Όλοι συμφωνούν και συγκλίνουν στην άποψη ότι η   Ναυπακτία έχει όλες τις προϋποθέσεις για να καταστεί ένα από τα πιο ισχυρά κέντρα εναλλακτικού τουρισμού. Η πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού κ. Σπήλιου Λιβανού  και η δήλωσή του ότι «Η Ναυπακτία μπορεί να καταστεί παγκόσμιο κέντρο εναλλακτικού τουρισμού συνδεόμενο με τον πρωτογενή τομέα» ενισχύει την κοινά αποδεκτή πεποίθηση διασυνδέοντας τον  τουρισμό με τον πρωτογενή τομέα.  Είναι λοιπόν μια ακόμη καλή υπενθύμιση και ευκαιρία να κινητοποιηθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, ώστε να μπορέσει κάποτε αυτή η πεποίθηση να γίνει και      πραγματικότητα.

Στον εναλλακτικό τουρισμό εντάσσεται ο αγροτουρισμός, που στην περιοχή της Ναυπακτίας και ιδιαίτερα στο      ορεινό κομμάτι της έχουν αναπτυχθεί τέτοιες δράσεις κυρίως με τη δημιουργία αγροτουριστικών καταλυμάτων μέσα από τα προγράμματα κυρίως του leader. Παρόλα αυτά ακόμα και σήμερα δεν μπορούμε να πούμε ότι ο αγροτουρισμός στην περιοχή μας, όπως εξάλλου και στην υπόλοιπη Ελλάδα, έχει καταφέρει να συμμορφωθεί με το θεωρητικό πλαίσιο του ορισμού του αγροτουρισμού ως αγρόκτημα-κατάλυμα, ούτε έχει ενσωματωθεί στο ελληνικό τρόπο ζωής ή στο επιχειρηματικό πνεύμα. Και είναι απορίας άξιο που στη χώρα μας ο συνδυασμός γεωργίας και τουρισμού παραμένει σε εμβρυακό στάδιο παρόλο που τόσο η γεωργία όσο και ο τουρισμός είναι οικονομικά κινητήριες δυνάμεις.

Τα καταλύματα από μόνα τους ή η δημιουργία επιχειρήσεων με αντικείμενο τον εναλλακτικό  τουρισμό όταν  λειτουργούν αυτόνομα και αποκομμένα  χωρίς διασύνδεση τόσο μεταξύ τους όσο και με τον πρωτογενή τομέα δεν μπορούν να καταστήσουν τη Ναυπακτία κέντρο   εναλλακτικού τουρισμού.

Χρειάζεται ένα πλέγμα ενεργειών και δράσεων προκειμένου να διασφαλιστούν οι προϋποθέσεις ώστε να βρεθούν οι άνθρωποι που θα αποφασίσουν να επενδύσουν σε τέτοιες δράσεις, που θα μπορούν να είναι βιώσιμες.

Γιατί ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι κάποιος νέος αποφασίσει να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη των γονιών και των παππούδων για να ενταχθεί σε προγράμματα βιολογικής καλλιέργειας ή κτηνοτροφίας, το πιθανότερο ως και βέβαιο είναι ότι θα απογοητευθεί και θα τα παρατήσει.      Και ο βασικότερος λόγος πέρα από το λαβύρινθο της γραφειοκρατίας είναι ο μη αντιμετωπίσιμος ανταγωνισμός στην προώθηση και διάθεση των προϊόντων του.   Τι αξία έχει να ανήκει ο ίδιος στους βιολογικούς παραγωγούς και να πουλάει τα εμπορεύματά του στην ίδια και ακόμη χαμηλότερη τιμή από τα βιομηχανοποιημένα αντίστοιχα προϊόντα; Χαμένος εκατό τοις εκατό θα βρεθεί και πιθανότατα φορτωμένος και με χρέη.

Γιατί ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι τα παραγόμενα προϊόντα θα προωθούνται στα καταλύματα και τις τουριστικές επιχειρήσεις της περιοχής, ποιες από αυτές μπορούν να τα αγοράσουν; Οι τιμές των ντόπιων προϊόντων δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να ανταγωνιστούν τις τιμές των μεγαθηρίων.

Φαύλος κύκλος.

Μια λύση για το πρόβλημα θα μπορούσε να είναι οι   συνεταιρισμοί και οι ομάδες παραγωγών. Δυστυχώς η μέχρι τώρα εμπειρία στο συνεταιριστικό κίνημα είναι   απογοητευτική. Και δυστυχώς δεν είναι ακόμα εφικτή ούτε η διάθεση για συνεργασία, ώστε να φτιαχτεί ένα δίκτυο παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων στη Ναυπακτία.

Η κρίση, υποστηρίζουν κάποιοι, δημιουργεί ευκαιρίες. Όμως το μοντέλο του αγροτουρισμού, της καθετοποιημένης παραγωγής και του εναλλακτικού τουρισμού  δεν μπορεί να προχωρήσει με μεμονωμένες πρωτοβουλίες, χρειάζεται οργανωμένες και προπαντός τολμηρές  πολιτικές παρεμβάσεις.