Επαναλαμβάνεται συχνά, ανησυχητικά συxνά θα έλεγε κανείς! Σε άλλους παρατηρείται σε πιο ήπια μορφή, σε άλλους πάλι μιλάμε για έξαρση με διαστάσεις μάστιγας.
Τα λεγόμενα σιγουράκια και δεδομένα έχουν πάρει κόσμο και κοσμάκη στον λαιμό τους κι αποτελούν τον λήθαργο της προσπάθειας καθώς αποκοιμίζουν θέληση και πάθος, για το κάτι παραπάνω.
Ποια είναι όμως αυτά τα σιγουράκια και σε ποιούς τομείς εντοπίζονται ως επί το πλείστον;
Η απάντηση είναι σύντομη κι απλή: ΠΑΝΤΟΥ!
Στον συναισθηματικό τομέα για παράδειγμα αφήνουμε πολλές φορές την σχέση που έχουμε στην τύχη της ,ενεργοποιώντας τον “αυτόματο πιλότο”. Αλλοτινά κομπλιμέντα αυθόρμητα ή έστω και γλυκόλογα όμοια με κείνα των σχολιαρό παιδων, ξαφνικά απουσιάζουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Το αδιάφορο ανεβοκατέβασμα των ώμων αντικαθιστά το “δεν ξέρω”, το κούνημα του κεφαλιού ανάλογα με τον τρόπο που θα γίνει, παίρνει την θέση του καθαρού “ναι” ή “όχι”.
Η σπίθα της νόστιμης ως ένα σημείο ζήλειας ή αυτή η μικρή ανησυχία στο βλέμμα για το αν ο σύντροφός μας ενδιαφέρεται ακόμη ερωτικά για μας αργοσβήνει. Λειτουργεί περισσότερο η ρουτίνα παρά η έκπληξη της στιγμής. Δεν υπολογίζουμε πια με την ενδεχόμενη αλλαγή στον συναισθηματικό κόσμο του εραστή, συζύγου, συντρόφου μας.
Δεν κάνουμε καμία προσπάθεια να τον “κερδίσουμε” ξανά, καθώς δεν αισθανόμαστε ότι τον χάσαμε και ποτέ. Είναι εξάλλου πάντα στην διάθεσή μας, το σιγουράκι, το δεδομένο μας! Και κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα πέφτουμε από τα σύννεφα όταν βρεθούμε ξαφνικά μόνοι…
Στον επαγγελματικό τομέα δεν αλλάζουν και πολλά, ιδίως όταν αισθανόμαστε ότι έχουμε κατακτήσει την κορυφή. Το “Αλήθεια ποιος μπορεί να με κουνήσει από τη θέση μου;” γιγαντώνεται σε τέτοιο σημείο που καλύπτει ακόμη και την ίδια μας την προσωπικότητα.
Το καμπανάκι της αέναης προσπάθειας για την διατήρηση αυτού που με τον έναν ή άλλον τρόπο καταφέραμε, ούτε που ηχεί στα αυτιά μας, τόσο πολύ μας έχει καταπιεί η σιγουριά του δεδομένου!
Ο καλλιτέχνης θεωρεί το γκελ στο κοινό δεδομένο, ο συγγραφέας την μανιέρα του αρκετή για να συνεχίσει να πουλάει, ο δάσκαλος τον επαναλαμβανόμενο τρόπο διδασκαλίας του, το απόλυτο σιγουράκι, γιατί να “κουραστεί” με κάτι διαφορετικό;
Κι εδώ απόσταση από την προσπάθεια για βελτίωση, κι εδώ εφησυχασμός!
Στην πορεία της ζωής μας θα υπάρξουν πολλές στιγμές που θα αισθανθούμε ότι είμαστε πλέον καλυμμένοι σε όλα . Ας μην αφήσουμε το απατηλό του δεδομένου να μας μετατρέψει σε πιόνι του!
Δεδομένα και σιγουράκια δεν υπάρχουν πάντα και στον τζόγο, είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχουν στην ζωή και στις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα;
Με απεργιακή συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Κεφαλόβρυσου, τίμησαν τα μέλη συνδικάτων και συλλόγων εργαζόμενων και συνταξιούχων του ΠΑΜΕ, στη Ναύπακτο, την Εργατική Πρωτομαγιά..
Στους χαιρετισμούς έγινε αναφορά στους διαχρονικούς αγώνες, από το Σικάγο του 1886 έως τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, μέχρι και το σήμερα.
Ακολούθησε κατάθεση λουλουδιών από αντιπροσωπεία των συνδικάτων στο μνημείο της εθνικής αντίστασης, στην πλατεία Ησιόδου.
«Την 1η Μάη του 2026 πιάνουμε το κόκκινο νήμα που συνδέει τους αγώνες της τάξης μας για“έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων”. Βαδίζουμε στον δρόμο της ανατροπής που χάραξαν οι ήρωες και πρωτοπόροι της ταξικής πάλης, από τους εργάτες του Σικάγο του 1886 μέχρι τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την 1η Μάη του 1944».
Τώρα είναι η ώρα να βγει με ορμή στο προσκήνιο η εργατική τάξη, να συγκρουστεί με την πολιτική του κέρδους, που εγκληματεί καθημερινά στους χώρους δουλειάς, τσακίζει μισθούς, εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, που σέρνει τον λαό στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
140 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών που σφράγισε την πάλη για το 8ωρο, ο αγώνας στις σύγχρονες συνθήκες για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, δεν είναι ουτοπία. Είναι σύγχρονη, ρεαλιστική και απολύτως αναγκαία διεκδίκηση, εμπνευσμένη από τις μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της εργατικής τάξης και από τις δυνατότητες του καιρού μας.
Σε μια περίοδο που η παραγωγικότητα της εργασίας, η επιστήμη, η τεχνολογία και η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν φτάσει σε πρωτόγνωρα, αδιανόητα για άλλες εποχές επίπεδα, δεν μπορεί να χωρά ούτε ως σκέψη ο εργαζόμενος να ζει με εξάντληση, ανασφάλεια και ατέλειωτες ώρες δουλειάς.
Δεν θα πληρώσουμε τα σπασμένα του πολέμου τους!
Αγώνας ενάντια σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, επιχειρηματικούς ομίλους, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα του ευρωατλαντισμού, που επιτίθενται ανοιχτά στα δικαιώματά μας, επιβάλλοντας 13ωρα, διευθέτηση χρόνου εργασίας, ελαστικά ωράρια, εντατικοποίηση στο πλαίσιο πολεμικής οικονομίας.
Τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά και τους νεκρούς της τάξης μας!
Με οργάνωση και αγώνα απέναντι στην εγκληματική πολιτική του κέρδους! Καμία εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα κόμματα που στηρίζουν την πολιτική της εκμετάλλευσης και του πολέμου.
Δύο κόσμοι συγκρούονται στο συνδικαλιστικό κίνημα
Οπως έδειξε και το πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εκφράζονται διαχρονικά δύο κόσμοι.
Εμπνεόμαστε από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες, δίνουμε υπόσχεση στους αγώνες του μέλλοντος. Να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην εξουσία του κεφαλαίου, να σπάσουν οριστικά τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους, αδικία και καταπίεση.
Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά – Ζήτω η παγκόσμια εργατική τάξη
Αποκαλώ τον εαυτό μου σύμβουλο καινοτομίας. Πρόσφατα άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς σημαίνει καινοτομία. Τα τελευταία χρόνια ακούγεται συνέχεια η λέξη «καινοτομία» σε επιχειρηματικές, πολιτικές και τεχνολογικές συζητήσεις: καινοτομία και βελτίωση της αποδοτικότητας, καινοτομία και κλιματική διαχείριση, καινοτομία και τεχνολογική ανάπτυξη, και πάει λέγοντας. Ενώ, όμως, η καινοτομία χρησιμοποιείται διαρκώς και φαίνεται να έχει κεντρικό ρόλο στον δημόσιο διάλογο, στερείται συγκεκριμένου νοήματος, επιτρέποντας διάφορες ερμηνείες και πεδία δράσης για το ποιος και τι θα ορίσει το μέλλον.
Αρχικά, σκέφτηκα ότι η έλλειψη αντικειμενικού νοήματος είναι ενοχλητική, επειδή δεν δίνει μία σαφή λύση και συγκεκριμένο τρόπο δράσης. Κι αυτό επειδή έχω την τάση και τη συνήθεια να δίνω λύσεις και να απλοποιώ διαδικασίες…γρήγορα. Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η έλλειψη αντικειμενικού νοήματος αφήνει μεγάλο χώρο και ελευθερία για δημιουργικότητα και διαμόρφωση της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, μας δίνει ελευθερία να διαμορφώσουμε τις συνθήκες της ζωής μας, δημιουργώντας νόημα στην πράξη αντί να το αναζητούμε στις ιδέες. Κι αυτό από μόνο του είναι καινοτομία.
Το ναυάγιο Vasa διδάσκει πώς, πλήσιάζοντας τους νεκρούς, μπορούμε να μάθουμε περισσότερα για το νόημα της ζωής. Τι μπορούμε, λοιπόν, να μάθουμε για το νόημα της ζωής από τους νεκρούς φιλόσοφους; Ο Σοπενχάουερ είχε πει: «Ο κόσμος είναι η αναπαράσταση μου». Σε κοινωνικό επίπεδο, μιλάμε για ιδέες που μοιάζουν καινοτόμες στα λόγια, αλλά στην πράξη μένουμε πίσω στην επίλυση παγιωμένων προβλημάτων (π.χ. υποδομές, γραφεικοκρατία κ.λπ.). Όμως, ό,τι είναι έξω στην κοινωνία καθρεφτίζει ό,τι συμβαίνει μέσα στο άτομο.
Οι συζητήσεις αυτές περί καινοτομίας ακούγονται με τις ιδέες που πολλές φορές έχω: φαίνονται εντυπωσιακές, αλλά δεν τις υποστηρίζω στην πράξη, με ανάλογη δράση και στάση ζωής…και κάπου εκεί νιώθω ότι χάνεται το νόημα. Για να αποκτήσει μία ιδέα νόημα στην πράξη χρειάζεται συνεχής παρατήρηση της κάθε εμπειρίας, προσοχή στις λεπτομέρειες, επένδυση, αφοσίωση, προσπάθεια, ρίσκο, λάθος και επανεκκίνηση. Κι αυτό χρειάζεται να γίνει ατομικά για να γίνει και κοινωνικά.
Ο Σωκράτης είχε μιλήσει για το «γνῶθι σαυτόν»: πριν προσπαθήσεις να καταλάβεις τον κόσμο, κατάλαβε τον εαυτό σου. Πώς μπορώ να καινοτομήσω, χωρίς να τολμώ να ακούσω και να παραδεχτώ άβολες αλήθειες και να δεχτώ ότι κάποιες πεποιθήσεις, διαδικασίες και πεπατημένες οδοί χρειάζονται αλλαγή, επειδή δε λειτουργούν πια;
Ίσως η καινοτομία να προϋποθέτει στροφή στο άτομο, διαρκή αμφισβήτηση και αναζήτηση της γνώσης. Ίσως να προϋποθέτει αποδοχή της φθοράς που φέρνει η δράση και όχι της φθοράς που φέρνει η αδράνεια… Ίσως η καινοτομία να είναι ένας προσωπικός αγώνας για αλλαγή σκέψης και πλεύσης…
Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE