ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Το μανιτάρι που έλεγε ψέματα (γράφει η Χριστίνα Καρρά)
Γιατί …όλοι μας χρειαζόμαστε τα παραμύθια.
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα τεράστιο δάσος που σαν κι αυτό δεύτερο δεν το έβρισκες πουθενά. Τα δέντρα του έφταναν μέχρι τον ουρανό, ενώ κάποια από αυτά κουβαλούσαν νόστιμους, λαχταριστούς καρπούς.
Πολλά πουλάκια κάθονταν πάνω στα κλαδάκια τους τιτιβίζοντας χαρούμενα από το πρωί ως το βράδυ και μερικά έχτιζαν στα πιο γερά κλαδιά τις φωλίτσες τους.
Γύρω γύρω από τα δέντρα μοσχομύριζαν λουλούδια πολύχρωμα και οι μελισσούλες χόρευαν από πάνω τους ενθουσιασμένες, τι γλυκό μελάκι που θα έφτιαχναν με την βοήθειά τους! Που και που εμφανίζονταν στο δάσος λαγοί ολόλευκοι σαν χιόνι κι ελάφια που έτρεχαν πιο γρήγορα κι από τον άνεμο!
Οι άνθρωποι το αγαπούσαν πολύ αυτό το δάσος και κάθε Σαββατοκύριακο έρχονταν εδώ με τις οικογένειές τους. Ήταν πάντα προσεκτικοί όταν έκαναν το πικ – νικ τους κάτω από τα δέντρα, δεν άφηναν κανένα σκουπίδι φεύγοντας.
Στο δάσος αυτό δίπλα από ένα γέρικο έλατο είχε φυτρώσει ένα μανιτάρι. Ήταν κόκκινο με λευκές βούλες και πράγματι ήταν πάρα πολύ όμορφο. Δυστυχώς δεν υπήρχαν άλλα μανιτάρια εκτός απ ’αυτό κι έτσι αισθανόταν συχνά μόνο.
Τα λουλούδια και τα ζωάκια του δάσους προσπάθησαν πολλές φορές να το κάνουν φίλο τους μα εκείνο δεν ήθελε. “Τι να σας κάνω εσάς;” έλεγε.” Έτσι κι αλλιώς εμένα δεν με αγαπάει κανείς, οι άνθρωποι μόνο εσάς θαυμάζουν, εμένα ούτε που με ακουμπούν!”
“Αφού είσαι επικίνδυνο για εκείνους βρε μανιτάρι μου!” του είπε κάποτε ένας σκίουρος την ώρα που πηδούσε από κλαδί σε κλαδί.
“Τι εννοείς;” θέλησε να μάθει το μανιτάρι κάπως θυμωμένα.
“Ε να είσαι δηλητηριώδες κι αν σε φάει κανείς μπορεί να πονέσει πολύ το στομαχάκι του. Για αυτό τον λόγο οι άνθρωποι σε αποφεύγουν, ούτε καν σε αγγίζουν!”
Το μανιτάρι δεν απάντησε, παρά άρχισε μονάχα να σκέφτεται. Κάτι έπρεπε να κάνει, δεν ήταν κατάσταση αυτή! Γιατί οι άνθρωποι να ασχολούνται με όλο το δάσος εκτός από εκείνο; Το μανιτάρι θα τους έδιωχνε, κι έτσι ούτε λουλούδια θα έκοβαν για να στολίσουν το βάζο τους, ούτε θα προτιμούσαν την σκιά των δέντρων, ούτε θα φωτογράφιζαν τα διάφορα ζωάκια.
Το επόμενο πρωί το μανιτάρι μιλούσε επίτηδες μόνο του. “Πω πω δασάκι μου τι κρίμα να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο! Δέντρα ,λουλούδια και ζωάκια είναι δηλητηριασμένα κι όποιος τα πλησιάσει μπορεί να αρρωστήσει. Πω πω τι κρίμα που τώρα οι άνθρωποι θα πρέπει να αναζητήσουν άλλο δάσος. Αχ πόσο μεγάλο κακό σε βρήκε δασάκι!”
Ο άνεμος που ήταν πολύ μεγάλος κουτσομπόλης κι όλη μέρα κι όλη νύχτα του άρεσε να σκορπάει παντού λογάκια και ήχους, σκόρπισε τις κουβέντες του μανιταριού στην πόλη όπου ζούσαν οι άνθρωποι. Εκείνοι φοβήθηκαν και λυπήθηκαν μαζί. Όσο κι αν το επιθυμούσαν δεν θα πήγαιναν ποτέ ξανά στο δάσος, ήταν πλέον επικίνδυνο για την υγεία τους. Το μανιτάρι αισθανόταν πολύ περήφανο με αυτό που είχε καταφέρει με το ψέμα του.
Kαι περνούσαν οι μέρες, περνούσαν οι μήνες, περνούσαν τα χρόνια και κανένας άνθρωπος δεν είχε επισκεφτεί ποτέ ξανά το δάσος ,αφού όλοι είχαν πιστέψει ένα ψέμα. Οι άνθρωποι ήταν όλη μέρα στεναχωρημένοι και δίχως δύναμη στο σώμα αφού τους έλειπε το οξυγόνο του δάσους.
Το δάσος ήταν πολύ λυπημένο και τα δέντρα είχαν χάσει σχεδόν όλα τους τα φύλλα και τους καρπούς. Τα πουλάκια δεν έχτιζαν πια φωλίτσες και είχαν σταματήσει το χαρωπό τιτίβισμα. Τα λουλούδια μαραίνονταν και οι μελισσούλες δεν μπορούσαν πια να φτιάξουν μέλι.
Το μανιτάρι κατάλαβε κάποια στιγμή πόσο άσχημο ήταν αυτό που είχε κάνει σε φυτά. ζώα κι ανθρώπους.
“Θα το διορθώσω” αποφάσισε. Με την βοήθεια του ανέμου οι άνθρωποι θα άκουγαν από το στόμα του τούτα τα λόγια: “Το δάσος είναι πάλι ακίνδυνο, μπορείτε να το χαρείτε όπως παλιά και να νιώθετε ευτυχισμένοι στην αγκαλιά της φύσης!”
Και οι άνθρωποι επέστρεψαν κι όλη η χαρά ζωγραφίστηκε στα πρόσωπά τους.
Από τότε το μανιτάρι δεν είπε ποτέ ξανά ψέματα.
Στο πλαίσιο της Εθνικής Δράσης κατά της Παιδικής Παχυσαρκίας του Υπουργείου Υγείας και της UNICEF, η επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου Πατρών, σε συνεργασία με το Ιδιωτικό Νηπιαγωγείο «Μικροί Ερευνητές», σας προσκαλεί σε μια ξεχωριστή γιορτή για μικρούς και μεγάλους, με στόχο την προώθηση της υγιεινής ζωής μέσα από παιχνίδι, δράση, γνώση και διασκέδαση!
-Ιππικός Όμιλος Ναυπάκτου
–Σάββατο 18 Απριλίου
-17:00 – 20:00
–Είσοδος Ελεύθερη
Φορέστε τα αθλητικά σας, πάρτε καπέλο & αντηλιακό και ελάτε να ζήσουμε μαζί μια μοναδική εμπειρία με:
- Παιδικές βόλτες με άλογα
- Παιχνίδια τσίρκου & ακροβατικά από την ομάδα των Σαλτιμπάγκων
- Δραστηριότητες κίνησης για παιδιά
- Διατροφικά εργαστήρια & δοκιμή υγιεινών σνακ
- Μουσική, χορό & πολλές εκπλήξεις
Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με παράσταση θεάτρου σκιών, με θέμα την προώθηση της υγιεινής ζωής, από τον καραγκιοζοπαίχτη Χρήστο Πατρινό.
Η δράση υλοποιείται με χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας – NextGenerationEU.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ παίρνει απρόβλεπτες διαστάσεις.
Κάθε τόσο κυκλοφορούν φήμες ότι οι αποκαλύψεις για εμπλοκή στις επιδοτήσεις και νέων πολιτικών προσώπων, αυξάνει τους τριγμούς στη συνοχή της Κυβέρνησης.
Κρίνεται θετική, για την ομαλή λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, η απόφαση για τη γρήγορη άρση της βουλευτικής ασυλίας των βουλευτών που εμπλέκονται στη σκανδαλώδη υπόθεση.
Ορθή είναι και η θέληση των βουλευτών να παραιτηθούν του προνομίου της ασυλίας τους.
Έτσι ικανοποιείται το εύλογο αίτημα της κοινωνίας.
Να γνωρίζει ποιοι είναι επίορκοι της υπόσχεσης που έδωσαν όταν αναλάμβαναν τα καθήκοντά τους.
Χρέος της Δικαιοσύνης, χωρίς αργοπορία, να προβεί στις ενδεδειγμένες ενέργειες.
Να κριθούν οι όποιες παραβάσεις των Νόμων.
Όσο παραμένει σε εκκρεμότητα η σκανδαλώδης υπόθεση, τόσο οργιάζουν οι φήμες.
Άλλες ομιλούν για προσπάθεια συγκάλυψης. Κάποιες για διαιώνιση στους βαθμούς απόδοσης Δικαιοσύνης
Μέχρι και ο κίνδυνος της στοχευμένης παραγραφής επισημαίνεται.
Να σημειωθεί ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αναδείχθηκε από ανώνυμη καταγγελία.
Στοιχειωμένη η καταγγελία δεν ήταν δυνατό να ριχθεί στον κάλαθο των αχρήστων ως ανώνυμη.
Τα στοιχεία που περιελάμβανε, με ονοματεπώνυμα και θέσεις στον ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτών που εμπλέκονταν, δεν άφηναν περιθώρια αδιαφορίας.
Έτσι ενεργοποιήθηκε το σύστημα της νόμιμης παρακολούθησης των τηλεφώνων των υπόπτων με τα γνωστά αποτελέσματα.
Παράλληλα καταγγέλθηκαν παρανομίες και στην αρμόδια εισαγγελική αρχή της Ενωμένης Ευρώπης.
Έτσι ήταν δύσκολη η απόκρυψη των γεγονότων.
Γεγονότα που κηλιδώνουν την πορεία αρκετών εκπροσώπων του ελληνικού λαού.
Η πολιτεία έχει βασική υποχρέωση να κλείσει τις ρωγμές που επιτρέπουν παρόμοια γεγονότα.
Με την καταδίκη, αν είναι ένοχοι, δύο, τριών πέντε βουλευτών, αν και όποτε τελεσφορήσει, δε σταματά η κακοδιαχείριση.
Απαιτούνται ριζικές τομές σε θέματα που έχουν σχέση με οικονομικές παροχές, όπως οι επιδοτήσεις.
Να λειτουργούν οι υπηρεσίες του κράτους, στην εξυπηρέτηση των πολιτών, ώστε να είναι περιττή κάθε έξωθεν παρέμβαση.
Μ’ αυτόν τον τρόπο, παύει το γραφείο του βουλευτή να πλημμυρίζει από αιτήματα, λογικά ή παράλογα.
Έτσι αποφεύγεται το παράπονό του. Αν δεν ακούω τις παρακλήσεις των ανθρώπων της περιφέρειάς μου, τότε τι εκπρόσωπός τους λογαριάζομαι.
Δικαιολογίες ότι αυτά τα δυσμενή φαινόμενα που αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό είναι γνωστή και διαρκής παθογένεια του ελληνικού λαού, είναι αστείες.
Όπως και αυτή. Μήπως και οι άλλοι, όταν ήτανε στην εξουσία, τα ίδια δεν έκαναν;
Προσωπικά, απ’ όσα τουλάχιστον λέγονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πιστεύω δεν είναι κολάσιμες όλες οι περιπτώσεις.
Να γιατί είναι πολύτιμη η ταχεία διαλεύκανση του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ.
Πριν δύο μήνες, επισκέφθηκα την Στοκχόλμη για πρώτη φορά. Πήγα εκεί ως συντονίστρια μιας πρότασης χρηματοδότησης για την απανθρακοποίηση ενός εργοστασίου παραγωγής χάλυβα. Είχα μόνο μία μέρα στη διάθεσή μου για εξερεύνηση. Χρειαζόμουν να περπατήσω στη σιωπή, επειδή είχα περάσει τις προηγούμενες δύο ημέρες μιλώντας συνεχώς με κόσμο. Αφού περπάτησα περίπου 20 χιλιόμετρα χωρίς να το καταλάβω, κατέληξα στο μουσείο Vasa. Αρχικά, δίστασα να μπω· δεν ήμουν σίγουρη αν με ενδιέφερε να δω ένα σαπιοκάραβο που ανασύρθηκε από τον βυθό. Κάποιο ένστικτο με τράβηξε και μπήκα. Εκεί πέρασα τρεις από τις πιο συναρπαστικές ώρες της ζωής μου.
Το Vasa βούλιαξε πριν από 400 περίπου χρόνια στο πρώτο του ταξίδι, 1.500 μέτρα από το λιμάνι της Στοκχόλμης από όπου ξεκίνησε. Η τοποθεσία του στον βυθό ξεχάστηκε για αιώνες, μέχρι που ξαναεντοπίστηκε στα τέλη της δεκαετίας 1950, και τελικά ανασύρθηκε το 1961 μετά από γιγαντιαίες προσπάθειες ανεξάρτητων ερευνητών. Έκτοτε, εκτίθεται στο μουσείο που φέρει το όνομα του. Είναι το μεγαλύτερο ξύλινο πλοίο που έχει ποτέ ανασυρθεί και διατηρείται ακόμη. Έμαθα ότι 95% του πλοίου έχει παραμείνει ακέραιο μέσα στους αιώνες, λόγω της χαμηλής αλατότητας της Βαλτικής.
Περίπου 150 άτομα ταξίδευαν με το Vasa, εκ των οποίων 30-50 έχασαν τη ζωή τους όταν το πλοίο βυθίστηκε. Το Vasa ήταν ένα τεχνολογικό επίτευγμα που απέτυχε λόγω αστοχιών σχεδιασμού και πολιτικών πιέσεων για γρήγορη κατασκευή. Στην προσπάθεια τους οι άνθρωποι να φτιάξουν το πιο πρωτοποριακό και επιβλητικό πολεμικό πλοίο της εποχής, παρέβλεψαν βασικές λεπτομέρειες ασφαλείας. Παρέβλεψαν τους επιβάτες, οι οποίοι έγιναν αναλώσιμοι, σαν να έσβηναν, σαν να ήταν φευγαλέοι.
Αιώνες αργότερα, ήταν η ανθρώπινη θέληση που κατάφερε να ανασύρει το πλοίο, αλλά και να ανακατασκευάσει ό,τι είχε χαθεί. Λες και ο άνθρωπος προσπάθησε να διορθώσει το λάθος, βάζοντας τους επιβάτες που χάθηκαν στο προσκήνιο. Κάθε σορός που σώθηκε έχει ένα όνομα, μια ταυτότητα, μια ιστορία και συνοδεύεται από ρούχα και αντικείμενα που του ανήκαν. Ένιωσα ότι ήταν ένας φόρος τιμής για κάθε ζωή που είχε χαθεί. Το μουσείο παρουσιάζει το Vasa ως ζωντανό οργανισμό που ταξιδεύει και εξελίσσεται στον χρόνο, για να θυμίζει ταυτόχρονα την ματαιοδοξία αλλά και το μεγαλείο του ανθρώπου.
Σε μια γωνιά του μουσείου υπήρχε μια οθόνη που απεικόνιζε το βυθό να κινείται. Κάθισα σε έναν καναπέ μπροστά από την οθόνη και έβαλα τα ακουστικά για τους επισκέπτες. Μια βαθιά και ήρεμη φωνή μιλούσε για το πώς, πλησιάζοντας τους νεκρούς, μπορούμε να μάθουμε πιο πολλά για τη ζωή. Η φωνή καλούσε τους επισκέπτες να σαρώσουν ένα QR code και να γράψουν τις σκέψεις τους για τη ζωή και τον θάνατο. Οι σκέψεις αυτές αναδύονταν ανώνυμα από το βυθό στην οθόνη. Τις κοιτούσα απορροφημένη για ώρα, μέχρι που έγραψα κι εγώ τη δική μου: «Θέλω να αφιερώσω τη ζωή μου σε έναν σκοπό». Πρόσφατα, έφερα στο μυαλό μου αυτό που είχα γράψει και σκέφτηκα ότι ίσως ο σκοπός να είναι μπροστά μου, στις λεπτομέρειες που παραβλέπω όταν βιάζομαι να διεκπεραιώσω… Ίσως κάθε σκέψη, λέξη και πράξη να έχει τις απαντήσεις που ψάχνω…
Ερικέττη Σέρβου – Σύμβουλος καινοτομίας και co-founder της AskE
Το NFC του κινητού μας, κάνει πολύ περισσότερα από πληρωμές
Αμαρτίες…
«Όλα τούμπα» στο γενικό ξερίζωμα για την πικροδάφνη
Φεστιβάλ Υγείας στον Ιππικό Όμιλο Ναυπάκτου το Σάββατο
Η απόδοση ευθυνών
Το Σάββατο 18 Απριλίου το «6ο Διασυλλογικό Rapid Φιλίας Ναυπάκτου»
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ6 έτη agoΔωρεάν ένσημα σε ανέργους μέχρι τη σύνταξη
-
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ-ΣΥΝΔΡΟΜΗ8 έτη ago -
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ8 έτη agoΗ σωστή σειρά εφαρμογής των προϊόντων ομορφιάς
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ7 έτη agoΤα νέα δεδομένα για τα Πολεοδομικά της Ναυπάκτου
-
ΚΟΙΝΩΝΙΑ6 έτη agoΟι 5 πιο ενεργοβόρες συσκευές στο σπίτι
-
ΡΕΠΟΡΤΑΖ5 έτη agoΒοήθεια στο Σπίτι: Βγήκε ο πρώτος Πίνακας με όσους προηγούνται – Προθεσμία για τα δικαιολογητικά
-
ΡΕΠΟΡΤΑΖ7 έτη agoΑπό τα μαθητικά θρανία στα αμφιθέατρα
-
ΕΛΛΑΔΑ8 έτη agoΜάντρα τέλος;