Ο πλανήτης παρακολουθεί παιδοκτονίες σε livestream, ανάμεσα σε unboxing και TikTok συνταγές. Ένα timeline που γεμίζει με νεκρά βρέφη, emojis και post περί «σύνθετων ζητημάτων» και «λεπτών γεωπολιτικών ισορροπιών».
Οι βόμβες πέφτουν πια σε μαιευτήρια. Τα νοσοκομεία δεν έχουν ρεύμα. Τα παιδιά πίνουν μολυσμένο νερό και πεθαίνουν από αφυδάτωση δίπλα σε δεξαμενές με το λογότυπο της UNICEF. Κι εμείς εξηγούμε το «πλαίσιο».
Ζυγίζουμε τον θάνατο με βάση στρατηγικές και το «δικαίωμα στην αυτοάμυνα», χωρίζουμε τις φρίκες σε «κατανοητές» και «υπερβολικές», ξεχνώντας ότι μιλάμε για παιδιά που κοιμούνται σε σκηνές και ξυπνάνε θαμμένα.
Για παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στη σκόνη, στο αίμα και στα ουρλιαχτά. Για παιδιά που πεθαίνουν γιατί γεννήθηκαν στο λάθος γεωγραφικό μήκος και πλάτος.
Όταν βλέπεις ένα κοριτσάκι καμένο απ’ τα εκρηκτικά και αναρωτιέσαι: «Ναι, αλλά μήπως υπήρχε βάση της Χαμάς εκεί κοντά;», τότε το τέρας δεν είναι στη Γάζα. Είναι μέσα μας.
Δεν υπάρχει πιο σκοτεινή σελίδα από εκείνη που γράφεται με την αδιαφορία. Γιατί εκεί δεν σκοτώνεις μόνο ανθρώπους. Σκοτώνεις και την Ιστορία. Και κάπως έτσι, γίνεται ο θάνατος του παιδιού αποδεκτός.
Μόνο που δεν υπάρχουν «παράπλευρες απώλειες» όταν θάβεις παιδιά. Υπάρχουν δολοφονίες. Μεθοδικές και επαναλαμβανόμενες. Δολοφονίες που έχουν στρατηγική υπογραφή και πολιτική κάλυψη.
Αν δεν μπορείς να πεις ξεκάθαρα ότι δεν σκοτώνουμε παιδιά, τότε έχεις διαλέξει ήδη πλευρά και δεν είναι η ανθρώπινη. Όταν σκοτώνονται παιδιά, δεν υπάρχουν πλευρές. Ούτε αξίες, ούτε ανθρωπιά, ούτε Ευρώπη. Υπάρχει μόνο η κόλαση.
Ένα βρέφος που πέθανε από αφυδάτωση καταγράφεται ως «δευτερεύουσα επίπτωση». Ένα παιδί που διαμελίστηκε από έκρηξη βαφτίζεται «παράπλευρη ζημιά». Μια οικογένεια που θάφτηκε ολόκληρη κάτω από τα ερείπια καταλήγει «απώλεια που διερευνάται».
Έτσι χωρίς πολλά λόγια το αίμα γίνεται data, ο πόνος των ανθρώπων μια παράγραφος σε κάποιο non-paper και ο θάνατος ένα σημείο στην ατζέντα των επόμενων συνομιλιών.
Αν αυτή είναι η πρόοδος που πετύχαμε, να βλέπεις ένα βίντεο με κομμένα πόδια και να λες «Η σιωπή μας δεν είναι αδιαφορία, είναι επένδυση σταθερότητας», τότε δυστυχώς το μόνο που καταφέραμε είναι να εξελίξουμε τη βαρβαρότητα σε θεσμό.
Να βλέπουμε τον πόνο μέσα από ένα φίλτρο συμφέροντος. Με λογότυπο, με χρηματοδότηση, με θεσμική γλώσσα.
Ένας κόσμος που σκοτώνει οργανωμένα και θρηνεί μετρημένα. Γιατί αν δεν μπορείς να πεις ξεκάθαρα τι συμβαίνει στη Γάζα, τότε έχεις διαλέξει ήδη πλευρά και δεν είναι η ανθρώπινη. Βασικά όταν σκοτώνονται παιδιά, δεν υπάρχουν πλευρές. Ούτε αξίες, ούτε ανθρωπιά, ούτε Ευρώπη. Υπάρχει μόνο η κόλαση.
Μετά από δεκαετίες υποβάθμισης και απαξίωσης των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ), τώρα έρχεται το κόψιμο και το ράψιμο στα μέτρα των επιχειρηματικών ομίλων. Δεκαεννέα δήμοι καλούνται να επικυρώσουν μια υπουργική απόφαση που οδηγεί τις ΔΕΥΑ σε συγχώνευση, στο πλαίσιο του κεντρικού σχεδιασμού της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ.
Η Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ) αναλαμβάνει τη διαχείριση του νερού ως χρηματιστηριακό προϊόν, σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΕΕ, προβλέποντας τον πλήρη έλεγχο των υδάτινων πόρων. Αυτό σημαίνει αύξηση των τιμολογίων και έλεγχο στις γεωτρήσεις και τις υδρομαστεύσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους φτωχούς αγρότες και τα λαϊκά νοικοκυριά, αλλά και υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων, καθώς στο παιχνίδι μπαίνουν ιδιώτες εργολάβοι και εταιρείες-πάροχοι.
Δεν είναι η πρώτη φορά που, υποκριτικά, στο όνομα της κλιματικής αλλαγής και της καλύτερης διαχείρισης του νερού, θέλουν να δώσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στους επιχειρηματικούς ομίλους. Στη ΔΕΗ, αυτή τη στιγμή, οι οφειλές των νοικοκυριών ανέρχονται σε 710 εκατ. ευρώ, ενώ ο λαός πληρώνει πανάκριβα την κιλοβατώρα, με την τιμή της να αλλάζει συνεχώς, σύμφωνα με τις διακυμάνσεις στο Χρηματιστήριο Ενέργειας. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πράσινης μετάβασης και του πάρτι εκατομμυρίων που έχει στηθεί με τις ΑΠΕ.
Οι επιδοτήσεις της ΕΥΔΑΠ προς τις ΔΕΥΑ, καθώς και η ρύθμιση των χρεών προς τους παρόχους ρεύματος και των λοιπών οφειλών, μας επιβεβαιώνουν για άλλη μία φορά ότι λεφτά υπάρχουν όταν η διαχείριση του νερού αφορά τους επιχειρηματικούς ομίλους. Αντίθετα, όταν μιλάμε για προσλήψεις προσωπικού και αναβάθμιση της υλικοτεχνικής υποδομής των κοινωφελών επιχειρήσεων, εκεί η κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα.
Ο Δήμος Ναυπακτίας έχει τις δικές του ευθύνες για την υποβάθμιση της ΔΕΥΑΝ. Καμία μελέτη δεν έχει εκπονηθεί για την ανάπτυξη και τη βιωσιμότητα μιας τόσο σημαντικής κοινωνικής υπηρεσίας που αφορά ένα βασικό κοινωνικό αγαθό, όπως είναι το νερό.
Οι συχνές βλάβες στο ήδη απαρχαιωμένο δίκτυο των αμιαντοσωλήνων, τα συσσωρευμένα χρέη, οι καθυστερήσεις και οι διακοπές νερού κατά τους καλοκαιρινούς μήνες σε χωριά του δήμου συνθέτουν το γαϊτανάκι της κακής διαχείρισης και της αδιαφορίας.
Παρ’ όλα αυτά, είδαμε τη Δημοτική Αρχή να εκπονεί μελέτη για την αξιοποίηση του Ξενία ως ξενοδοχείο, με κόστος 35.000 ευρώ, να διαθέτει 85.000 ευρώ για την επέτειο της Ναυμαχίας και 50.000 ευρώ για την πολυσυζητημένη συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ. Πρόκειται για τρεις περιπτώσεις που μας δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο η Δημοτική Αρχή αντιλαμβάνεται την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου των δημοτών.
Η Λαϊκή Συσπείρωση απαιτεί την καταψήφιση της υπουργικής απόφασης από το Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπακτίας και, αντίστοιχα, την αναβάθμιση της ΔΕΥΑΝ, διεκδικώντας από την κεντρική εξουσία τους πόρους που, ούτως ή άλλως, δικαιούνται οι δήμοι.
Για να μην πούμε το νερό νεράκι και για να μην γίνουμε υπηρέτες των πολυεθνικών, ο ναυπακτιακός λαός πρέπει να σταθεί απέναντι στο δυστοπικό μέλλον που μας ετοιμάζουν.
Η Ορεινή Ναυπακτία είναι ο δεύτερος σταθμός των «Διαλόγων για την Ορεινότητα», του κύκλου συναντήσεων που διοργανώνει η Ειδική Γραμματεία Ορεινών Περιοχών με τις τοπικές κοινωνίες.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026, στις 11:00 π.μ., στο Συνεδριακό Κέντρο Πλατάνου Ορεινής Ναυπακτίας, με την υποστήριξη της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ναυπακτίας – Ο.Σ.Υ.Ν
Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο Θανάσης Κοντογεώργης, Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, αρμόδιος για την Εθνική Στρατηγική Τοπικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης.
Μαζί με εκπροσώπους της κυβέρνησης, της αυτοδιοίκησης, της τοπικής οικονομίας και της κοινωνίας των πολιτών θα συζητηθούν οι σημερινές ανάγκες και οι δυνατότητες της περιοχής.
Στόχος είναι να αναδειχθούν συγκεκριμένες κατευθύνσεις για τη βελτίωση της καθημερινής ζωής στην Ορεινή Ναυπακτία και τη δημιουργία περισσότερων ευκαιριών για όσους ζουν, εργάζονται ή θέλουν να δημιουργήσουν εκεί.
Στο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων του Δήμου Ναυπακτίας για τα 455 χρόνια από τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2026, στο κτήριο του Ξενία Ναυπάκτου η εκδήλωση «Ταξίδι στον Ισπανικό Πολιτισμό: Μουσική, Χορός, Ποίηση», μια συνάντηση με τον ισπανικό πολιτισμό μέσα από τη μουσική, την ποίηση και τον χορό.
Η Ζιζή Κορκοντζέλου και η Κωνσταντίνα Παπαγεωργίου ερμήνευσαν για πιάνο τεσσάρων χεριών έργα των Χοακίν Ροδρίγο, Ισαάκ Αλμπένιθ, Ενρίκε Γρανάδος και Μανουέλ ντε Φάλια, καθώς και συνθέσεις των Άντον Ρουμπινστάιν και Μόριτς Μοσκόφσκι. Τη μουσική πλαισίωσαν με χορό η Μάρθα Καραλή και η Βάλια Νασοπούλου, ενώ ο ποιητικός λόγος παρεμβλήθηκε στη σκηνική ροή, συνδέοντας τον ήχο με την κίνηση. Στις απαγγελίες συμμετείχαν οι Φαίη Γλαβά, Βάλια Νασοπούλου και Σοφία Πόθου, μεταφέροντας στο κοινό αποσπάσματα από την ισπανική λογοτεχνική παράδοση.