Ο νέος εκλογικός νόμος στην τοπική αυτοδιοίκηση ανοίγει πάλι τη συζήτηση για τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες των εκπροσώπων των τοπικών κοινωνιών. Μια συζήτηση που κρατάει χρόνια και επιδέχεται συχνές αλλαγές αντίστοιχες θα τολμούσαμε να πούμε με τις μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα. Αλλαγές επί των αλλαγών ακόμα και στο τρέχον κάθε φορά σύστημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι πολυποίκιλες τροποποιήσεις που έγιναν στο νόμο του Καλλικράτη που κατέληξε να είναι μια απλή αναλογική με έντονη τη  δημαρχοκεντρική σφραγίδα.

Συνήθως οι αλλαγές στην αυτοδιοίκηση συνδέονται με τον εκλογικό νόμο. Με ποιο σύστημα και με τι ποσοστό εκλέγεται ο δήμαρχος, πώς καταρτίζεται ένα ψηφοδέλτιο, πόσοι εκλέγονται και πολλά άλλα τέτοια αντίστοιχα θέματα φαίνεται να απασχολούν κυρίως  τους αιρετούς και τους εν δυνάμει υποψηφίους.

Η πραγματικότητα είναι ότι το συντριπτικό ποσοστό της κοινωνίας μένει παγερά αδιάφορο. Και αυτό παρατηρείται ακόμα και στις μικρότερες κοινωνίες που θεωρητικά το ενδιαφέρον θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο, μιας και τα πρόσωπα όσο και τα θέματα είναι πιο οικεία. Και φυσικά τα θέματα της αυτοδιοίκησης, όπως και γενικότερα της πολιτικής, δεν αγγίζουν τη νέα γενιά.

Φταίει σίγουρα η ατομικότητα που έχει κυριαρχήσει της συλλογικότητας. Φταίει όμως και ο τρόπος άσκησης της εξουσίας. Δύσκολα πλέον οι φορείς της εξουσίας       πείθουν και το σίγουρο είναι ότι δεν εμπνέουν.

Έλλειμμα εμπιστοσύνης και οράματος οδηγεί στην     απουσία ενδιαφέροντος από την πλευρά του πολίτη.

Μια προσεκτική ματιά στα θέματα που ήρθαν σε συζήτηση την τελευταία εβδομάδα στις συνεδριάσεις δυο κύριων οργάνων του τόπου μας, την κοινότητα της Ναυπάκτου (πρόσκληση) και το δημοτικό συμβούλιο,  (προσκλήση) αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Το μεγαλύτερο μέρος της ατζέντας καλύπτουν η συγκρότηση επιτροπών, οι τοποθετήσεις φωτιστικών κολώνων, οι παραχωρήσεις τάφων. Μέσα στην ατζέντα συζήτησης της τοπικής κοινότητας περιλαμβάνονται και θέματα που φαίνεται να προέρχονται μάλλον από υπερβάλλοντα ζήλο για έλεγχο.

Τα θέματα που συζητούν οι τοπικοί άρχοντες δεν φαίνονται να προσελκύουν κανένα ενδιαφέρον. Είναι τυπικά θέματα, που θα μπορούσε ο νομοθέτης να είχε προβλέψει την επίλυση τους από τις υπηρεσίες του δήμου αντί να τα φέρνει για συζήτηση και απόφαση στα πολιτικά όργανα. Είναι θέματα  που εύκολα μετατρέπουν τα πολιτικά όργανα σε πελατειακούς μηχανισμούς. Είναι θέματα που δεν έχουν το βάρος και την ουσία που πρέπει να χαρακτηρίζει την άσκηση πολιτικής.

Σε αυτό το έλλειμμα προστίθεται και η αναγκαστική λόγω πανδημίας συνεδρίαση δια περιφοράς ή εξ αποστάσεως που πλέον απομακρύνει τον πολίτη από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, αφού του στερεί τη δυνατότητα της συμμετοχής και της παρέμβασης.

Οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται από την Οικονομική Επιτροπή στην οποία η  εκπροσώπηση είναι          δημαρχοκεντρική, αφού η αντιπολίτευση έχει μόνο ένα μέλος και οι συζητήσεις γίνονται λόγω συνθηκών κεκλεισμένων των θυρών.

Ωστόσο δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο τρόπος άσκησης της εξουσίας και η συμμετοχή του πολίτη  αποτελούν βασικές προϋποθέσεις της εύρυθμης λειτουργίας της δημοκρατίας.

Όσο μικρότερος είναι ο ρόλος του πολίτη τόσο περισσότερο καλλιεργούνται φαινόμενα κακοδιοίκησης και αδιαφάνειας που  βαθαίνουν  την κρίση της δημοκρατίας.