Αξιώθηκα πολλές φορές να κρατώ κάποιο από σένα ανάμεσα στα δάχτυλα μου ,στην ασφάλεια των λίγο χονδρών μου χεριών.
Γνώρισα λόρδους ,πρίγκιπες ,ήρωες απλούς και πιο περίπλοκους ,φονιάδες και σωτήρες ,πόρνες και άγιες. Σκέφτηκα πως θα ήταν κάποιος να αφιέρωνε και σε μένα λίγες αράδες ή ακόμη καλύτερα να αποτέλέσω την μούσα ενός συγγραφέα .
Όταν ζευγάρωσα για πρώτη φορά στο μυαλό μου έπαιζαν σκηνές από τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα κι απογοητεύτηκα τελικά από το γρήγορο και πεζό του πρώτου μου αγοριού .
Χαμογέλασα όταν κάποιο φλερτ με αποκάλεσε αρχοντική φυσιογνωμία σαν την Άννα Καρένινα κι έκλαψα όταν διάβασα το Ολοκαύτωμα .
Όταν κάποιος μου κατέστρεφε την ψυχολογία σε άνοιγα τυχαία σε κάποια σελίδα κι αυτομάτως έσωζες κάτι από το εσωτερικό μου τσαλάκωμα.
Με δοκίμαζες που και που με κείμενα δύσκολα και διόλου εύπεπτα αλλά είχα την θέληση να σε καταλάβω και κάπου τα κατάφερα θέλω να πιστεύω.
Τώρα κρατάω το αγαπημένο μου βιβλίο το “Άρωμα “που κάποιοι θεωρούν πολύ ιδιαίτερο στην αγκαλιά μου ενώ οι στερνές ανάσες μου έχουν ήδη γεμίσει το λευκό ,απρόσωπο δωμάτιο του νοσοκομείου .
Μια νοσοκόμα μου σερβίρει το τελευταίο κοκτέιλ φαρμάκων καθώς σφαλίζω τα βλέφαρα μου κι αφήνω το βιβλίο να πέσει με κρότο στο δάπεδο …
Με απεργιακή συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Κεφαλόβρυσου, τίμησαν τα μέλη συνδικάτων και συλλόγων εργαζόμενων και συνταξιούχων του ΠΑΜΕ, στη Ναύπακτο, την Εργατική Πρωτομαγιά..
Στους χαιρετισμούς έγινε αναφορά στους διαχρονικούς αγώνες, από το Σικάγο του 1886 έως τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, μέχρι και το σήμερα.
Ακολούθησε κατάθεση λουλουδιών από αντιπροσωπεία των συνδικάτων στο μνημείο της εθνικής αντίστασης, στην πλατεία Ησιόδου.
«Την 1η Μάη του 2026 πιάνουμε το κόκκινο νήμα που συνδέει τους αγώνες της τάξης μας για“έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”. Βαδίζουμε στον δρόμο της ανατροπής που χάραξαν οι ήρωες και πρωτοπόροι της ταξικής πάλης, από τους εργάτες του Σικάγο του 1886 μέχρι τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την 1η Μάη του 1944».
Τώρα είναι η ώρα να βγει με ορμή στο προσκήνιο η εργατική τάξη, να συγκρουστεί με την πολιτική του κέρδους, που εγκληματεί καθημερινά στους χώρους δουλειάς, τσακίζει μισθούς, εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, που σέρνει τον λαό στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
140 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών που σφράγισε την πάλη για το 8ωρο, ο αγώνας στις σύγχρονες συνθήκες για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, δεν είναι ουτοπία. Είναι σύγχρονη, ρεαλιστική και απολύτως αναγκαία διεκδίκηση, εμπνευσμένη από τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της εργατικής τάξης και από τις δυνατότητες του καιρού μας.
Σε μια περίοδο που η παραγωγικότητα της εργασίας, η επιστήμη, η τεχνολογία και η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν φτάσει σε πρωτόγνωρα, αδιανόητα για άλλες εποχές επίπεδα, δεν μπορεί να χωρά ούτε ως σκέψη ο εργαζόμενος να ζει με εξάντληση, ανασφάλεια και ατέλειωτες ώρες δουλειάς.
Δεν θα πληρώσουμε τα σπασμένα του πολέμου τους!
Αγώνας ενάντια σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, επιχειρηματικούς ομίλους, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα του ευρωατλαντισμού, που επιτίθενται ανοιχτά στα δικαιώματά μας, επιβάλλοντας 13ωρα, διευθέτηση χρόνου εργασίας, ελαστικά ωράρια, εντατικοποίηση στο πλαίσιο πολεμικής οικονομίας.
Τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά και τους νεκρούς της τάξης μας!
Με οργάνωση και αγώνα απέναντι στην εγκληματική πολιτική του κέρδους! Καμία εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική της εκμετάλλευσης και του πολέμου.
Δύο κόσμοι συγκρούονται στο συνδικαλιστικό κίνημα
Οπως έδειξε και το πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εκφράζονται διαχρονικά δύο κόσμοι.
Εμπνεόμαστε από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες, δίνουμε υπόσχεση στους αγώνες του μέλλοντος. Να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, να σπάσουν οριστικά τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους, αδικία και καταπίεση.
Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά – Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη
Αποκαλώ τον εαυτό μου σύμβουλο καινοτομίας. Πρόσφατα άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς σημαίνει καινοτομία. Τα τελευταία χρόνια ακούγεται συνέχεια η λέξη «καινοτομία» σε επιχειρηματικές, πολιτικές και τεχνολογικές συζητήσεις: καινοτομία και βελτίωση της αποδοτικότητας, καινοτομία και κλιματική διαχείριση, καινοτομία και τεχνολογική ανάπτυξη, και πάει λέγοντας. Ενώ, όμως, η καινοτομία χρησιμοποιείται διαρκώς και φαίνεται να έχει κεντρικό ρόλο στον δημόσιο διάλογο, στερείται συγκεκριμένου νοήματος, επιτρέποντας διάφορες ερμηνείες και πεδία δράσης για το ποιος και τι θα ορίσει το μέλλον.
Αρχικά, σκέφτηκα ότι η έλλειψη αντικειμενικού νοήματος είναι ενοχλητική, επειδή δεν δίνει μία σαφή λύση και συγκεκριμένο τρόπο δράσης. Κι αυτό επειδή έχω την τάση και τη συνήθεια να δίνω λύσεις και να απλοποιώ διαδικασίες…γρήγορα. Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η έλλειψη αντικειμενικού νοήματος αφήνει μεγάλο χώρο και ελευθερία για δημιουργικότητα και διαμόρφωση της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, μας δίνει ελευθερία να διαμορφώσουμε τις συνθήκες της ζωής μας, δημιουργώντας νόημα στην πράξη αντί να το αναζητούμε στις ιδέες. Κι αυτό από μόνο του είναι καινοτομία.
Το ναυάγιο Vasa διδάσκει πώς, πλήσιάζοντας τους νεκρούς, μπορούμε να μάθουμε περισσότερα για το νόημα της ζωής. Τι μπορούμε, λοιπόν, να μάθουμε για το νόημα της ζωής από τους νεκρούς φιλόσοφους; Ο Σοπενχάουερ είχε πει: «Ο κόσμος είναι η αναπαράσταση μου». Σε κοινωνικό επίπεδο, μιλάμε για ιδέες που μοιάζουν καινοτόμες στα λόγια, αλλά στην πράξη μένουμε πίσω στην επίλυση παγιωμένων προβλημάτων (π.χ. υποδομές, γραφεικοκρατία κ.λπ.). Όμως, ό,τι είναι έξω στην κοινωνία καθρεφτίζει ό,τι συμβαίνει μέσα στο άτομο.
Οι συζητήσεις αυτές περί καινοτομίας ακούγονται με τις ιδέες που πολλές φορές έχω: φαίνονται εντυπωσιακές, αλλά δεν τις υποστηρίζω στην πράξη, με ανάλογη δράση και στάση ζωής…και κάπου εκεί νιώθω ότι χάνεται το νόημα. Για να αποκτήσει μία ιδέα νόημα στην πράξη χρειάζεται συνεχής παρατήρηση της κάθε εμπειρίας, προσοχή στις λεπτομέρειες, επένδυση, αφοσίωση, προσπάθεια, ρίσκο, λάθος και επανεκκίνηση. Κι αυτό χρειάζεται να γίνει ατομικά για να γίνει και κοινωνικά.
Ο Σωκράτης είχε μιλήσει για το «γνῶθι σαυτόν»: πριν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον κόσμο, κατάλαβε τον εαυτό σου. Πώς μπορώ να καινοτομήσω, χωρίς να τολμώ να ακούσω και να παραδεχτώ άβολες αλήθειες και να δεχτώ ότι κάποιες πεποιθήσεις, διαδικασίες και πεπατημένες οδοί χρειάζονται αλλαγή, επειδή δε λειτουργούν πια;
Ίσως η καινοτομία να προϋποθέτει στροφή στο άτομο, διαρκή αμφισβήτηση και αναζήτηση της γνώσης. Ίσως να προϋποθέτει αποδοχή της φθοράς που φέρνει η δράση και όχι της φθοράς που φέρνει η αδράνεια… Ίσως η καινοτομία να είναι ένας προσωπικός αγώνας για αλλαγή σκέψης και πλεύσης…
Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE