και τότε που πολιορκητές του ήταν οι ημέτερες δυνάμεις δεν έπεσε. Ίσως αυτή είναι η μυστική του δύναμη που στη θέα του και μόνο μας προκαλεί ακόμη και τώρα δέος. Την 18η Απριλίου 1829 υψώθηκε η ελληνική σημαία, η Ναύπακτος λυτρωμένη από το ζυγό ανασυντάχθηκε, εποικίστηκε και άρχισε τη σύγχρονη ιστορία της με όλες τις διακυμάνσεις μέσα στο χρόνο. Είναι μεταφυσικό, σύγκορμο το ρίγος που νιώθουμε αναλογιζόμενοι ότι εμείς προφανώς είμαστε γεννήματα της νέας ζωής που ξεκίνησε τότε.
Στον 21ο αιώνα της πλουραλιστικής πρόσβασης σε πληροφορίες και γνώση το δίδαγμα είναι ότι πρέπει να καταστήσουμε ως πρώτη μας έγνοια τη γλώσσα, να μελετάμε την ιστορία μας και να εμβαθύνουμε στη θεολογία του ορθοδόξου δόγματος, ώστε χωρίς την ανάγκη κάποιου αρχηγού να επαναστατούμε έναντι του κακού μας εαυτού και της μετριότητας που μας καθηλώνει. Μόνο με ισχυρή ταυτότητα θα διέλθουμε νικητές από την αναδίπλωση της εποχής χωρίς να καμπτόμαστε από τον αλυτρωτισμό των γειτονικών κρατών ή να αλλοτριωνόμαστε από την κατασκευή τεμενών ή την εισροή αλλοδαπών, φαινόμενα που πάντα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν. Για τα δεινά δεν πρέπει να δαιμονοποιούμε τις σκοτεινές δυνάμεις ή τα ξένα κέντρα αποφάσεων, αλλά πρώτα να ελέγχουμε τους εαυτούς μας. Η μοίρα μας είναι ο χαρακτήρας μας.
Παινεύουμε τους νέους από την Λευτέριανη που παρίστανται με τις παραδοσιακές φορεσιές και την ελληνική σημαία και εκφράζουμε στους ιερείς και στους ψάλτες του Αγίου Νικολάου την πνευματική συγκίνηση που νιώσαμε προσερχόμενοι ως εκκλησιαζόμενοι και την αισθητική που νιώσαμε ως επισκέπτες».
«Την 1η Μάη του 2026 πιάνουμε το κόκκινο νήμα που συνδέει τους αγώνες της τάξης μας για“έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”. Βαδίζουμε στον δρόμο της ανατροπής που χάραξαν οι ήρωες και πρωτοπόροι της ταξικής πάλης, από τους εργάτες του Σικάγο του 1886 μέχρι τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την 1η Μάη του 1944».
Τώρα είναι η ώρα να βγει με ορμή στο προσκήνιο η εργατική τάξη, να συγκρουστεί με την πολιτική του κέρδους, που εγκληματεί καθημερινά στους χώρους δουλειάς, τσακίζει μισθούς, εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, που σέρνει τον λαό στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
140 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών που σφράγισε την πάλη για το 8ωρο, ο αγώνας στις σύγχρονες συνθήκες για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, δεν είναι ουτοπία. Είναι σύγχρονη, ρεαλιστική και απολύτως αναγκαία διεκδίκηση, εμπνευσμένη από τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της εργατικής τάξης και από τις δυνατότητες του καιρού μας.
Σε μια περίοδο που η παραγωγικότητα της εργασίας, η επιστήμη, η τεχνολογία και η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν φτάσει σε πρωτόγνωρα, αδιανόητα για άλλες εποχές επίπεδα, δεν μπορεί να χωρά ούτε ως σκέψη ο εργαζόμενος να ζει με εξάντληση, ανασφάλεια και ατέλειωτες ώρες δουλειάς.
Δεν θα πληρώσουμε τα σπασμένα του πολέμου τους!
Αγώνας ενάντια σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, επιχειρηματικούς ομίλους, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα του ευρωατλαντισμού, που επιτίθενται ανοιχτά στα δικαιώματά μας, επιβάλλοντας 13ωρα, διευθέτηση χρόνου εργασίας, ελαστικά ωράρια, εντατικοποίηση στο πλαίσιο πολεμικής οικονομίας.
Τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά και τους νεκρούς της τάξης μας!
Με οργάνωση και αγώνα απέναντι στην εγκληματική πολιτική του κέρδους! Καμία εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική της εκμετάλλευσης και του πολέμου.
Δύο κόσμοι συγκρούονται στο συνδικαλιστικό κίνημα
Οπως έδειξε και το πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εκφράζονται διαχρονικά δύο κόσμοι.
Εμπνεόμαστε από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες, δίνουμε υπόσχεση στους αγώνες του μέλλοντος. Να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, να σπάσουν οριστικά τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους, αδικία και καταπίεση.
Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά – Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη
Αποκαλώ τον εαυτό μου σύμβουλο καινοτομίας. Πρόσφατα άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς σημαίνει καινοτομία. Τα τελευταία χρόνια ακούγεται συνέχεια η λέξη «καινοτομία» σε επιχειρηματικές, πολιτικές και τεχνολογικές συζητήσεις: καινοτομία και βελτίωση της αποδοτικότητας, καινοτομία και κλιματική διαχείριση, καινοτομία και τεχνολογική ανάπτυξη, και πάει λέγοντας. Ενώ, όμως, η καινοτομία χρησιμοποιείται διαρκώς και φαίνεται να έχει κεντρικό ρόλο στον δημόσιο διάλογο, στερείται συγκεκριμένου νοήματος, επιτρέποντας διάφορες ερμηνείες και πεδία δράσης για το ποιος και τι θα ορίσει το μέλλον.
Αρχικά, σκέφτηκα ότι η έλλειψη αντικειμενικού νοήματος είναι ενοχλητική, επειδή δεν δίνει μία σαφή λύση και συγκεκριμένο τρόπο δράσης. Κι αυτό επειδή έχω την τάση και τη συνήθεια να δίνω λύσεις και να απλοποιώ διαδικασίες…γρήγορα. Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η έλλειψη αντικειμενικού νοήματος αφήνει μεγάλο χώρο και ελευθερία για δημιουργικότητα και διαμόρφωση της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, μας δίνει ελευθερία να διαμορφώσουμε τις συνθήκες της ζωής μας, δημιουργώντας νόημα στην πράξη αντί να το αναζητούμε στις ιδέες. Κι αυτό από μόνο του είναι καινοτομία.
Το ναυάγιο Vasa διδάσκει πώς, πλήσιάζοντας τους νεκρούς, μπορούμε να μάθουμε περισσότερα για το νόημα της ζωής. Τι μπορούμε, λοιπόν, να μάθουμε για το νόημα της ζωής από τους νεκρούς φιλόσοφους; Ο Σοπενχάουερ είχε πει: «Ο κόσμος είναι η αναπαράσταση μου». Σε κοινωνικό επίπεδο, μιλάμε για ιδέες που μοιάζουν καινοτόμες στα λόγια, αλλά στην πράξη μένουμε πίσω στην επίλυση παγιωμένων προβλημάτων (π.χ. υποδομές, γραφεικοκρατία κ.λπ.). Όμως, ό,τι είναι έξω στην κοινωνία καθρεφτίζει ό,τι συμβαίνει μέσα στο άτομο.
Οι συζητήσεις αυτές περί καινοτομίας ακούγονται με τις ιδέες που πολλές φορές έχω: φαίνονται εντυπωσιακές, αλλά δεν τις υποστηρίζω στην πράξη, με ανάλογη δράση και στάση ζωής…και κάπου εκεί νιώθω ότι χάνεται το νόημα. Για να αποκτήσει μία ιδέα νόημα στην πράξη χρειάζεται συνεχής παρατήρηση της κάθε εμπειρίας, προσοχή στις λεπτομέρειες, επένδυση, αφοσίωση, προσπάθεια, ρίσκο, λάθος και επανεκκίνηση. Κι αυτό χρειάζεται να γίνει ατομικά για να γίνει και κοινωνικά.
Ο Σωκράτης είχε μιλήσει για το «γνῶθι σαυτόν»: πριν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον κόσμο, κατάλαβε τον εαυτό σου. Πώς μπορώ να καινοτομήσω, χωρίς να τολμώ να ακούσω και να παραδεχτώ άβολες αλήθειες και να δεχτώ ότι κάποιες πεποιθήσεις, διαδικασίες και πεπατημένες οδοί χρειάζονται αλλαγή, επειδή δε λειτουργούν πια;
Ίσως η καινοτομία να προϋποθέτει στροφή στο άτομο, διαρκή αμφισβήτηση και αναζήτηση της γνώσης. Ίσως να προϋποθέτει αποδοχή της φθοράς που φέρνει η δράση και όχι της φθοράς που φέρνει η αδράνεια… Ίσως η καινοτομία να είναι ένας προσωπικός αγώνας για αλλαγή σκέψης και πλεύσης…
Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE
Δυναμικό παρών έδωσε ο Σύλλογος εργαζόμενων ΟΤΑ Ναυπακτίας και Δωρίδας στην απεργιακή συγκέντρωση που πραγματοποίησε η ΠΟΕ-ΟΤΑ, σήμερα 24 Απριλίου 2026 στην Αθήνα.
Οι εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση έδωσαν δυναμικό «παρών» και έστειλαν σαφές μήνυμα προς την κυβέρνηση, με την μαζικότητα της κινητοποίησης να παίζει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης με την ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών, η Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΟΕ-ΟΤΑ έθεσε ως βασικό αίτημα την άμεση απόσυρση του προσχεδίου νόμου που είχε αποσταλεί στην ΚΕΔΕ.
Όπως έγινε γνωστό, η πλευρά του Υπουργείου δεσμεύτηκε ότι η επίμαχη διάταξη αποσύρεται οριστικά από το τραπέζι του διαλόγου.
Παράλληλα, το Υπουργείο Εσωτερικών ζήτησε να υπάρξει νέα συνάντηση στο προσεχές διάστημα, προκειμένου να παρουσιάσει τις τελικές του προθέσεις. Από την πλευρά της, η ΠΟΕ-ΟΤΑ ζήτησε σαφές και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα, το οποίο –όπως συμφωνήθηκε– δεν θα ξεπερνά τα μέσα Μαΐου.
Στο επίκεντρο της επόμενης συνάντησης θα βρεθεί το κρίσιμο ζήτημα της παραμονής των εργαζομένων στις κοινωνικές δομές των Δήμων μέσω ΕΣΠΑ, με τη συζήτηση να ξεκινά από μηδενική βάση.