Με αφορμή την πρόσφατη εθνική τραγωδία, νομίζω ότι στην Ελλάδα αποτελεί παράδοση η περιφρόνηση του πράσινου και το κάψιμο των δασών. Με σκοπό, σχεδόν πάντα, τα βοσκοτόπια μέχρι το 1936 (που απαγορεύτηκε η βοσκή γιδιών σε δάση) και την τσιμεντοποίηση μετά το 1950.
Οι μεγάλες πυρκαγιές των τελευταίων ετών δεν είναι βέβαια οι μόνες, ούτε οι τελευταίες στη χώρα μας. Οι νεότεροι Έλληνες είμαστε μανιακοί με την οικοδομή, το τσιμέντο και την άναρχη δόμηση, παντού, σε παραλίες, κάμπους και βουνά. Οικοδομές πάνω στην άμμο και στη στάχτη. Κανένας δεν νοιάζεται για ποιότητα ζωής, για τις νέες γενιές, για την Ελλάδα. Τσιμέντο να γίνει!
Ο HenriBelle, Γάλλος διπλωμάτης στην Αθήνα επί πέντε χρόνια και φιλέλληνας, μετά από ταξίδι του στην Εύβοια γράφει το 1874 (ταξίδι στην Ελλάδα, Ιστορητής, 1ος τόμος σ. 222): «Μπροστά στα μάτια μας ξεδιπλώνονται διαδοχικά υπέροχοι πίνακες, εκπληκτικοί ορίζοντες. Μα οι μακριές μαύρες λουρίδες, που άφησε πίσω της η πυρκαγιά, μάς γεμίζουν θλίψη. Αυτές οι φωτιές ξεκινούν συχνά από εμπρησμό και ποτέ δεν καταφέρνουν να ανακαλύψουν τους ενόχους που συχνά προστατεύονται, αν δεν ενθαρρύνονται κιόλας από τους δασοφύλακες…
»Πολύ συχνά επίσης οι νομάδες βοσκοί καίνε από αμέλεια ή και από κακία μεγάλες δασικές εκτάσεις, με το σκοπό να αποκτήσουν κάποια βοσκοτόπια για τα κοπάδια τους.
»Οι αρχές αφήνουν στο έλεος της φωτιάς ολόκληρες επαρχίες, χωρίς να κάνουν τίποτα, για να σταματήσουν ή να περιορίσουν το κακό, ούτε για να καταστείλουν ένα έγκλημα, που ο νόμος τιμωρεί με πολύ αυστηρές ποινές.
»Έτυχε να δούμε με τα μάτια μας, κατά τη σύντομη παραμονή μας στην Κύμη, ένα τέτοιο δείγμα της καταστροφής που συντελείται σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Πυκνός καπνός κάλυπτε το βουνό σε πλάτος δύο χιλιομέτρων και σκοτείνιαζε τον ήλιο. ‘Δεν είναι τίποτα’, μάς είπε ο εστιάτορας που μάς σερβίριζε μισό αρνί ψητό. ‘Δεν είναι τίποτα, καίγεται το βουνό’. ‘Α! και ποιος έβαλε τη φωτιά;’. ‘Ποιος ξέρει;’, απάντησε ο τύπος σηκώνοντας τους ώμους. ‘Ίσως κάποιος βοσκός’. ‘Μα δεν έστειλαν κόσμο να σβήσει τη φωτιά;’. Ο άνθρωπος μάς κοίταξε έκπληκτος, χωρίς ν’ απαντήσει, σαν να μας θεωρούσε τρελούς. ‘Κι αν καεί ολόκληρο το βουνό;’. ‘Ε, και ύστερα, τι πειράζει. Ανήκει στο κράτος!’.
Άντε τώρα να βάλεις μέσα σε τέτοιου είδους κεφάλι τη θεωρία της αποψίλωσης και των επιπτώσεών της στη γεωργία και στο κλίμα!».
Στις 27.7.2004 δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ «προφητική» επιστολή μου, για προληπτική προστασία της Πάρνηθας, που αναδημοσιεύθηκε και στο περιοδικό ΚΟΡΦΕΣ.
Ως συστηματικός ορειβάτης παντός καιρού (γνωστός ως «φανελάκιας») στην Πάρνηθα από το 1950, με περίπου 40.000 ώρες ορειβασίας, ως εθελοντής «πυροσβέστης» με πείρα από δεκάδες πυρκαγιές και ως πυροπαθής (δύο φορές), τόνιζα, με επιχειρήματα, γιατί είναι καταλυτικής σημασίας η συστηματική πυροφύλαξη και πρόληψη των πυρκαγιών. Και ότι, αν πιάσει φωτιά, η Πάρνηθα δεν σώζεται. Γι αυτό και πρότεινα: «Μοναδική λύση να αναλάβει ο στρατός την προληπτική πυροφύλαξη της Πάρνηθας»!!
Τεράστιος και ανώμαλος όγκος 300.000 στρεμμάτων με ισοϋψή καμπύλη 125 χιλιομέτρων σε υψόμετρο 600 μέτρων (όπου κατοικώ), έχει πολλές και απότομες βουνοκορφές, βαθιές και δύσβατες χαράδρες με μεγάλα ρεύματα αέρα και πυκνό πευκοδάσος και ελατοδάσος με ξερά και ημίξερα δένδρα.
Δυστυχώς, το 2007, επαληθεύτηκαν οι βάσιμοι φόβοι μου.
Επισημαίνω ότι, η Πάρνηθα, δεν καταστράφηκε ούτε στην Κατοχή, που ο κόσμος είχε μεγάλες ανάγκες για καυσόξυλα, έστω για λίγα κουκουνάρια. Γιατί, τότε, την προστάτεψαν οι Γερμανοί.
Επαναλαμβάνω την ανωτέρω πρόταση για συστηματική πυροφύλαξη με στρατιώτες, στα υπάρχοντα 2-3 πυροφυλάκια όλο το καλοκαίρι, ώστε να εξασφαλίζεται η ταχύτερη δυνατή επέμβαση αεροπλάνων και άλλων πυροσβεστικών δυνάμεων.
Αχρείαστα να είναι, αλλά στην Ελλάδα ζούμε!
Σημείωση: Το ανωτέρω άρθρο μου δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες «ΤΑ ΝΕΑ» στις 8.8.2018 και «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» στις 16.8.2018, με τίτλους επιλογής τους.
Τώρα που κατασίγασε ο νευρώδης θόρυβος γύρω από την πρόταση αύξησης της αμοιβής των βουλευτών για τη συμμετοχή του σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, αξίζει ένας περίπατος στο γεγονός.
Συμβαίνει τακτικά στην Ελλάδα.
Όταν πρόκειται να κατατεθεί προς ψήφισε έναν νομοσχέδιο, που ενδέχεται να προκαλέσει την κοινή γνώμη, πριν έρθει στη Βουλή διολισθαίνει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Αυτά, κατά τη γνώριμη τακτική τους, το μεγαλοποιούν για να πονέσει.
Αν ο αντίκτυπος είναι αρνητικός, τίθεται σε αγρανάπαυση.
Μόλις κοπάσει ο θόρυβος, επανακάμπτει και ακολουθεί την πορεία υλοποίησης.
Στην προκειμένη περίπτωση η πρόταση επέλεξε ολισθηρό δρόμο. Γιατί διανύεται εποχή λιτότητας έντονης, με αβέβαιη τη σύντομη υποχώρηση.
Άλλωστε δεν είχε κατακαθίσει η σκόνη από άλλα παρόμοια περιστατικά.
Για τις αποδοχές των βουλευτών γράφηκαν και γράφονται πολλά.
Οι πολλοί, μάλλον από ανεπιτυχή πληροφόρηση ή λαθεμένη εκτίμηση, συγκλίνουν στην άποψη ότι οι αποδοχές των βουλευτών είναι υπερβολικές.
Λίγοι που μελετούν το θέμα και κάνουν συγκρίσεις με τις αμοιβές βουλευτών άλλων χωρών, εναρμονίζονται στην άποψη ότι είναι πενιχρές.
Πράγματι στην Ελλάδα τυγχάνουν μικρής αποζημίωσης. Αυτό βέβαια συμβαίνει γιατί η χώρα είναι φτωχή.
Το βιοτικό επίπεδο παραμένει χαμηλό. Η μία λιτότητα διαδέχεται την άλλη.
Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία όμως ο βουλευτής επιβάλλεται να είναι οικονομικά άνετος.
Με την οικονομική άνεση αποφεύγεται η αναζήτηση πόρων από άλλες πηγές.
Ο βουλευτής πέρα από τις υποχρεώσεις του στη Βουλή, καλείται να βρίσκεται κοντά στο λαό της περιφέρειας του. Είναι απαίτηση δική μας.
Γάμοι, βαφτίσια, κηδείες, εορτές και πανηγύρια, άλλες εκδηλώσεις επιζητούν την παρουσία του.
Ο βουλευτής δεν εκπροσωπεί μόνο τον τόπον καταγωγής του. Είναι αντιπρόσωπος ολόκληρού νομού. Οι υποχρεώσεις επομένως πολλαπλές.
Γι’ αυτό η πολιτεία φροντίζει ένα μέρος των απολαβών τους να μείνουν ανέγγιχτες από τις δαγκάνες του κράτους.
Για τη διεκπεραίωση με επιτυχία των καθηκόντων στη Βουλή, δικαιούται το διορισμό ειδικών συμβούλων.
Είναι και αυτά τα έξοδα της μισθοδοσίας αυτών, μέρος της αποζημίωσής τους.
Σίγουρα δεν κερδίζουν τόσα πολλά, να κολυμπούν στα πλούτη. Απολαμβάνουν όμως όσα τους επιτρέπουν να ζουν άνετα. Ν’ ανταποκρίνονται μ’ επάρκεια στα καθήκοντά τους.
Σ’ εποχές οικονομικής κρίσης, λιτότητας, καλό είναι να αποφεύγουν αυξήσεις στα εισοδήματα τους από το κράτος.
Όχι μόνο ν’ αποφεύγουν να διεκδικούν αλλά να δείχνουν με τη στάση τους, ότι συμμερίζονται τις θυσίες των άλλων.
Σύνηθες αλλά απαράδεκτο φαινόμενο. Όταν μία εκδήλωση, ένα έργο βρίσκεται σε εξέλιξη ή στο τέλος, αρχίζει η κριτική.
Μία επίμονη και επίπονη κριτική η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις δύναται ν’ αλλάξει την πορεία τους
Μία εκδήλωση, εθνική, τοπική, εορταστική, πανηγυρική, προγραμματίζεται αρκετό χρονικό διάστημα πριν υλοποιηθεί. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα οι κριτές και οι άλλοι αδρανούν, χωρίς να κάνουν προτάσεις, παρατηρήσεις.
Ξιφουλκούν όμως όταν έλθει το τέλος. Στο κρίσιμο ερώτημα αν εισακούεται ο πολίτης, έχω μία απάντηση.
Αν και είναι δύσκολο να γίνει η κατανοητή η υπόδειξη, δεν χάνεται ο κόσμος αν υποβληθεί. Άλλωστε γι’ αυτό λέγεται συχνά.
Λέγε λέγε στο τέλος κάτι μένει.
Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην υλοποίηση τους.
Είναι γνωστό ότι η επιτυχής ολοκλήρωση τους, συμβάλλει στην ανάπτυξη, στην πρόοδο, στην προβολή του τόπου.
Θετική είναι η επίδραση τους στον ευαίσθητο τομέα του τουρισμού.
Όπως λέγεται σ’ αυτή την κατεύθυνση κινείται το ενδιαφέρον της Πατρίδας μας.
Να αναπτυχθεί ο τουρισμός.
Όλο το χρόνο να υπάρχει αξιόλογη τουριστική κίνηση.
Η πόλη μας, όμως υποστηρίζεται, φαίνεται άλλωστε, πλούσια έχει τα φόντα για καλύτερες μέρες.
Συνδέσαμε τον τουρισμό με τα καραβάνια των ξένων.
Όμως και η συμβολή του εσωτερικού τουρισμού δίνει ώθηση είναι επωφελής.
Είναι πικρή η διαπίστωση. Ότι το δικαίωμα της αναψυχής, των επισκέψεων όπου εκδηλώνονται ευχάριστα γεγονότα, στοιχίζουν πανάκριβα.
Με τους εξαντλητικούς ρυθμούς όμως που πορεύονται σήμερα οι άνθρωποι, έχουν ανάγκη για περισσότερο ελεύθερο χρόνο.
Να τους δοθεί η ευκαιρία να ψυχαγωγηθούν. Να αποκτήσουν ευρύτερες γνώσεις.
Ιδιαίτερα στα θέματα που έχουν σχέση με την ιστορία, τη θρησκεία, τη γεωγραφία, τον πολιτισμό των τόπων αλλά και άλλων θεμάτων της κοινωνικής ζωής.
Με την επιτόπια παρουσία του ο άνθρωπος, κατανοεί καλύτερα τι συνέβη.
Αν μάλιστα εντυπωσιαστεί από την όλη εμφάνιση του έργου, της εκδήλωσης, γίνεται ο επιτυχέστερος διαφημιστής.
Παρατείνει την παραμονή του. Επανέρχεται και πάλι. Επιλέγει την πόλη για τις θερινές ή χειμωνιάτικες διακοπές του.
Προφανείς οι λόγοι που επιβάλλουν προγραμματισμό, οργάνωση σε όποια εκδήλωση καλείται κόσμος.
Αλλά ας μη διαφεύγει της προσοχής.
Όλα σήμερα αποτιμώνται με ευρώ. Όσο περισσότερα διατίθενται, τόσο άριστα είναι τα αποτελέσματα.
Οι άνθρωποι είναι απαιτητικοί. Δεν τους αρκεί το ένα, έστω και αν είναι υπέροχο.
Επιδιώκουν τη σύνδεση του, του κυρίου γεγονότος, με μία σειρά άλλων παραστάσεων.
Για τους επισκέπτες αλλά και τους ντόπιους, είναι μία ευκαιρία μία αντίπραξη ζωής, μία αντιστάθμιση στην αλλοτριωμένη καθημερινότητα.
Ο άνθρωπος ανανεώνει τα ενδιαφέροντά του.
Ανακαλύπτει νέες δημιουργικές δραστηριότητες. Πλουτίζει τις γνώσεις του.
Σε κοιτάζω. Με δυσκολία κάνεις πλέον τα πάντα. Επικεντρώνομαι στα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Οι πολλές ρυτίδες διακόπτουν απότομα την αρμονία που κάποτε υπήρχε. Άτιμες πληγές του ανελέητου χρόνου !
Δεν αποστρέφω το βλέμμα μου παρά την άσχημη επίθεση της σάρκας γύρω από τα μάτια σου και πάνω στα χέρια σου. Δημιουργώ με την βοήθεια της φαντασίας μου την παλιά σου εικόνα. Τότε που έτρεχες ανέμελα στις αλάνες με κοντό παντελονάκι και γόνατα ματωμένα από το άτσαλο παιχνίδι με τους φίλους. Τότε που βουτούσες το φαγητό μέσα από την λαμαρίνα κι ας έκαιγε και το πετούσες όπως όπως στο στόμα για να μην χάσεις την παρέα που σου πετούσε πετρούλες στο τζάμι. Τότε που χαμογελούσες αβίαστα ..
Σταματάω το κρυφοκοίταγμα. Δεν θέλω να ενοχληθείς… Το χλωμό σου πρόσωπο μου θυμίζει τον πατέρα , τον παππού ,τον θείο ,τον αδελφό ,τον φίλο ,τον συνάδελφο ,τον συνάνθρωπο…
Αυτές οι αράδες είναι για σένα άγνωστε … για σένα που έχεις όλο τον σεβασμό μου …