Με προγραμματική δέσμευση εννέα σημείων αποφασίστηκε η συμφωνία κοινής πορείας των δημοτικών παρατάξεων «Ενωτική Πρωτοβουλία» και «Ανανέωση και Δημιουργία», με τους επικεφαλής Τάκη Λουκόπουλο και Γιώργο Γούλα να «δίνουν τα χέρια» χθες το βράδυ.
Το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας είναι το παρακάτω:
Οι δύο παρατάξεις δεν συστήθηκαν προεκλογικά προκειμένου να εξυπηρετήσουν προσωπικές στρατηγικές. Σήμερα διαμορφώνουν τη βάση μιας νικηφόρας αυτοδιοικητικής πλειοψηφικής πρότασης.
Η Ανανέωση και Δημιουργία από το 2014 έχει θέσει στην κρίση του εκλογικού σώματος το πρόγραμμά της. Πολλά στοιχεία του προγράμματος αυτού έγιναν αποδεκτά και υλοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της τρέχουσας θητείας από την πλειοψηφία της Ενωτικής Πρωτοβουλίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον ξυλοδιάδρομο Γριμπόβου-Λιμένος, το καταφύγιο τουριστικών σκαφών αναψυχής αντί για μαρίνα, το Ξενία και άλλα.
Τα πέντε αυτά χρόνια υπήρξαν και διαφωνίες. Σε κάθε περίπτωση όμως οι συγκλίσεις και οι διαφωνίες μεταξύ των δύο Παρατάξεων ήταν αποτέλεσμα σύγκρουσης και σύνθεσης ιδεών και απόψεων και όχι ατόμων ή προσωπικών συμφερόντων.
Η πάλη των ιδεών αυτά τα πέντε χρόνια και η αλλαγή μεγάλου μέρους της σύνθεσης τους έχουν δημιουργήσει κλίμα εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας μεταξύ των στελεχών των δύο παρατάξεων.
Σήμερα, υπό το φως της απλής αναλογικής που θεσμικά επιβάλλει την μετεκλογική συνεργασία πάμε ένα βήμα παραπέρα και, ανάμεσα στις δύο εκλογικές Κυριακές, δημόσια και πάνω από το τραπέζι θέτουμε τους άξονες μιας προγραμματικής συμφωνίας που οδηγούν σε μια συνεκτική προγραμματική δέσμευση.Αντί να ανταλλάξουμε καρέκλες, προτιμούμε τη σύνθεση των ιδεών δημόσια και πριν τις εκλογές.
Οι προγραμματικές μας δεσμεύσεις περιλαμβάνουν:
Την ανάδειξη της ναυμαχίας του Lepantoμε τρόπο που να οδηγεί στην τοπική τουριστική ανάπτυξη.
Ανάδειξη του παραλιακού μετώπου του Δήμου, από τον Μόρνο έως τον Εύηνο.
Ανάδειξη των αναπτυξιακών και τουριστικών δυνατοτήτων του ορεινού όγκου με την ανάπτυξη όλων των μορφών τουρισμού και την καθιέρωση της Ορεινής Ναυπακτίας ως brandname.
Παρεμβάσεις στο κυκλοφοριακό ζήτημα της πόλης της Ναυπάκτου το οποίο υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής και υπονομεύει την τοπική ανάπτυξη.
Παρεμβάσεις που υποστηρίζουν τη μέγιστη δυνατή διαφάνεια στη διαχείριση του Δήμου.
Προώθηση της ψηφιακής αυτοδιοίκησης με υιοθέτηση των μέσων που υλοποιούν την Ψηφιακή Κοινωνία και Οικονομία.
Μετάβαση της Ναυπακτίας σε Πράσινο Δήμο με την ενεργειακή αναβάθμιση κτιρίων, την υιοθέτηση μέσων ενεργειακής αυτονομίας και, μηχανισμούς εξοικονόμησης ενέργειας.
Άμεση και στοχευμένη ανανέωση του στόλου των οχημάτων του Δήμου, με υιοθέτηση μέσων διαφανούς διαχείρισης του κόστους συντήρησής τους.
Την δίκαιη ανάπτυξη όλων των περιοχών και κοινοτήτων του Δήμου, με ισόρροπη και αναλογική κατανομή πόρων και μέσων σε κάθε μία από αυτές με αντικειμενικά κριτήρια.
Πέρα από τις προγραμματικές συγκλίσεις όμως, στη μάχη της σύνθεσης των ιδεών κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι άνθρωποι. Θεωρώντας ότι τηρείται αυτή η προϋπόθεση, προχωράμε σε κοινή πορεία για την επόμενη δημοτική πλειοψηφία.
Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, Θεόδωρου Λιβάνιου, εγκρίθηκε η ένταξη του έργου «Άρση Επικινδυνότητας Παράκαμψης Ναυπάκτου» της Εθνικής Οδού Αντιρρίου – Ναυπάκτου – Ιτέας στο Τομεακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης (ΤΠΑ) του Υπουργείου Εσωτερικών 2026-2030.
Δικαιούχος της πράξης είναι η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και ο συνολικός προϋπολογισμός ανέρχεται στα 3.5 εκατ. ευρώ, με χρηματοδότηση από το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης (ΕΠΑ).
Με το συγκεκριμένο έργο (εντάσσεται στον Άξονα Προτεραιότητας «Οδική ασφάλεια») προβλέπεται η αποκατάσταση και αναβάθμιση της περιμετρικής Ναυπάκτου, σε ένα τμήμα περίπου 10 χιλιομέτρων, το οποίο εκτείνεται από τον ισόπεδο κόμβο Πλατανίτη έως τη γέφυρα του ποταμού Μόρνου.
Οι προγραμματισμένες παρεμβάσεις περιλαμβάνουν άρση τοπικών καταπτώσεων, τοπικές επεμβάσεις αντιστήριξης και τοποθέτηση φραχτών ανάσχεσης βραχοπτώσεων, απόξεση του υφιστάμενου οδοστρώματος και κατασκευή νέας ασφαλτικής στρώσης κυκλοφορίας υψηλής αντοχής, αντικατάσταση και συμπλήρωση μεταλλικών στηθαίων ασφαλείας για την προστασία των οδηγών, ανανέωση της οριζόντιας και κατακόρυφης σήμανσης, με χρήση υλικών υψηλής ανακλαστικότητας, εργασίες καθαρισμού της παρόδιας ζώνης, αποκατάσταση των τεχνικών έργων αποστράγγισης και βαφές σηράγγων.
Οι πληρωμές του Τομεακού Προγράμματος Μελισσοκομίας, έχουν ολοκληρωθεί όμως, ανέδειξαν τις βαθιές στρεβλώσεις και την απουσία τεχνοκρατικού σχεδιασμού από πλευράς ΥΠΑΑΤ. Επιβεβαίωσαν την αδυναμία του κράτους να κάνει μία τετριμμένη πληρωμή με δίκαιο τρόπο. Επιβεβαίωσαν ακόμη μία φορά, με περίτρανο τρόπο, ότι τελικά ο χειρότερος εχθρός του Έλληνα αγρότη και δη, μελισσοκόμου είναι το ίδιο το κράτος. Ένα κράτος που σε κάθε στιγμή και ευκαιρία κλέβει κυριολεκτικά τον μελισσοκόμο μόνο και μόνο επειδή μπορεί.
Ο μελισσοκόμος μία φορά το χρόνο (Σεπτέμβριο έως Νοέμβριο) κάνει δήλωση διαχείμασης όπου εκεί δηλώνει τον αριθμό μελισσών που κατέχει ως τελικό αριθμό. Αυτός ο αριθμός τον συνοδεύει μέχρι του χρόνου που θα κάνει νέα δήλωση διαχείμασης.
Βάσει αυτής της δήλωσης και του αριθμού μελισσών, δικαιούται ένα ποσοστό επιστρεφόμενων χρημάτων από αυτά που έχει ήδη ξοδέψει κατά την διάρκεια του έτους. Οι πληρωμές αυτές πραγματοποιούνται τον Οκτώβριο του επόμενου έτους. Δηλαδή τα χρήματα που δικαιούται ως επιστρεφόμενα για το έτος 2025, τα πληρώθηκε τώρα, Οκτώβριο του 2026.
Το παράδοξο, παράλογο και ανήθικο συμβαίνει μόνο στην περίπτωση που ο αριθμός των μελισσών μειωθεί για οποιονδήποτε λόγο. Διότι εάν ο μελισσοκόμος έχει αυξήσει τον αριθμό του από πέρυσι, οι πληρωμές θα γίνουν με γνώμονα την αίτηση διαχείμασης. Λογικό και δίκαιο.
Εάν όμως δηλώσει μείωση μελισσών τότε οι πληρωμές γίνονται με γνώμονα την μείωση και όχι με την αίτηση διαχείμασης!!!
Πρόκειται για μία απαράδεκτη «μονομερή ασυμμετρία» του ελληνικού κράτους εις βάρος ενός παραγωγικού κλάδου. Ενός κράτους που καταχράται και τσαλαπατάει κάθε έννοια λογικής, σεβασμού και νομιμότητας έναντι της μελισσοκομίας, στην προκειμένη περίπτωση.
Η Μελισσοκομία είναι κλάδος ιδιαίτερα αναγκαίος τόσο για τα προϊόντα που προσφέρει στην διατροφή μας, όσο όμως και για το έργο που προσφέρει μέσω της επικονίασης. Κυρίως της επικονίασης. Χωρίς την επικονίαση δεν υπάρχει η φύση και χωρίς τον μελισσοκόμο δεν μπορεί να υπάρχει η μέλισσα πλέον λόγω ασθενειών.
Η πολιτική αυτή του Υπαατ, να “κλέβει” με πονηριές τον μελισσοκόμο, ίσως και άλλους κλάδους, με τέτοιον τρόπο δημιουργούν ορισμένα πολιτικά ερωτήματα. Με δεδομένο ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο φετινό αλλά παλαιότερο που έχει καταγγελθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπαατ ήδη 3 χρόνια πριν, θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό να μάθουμε τα εξής:
Οι προηγούμενες ηγεσίες του Υπαατ, γνώριζαν ή όχι, αν και οφείλουν να γνωρίζουν, δεν έπραξαν το παραμικρό. Η νυν ηγεσία γνωρίζει κάτι για το θέμα;
Άραγε να έχει σκοπό να διορθώσει την αδικία και την διαδικασία πληρωμής;
Άραγε να υπάρχει η βούληση ώστε να αποδώσει τα οφειλόμενα χρήματα στους δικαιούχους που υπέστησαν αυτές τις αδικίες;
Θα μπορούσε να υπάρξει και μία ακόμη ερώτηση με τρία σκέλη: για ποιον λόγο, με ποια λογική και από ποιον αποφασίστηκε αυτό το παράλογο της πληρωμής, όμως δεν το θέτω διότι απάντηση δεν υπάρχει. Χάνονται τα … ίχνη, κατά το σύνηθες, όταν πρόκειται για ευθύνες!!!
Ευελπιστώντας για την διόρθωση του φαινομένου κι ας μην απαντηθούν τα ερωτήματα.