Ανεξάρτητα τι πιστεύει ο κόσμος για την εγκυρότητα της αποτίμησης της διάθεσης του εκλογικού σώματος στις παραμονές των εθνικών εκλογών, αυτή την περίοδο, επιβεβαιώνεται μία πραγματικότητα.
Βαρύτατες είναι η επιπτώσεις για τον οικογενειακό προϋπολογισμό αλλά και για την οικονομία της Ελλάδας, ύστερα από τις διαδοχικές ανατιμήσεις των ειδών πρώτης ανάγκης.
Επισημαίνεται μάλιστα από ειδικούς ότι η αυξήσεις των ειδών βασική σημασίας, πλήττουν περισσότερο τους οικονομικά αδύνατους.
Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ελληνική οικονομία, από τις επιλογές των Κυβερνήσεων των τελευταίων ετών, εξελίσσεται σε αγχόνη για τις νέες και τους νέους.
Ένα απροσδόκητο γεγονός που συναντάται, δυστυχώς και σε προηγμένες χώρες.
Διαβάζω σ’ έγκριτη οικονομική εφημερίδα ότι έντεκα εκατομμύρια νέες και νέοι στην Ευρώπη, είναι εκτός εργασίας και εκπαίδευσης.
Δεν συμμετέχουν σε κάποιο πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης.
Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, οι μισές μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αδυνατούν να βρουν εργαζόμενους με τις κατάλληλες δεξιότητες.
Πρώτα η ανεργία ερχόταν ως εφιάλτης. Τώρα εξελίσσεται σε βεβαιότητα.
Εδραιώνεται η βεβαιότητα ότι ένας στους τέσσερις νέους είναι θύματα της ανεργίας.
Οι αιτίες είναι γνωστές στην κοινωνία, χωρίς να επιδέχονται αμφισβήτηση.
Μονοπωλιακά κυκλώματα στις αγορές.
Ο ανταγωνισμός είναι μάλλον ανύπαρκτος. Και βέβαια η μεγαλύτερη πληγή.
Η εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από το πετρέλαιο.
Το πετρέλαιο που εδώ και κάποιους μήνες οι τιμές του τραβούν την ανηφόρα.
Όχι βέβαια μ’ ελαφρά πηδηματάκια άλλα με επώδυνα άλματα.
Η μη σωστή αντιμετώπισή τους διογκώνει το πρόβλημα της ανεργίας.
Είναι κοινό μυστικό. Νέες και νέοι με σπουδές και επιστημονικές περγαμηνές ή με ειδικότητες απαραίτητες στον παραγωγικό τομέα, αδυνατούν να βρουν απασχόληση.
Ό,τι χειρότερο για τη χώρα μας. Αναζητούν εργασία στο εξωτερικό.
Το Ιντερνέτ, οι συγγενείς και φίλοι που διαβιούν στο εξωτερικό, οι νέες και οι νέοι που σπουδάζουν στην αλλοδαπή, πρόθυμοι να βοηθήσουν στη φυγή.
Μπορεί και οι άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μαστίζονται από την ανεργία.
Όμως προκειμένου να δεχτούν έτοιμους επιστήμονες, έχουν ανοιχτές διεξόδους.
Η Ελλάδα όχι μόνο μειώνει τον πληθυσμό της αλλά χάνει έτοιμους επιστήμονες.
Αυτούς για τους οποίους δαπάνησε τεράστια χρηματικά ποσά να τους εκπαιδεύσει.
Αυτούς που θεωρητικά ήταν έτοιμοι να πάρουν στα χέρια τους τη σκυτάλη για την ανάπτυξη της χώρας.
Στην προεκλογική περίοδο οι υποσχέσεις δίνουν και παίρνουν.
Ευεργετικά μέτρα για την επάνοδο στα πάτρια των επιστημόνων που εργάζονται στο εξωτερικό.
Δραστήρια μέτρα για να κρατηθούν στη χώρα τους οι νέοι επιστήμονες.
Δυστυχώς όμως. Έπεα πτερόεντα που μετά το κλείσιμο της κάλπης, πέταξαν.
Υπάρχει τρόπος να σταματήσει η αφαίμαξη του επιστημονικού προσωπικού;
Επιβάλλεται να υπάρξει.
Είναι ένας τομέας που δεν αφήνει περιθώρια αποτυχίας.
Διάχυτη πλανάται, πριν από πολλά χρόνια, μία δυσάρεστη υποψία.
Αν τα χρήματα τα οποία προσφέρουν, οι πλούσιοι από τα κέρδη τους, η πτωχοί από το υστέρημά τους, για φιλανθρωπικούς σκοπούς, πηγαίνουν εκεί απ’ όπου πηγάζει το αίτημα οικονομικής βοήθειας.
Προηγήθηκε μία μακρόχρονη περίοδος που έδειχνε, σε καθημερινή βάση, με το έργο και τον τρόπο λειτουργίας των φιλανθρωπικών φορέων, ότι άξιζαν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Η αξιοπιστία στηριζόταν σε θεμέλια ισχυρών βάσεων.
Αποτέλεσμα αυτής, σε συνδυασμό με την έμφυτη αρετή του ελληνικού λαού, την αλληλεγγύη, η φιλανθρωπία, απλωνόταν, μεγαλουργούσε.
Η οργανώσεις ή τα μεμονωμένα άτομα που διαχειρίζονταν της δωρεές, λειτουργούσαν με τις αδιαπραγμάτευτες αρχές της διαφάνειας και της λογοδοσίας.
Σημαντικά αποτελέσματα σημειώθηκαν στον ελληνικό χώρο.
Τόσο στην ανακούφιση απλών ανθρώπων που βρέθηκαν στην ανάγκη να ζητήσουν βοήθεια, όσο και στην κατασκευή έργων απαραίτητων στην τοπική κοινωνία αλλά και πανελλήνια ευρύτερα.
Τα γεγονότα όμως που διαδέχτηκαν αυτό το υπέροχο και εποικοδομητικό δέσιμο, σταδιακά άρχισε να κλονίζεται.
Θα έλεγε κανείς ότι βάσκανος μοίρα χτύπησε αυτή την αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Όμως δεν ήταν αυτή η αιτία.
Η δυσπιστία, επιφανειακή στο ξεκίνημά της, με την πάροδο των χρόνων απέκτησε βαθιές ρίζες.
Η κρίση αξιών στην κοινωνία, η επέλαση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, έφεραν την καχυποψία.
Σ’ αυτό συνετέλεσε και η στάση των οργανώσεων που ζητούν την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού.
Αλλά απόφυγαν να λειτουργούν με οργάνωση και συνέπεια.
Λησμόνησαν ή έθεσαν σε αδράνεια την υποχρέωση τους να λογοδοτούν για τα χρήματα που διαχειρίζονται.
Μία λογοδοσία τόσο προς τους αποδέκτες της βοήθειας όσο και προς εκείνους που καταβάλλουν τον οβολό τους.
Οι επιτήδειοι λοιπόν εκμεταλλεύονται καταστάσεις και θησαυρίζουν ή προκαλούν με την πολυτελή διαβίωση τους.
Ο πολίτης όμως γιατί εμπιστεύεται μία οργάνωση, συχνά ενός ατόμου, αλλά με ηχηρό πονεμένο τίτλο;
Γιατί δεν έρευνά τη δράση της οργάνωσης στον τομέα που αυτή, υποτίθεται, ότι δραστηριοποιείται;
Ευκολόπιστος ο κόσμος της φιλανθρωπίας, της αγάπης προς τον πλησίον, της γνώσης του πόνου της κοινωνίας, πέφτει στην παγίδα.
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η κοινωνία των πολιτών στο πέρασμα των χρόνων, έδωσε σημαντικό έργο, κάλυψε κενά με γόνιμο τρόπο.
Χτίστηκε ένας θεσμός που κατά γενική ομολογία απέδωσε.
Ήταν η εποχή της χρηστής διακίνησης των δωρεών.
Τα πάντα ρει και ουδέν μένει.
Ακολούθησε η διάβρωση του θεσμού από τη διαφθορά, την κρίση των αξιών.
Επέμβαση του κράτους άργησε.
Ο πολίτης επωμίζεται την ευθύνη της παρακολούθησης του έργου, της διαφάνειας της προσωπικότητας, της οργάνωσης.
Δεν μπορεί να είναι επιδημία διαφοράς όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας των τελευταίο καιρό.
Για εκείνους που κτίζουν την προσωπική τους ευημερία από την κλοπή των πόρων που προορίζονται για την πρόοδο του ελληνικού λαού.
Συστηματικοί φοροφυγάδες που μεταχειρίζονται κάθε είδους παρανομία, να φοροδιαφεύγουν.
Με τον τρόπο αυτό στερούν έσοδα από τα κρατικά ταμεία.
Γι’ αυτούς που εκμεταλλεύονται τον πόνο, την απελπισία των άλλων και πλουτίζουν.
Ο κόσμος και παλαιότερα και ιδιαίτερα σήμερα, έχει περί πολλού την αλληλεγγύη και προσφέρει, χωρίς να ερευνά.
Έτσι είναι εύκολο θύμα των επιτήδειων.
Λέει μία παροιμία: «Ο βήχας και ο παράς δεν κρύβονται».
Σωστή.
Και αυτοί που πλουτίζουν με παράνομες μεθόδους, επιδεικνύουν με προκλητικό τρόπο τα πλούτου τους.
Συμβαίνει όμως ένα τυχαίο γεγονός και ανακαλύπτονται.
Ή η παρατηρητικότητα κάποιου άσχετου με την παράνομη δράση του έξυπνου, φέρνει στο φως την ωμή πραγματικότητα.
Και διερωτάται ο πολίτης. Αν υπάρχει αξιόπιστος έλεγχος των αρμόδιων αρχών.
Αν αυτός δεν αποδίδει και έχει ανάγκη βελτιώσεων.
Αν επίορκοι λειτουργοί, υπεύθυνοι για τον έλεγχο των στοιχείων, διευκολύνουν την απάτη.
Φυσικά με το αζημίωτο, τη δωροδοκία.
Σίγουρα καταλήγει στο τρίτο αν .
Η διαφθορά απλώνει τα πλοκάμια της, από τα ανώτερα επίπεδα της διοίκησης μέχρι τα κατώτερα.
Ως τον απλό υπάλληλο που απαιτεί το δωράκι του να κάνει τη δουλειά του.
Αρωγοί όλης αυτής της ανομίας έρχονται τα παραθυράκια της γραφειοκρατίας.
Η πολυνομία και η ελαστικότητα των νόμων που οδηγούν σε αθωωτικές μεθοδεύσεις.
Έχει γίνει συνήθεια πια.
Ιδιαίτερα στα άτομα που συμμετείχαν σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.
Όλα τα πολιτικά κόμματα, έχουν ως προμετωπίδα του προγράμματος τους, σωστά δομημένου στα περισσότερα, την πάταξη της διαφθοράς.
Το σλόγκαν που κυριαρχεί στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, «θα τιμωρηθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού», δέχεται το σύνολο των χειροκροτημάτων του ακροατηρίου.
Μετά τις εκλογές καμία πρωτοβουλία στην κατεύθυνση της πάταξης της διαφοράς.
Έπεα πτερόεντα, λόγια φτερωτά, οι προεκλογικές υποσχέσεις.
Ξεχνιέται το επίμαχο χρέος της οργανωμένης πολιτείας.
Το πολιτικό σύστημα έχει υποχρέωση να τηρηθούν οι νόμοι.
Τήρηση των νόμων προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς διακρίσεις.
Σ’ όλη την Ελλάδα ηχούν όχι σήμαντρα αλλά καμπάνες της διαφθοράς.
Κατά κύριο λόγο οι εθνική εορτή μίας χώρας έχει σχέση,
με την έναρξη μιας πολεμικής σύρραξης,
μίας νικηφόρας έκβασης κάποιου αγώνα,
μίας ημέρας που αποκτήθηκε η ανεξαρτησία,
της εορτής του Προστάτη της Αγίου.
Στην Ελλάδα οι δύο εθνικές επέτειοι συνδέονται`
η μεν πρώτη, 23 Μαρτίου, με την έναρξη του Απελευθερωτικού Αγώνα του 1821,
η δε δεύτερη, 28 Οκτωβρίου, με την με την κήρυξη του πολέμου εναντίον της Ελλάδας και την ομόφωνη απόφαση του ελληνικού λαού να πολεμήσει για την Ελευθερία του.
Έχω την άποψη ότι σωστά καθιερώθηκαν οι ενάρξεις των αγώνων για την ελευθερία και όχι το τέλος, της απελευθέρωσης.
Αυτές εκφράζουν την ομοψυχία του ελληνικού λαού. Ν’ αγωνισθεί, να ζει ελεύθερος.
Σε όλες τις χώρες οι εθνικές εορτές εορτάζονται με μεγαλοπρέπεια και ποικιλία εκδηλώσεων.
Πρώτη θέση κατέχουν οι μεγαλειώδεις παρελάσεις. Παρελαύνει η σπουδάζουν νεολαία όλων των βαθμίδων.
Παρελαύνουν στρατιωτικά τμήματα όλων των όπλων.
Επιδεικνύονται ο σύγχρονος οπλισμός των Ενόπλων Δυνάμεων.
Συμμετέχουν απόμαχοι των πολέμων. Σύλλογοι και Σωματεία πολιτών.
Η συνθηματική ρήση που δεσπόζει αυτή τη μέρα είναι: «Για να θυμούνται μεγαλύτεροι και να μαθαίνουν οι νέοι».
Ο λαός με την παρουσία του στις παρελάσεις, αποδίδει φόρο τιμής στους ήρωες των αγώνων.
Τιμά τη λεβεντιά και ομορφιά των νέων, και το αγέρωχο και υψηλό φρόνημα των Ενόπλων Δυνάμεων.
Εγγύηση αν χρειαστεί, θα φανούν αντάξιοι των προγόνων τους που τη μέρα αυτή τιμώνται.
Προσφέρεται η ημέρα της Εθνικής εορτής για την ανάδειξη διεκδικήσεων του λαού;
Ασφαλώς όχι.
Δεν επιτυγχάνουν θετικό αποτέλεσμα.
Καθολική είναι η καταδίκη.
Θεωρείται, κάθε παραφωνία, βεβήλωση της μοναδικής ημέρας που επιθυμεί ενωμένο τον Ελληνικό λαό, όσο ποτέ άλλοτε.
Δυστυχώς παρατηρούνται καμία φορά έκτροπα που αμαυρώνουν την εορτή.
Το παρήγορη είναι ότι συνθλίβονται κάτω από την κατακραυγή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Μια ανησυχία υπάρχει. Αν παρασυρθούν σε έκτροπα νέες και νέοι που συντεταγμένα συμμετέχουν.
Στον εορτασμό σημαντική θέση, στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων κατέχει ο πανηγυρικός της ημέρας.
Η αναφορά στο γεγονός, έχω την άποψη, να είναι κατανοητή λιτή και σε ανεκτή χρονική διάρκεια.
Η σύνδεση γεγονότων, καταστάσεων, συμπεριφορών του τότε με το σήμερα, απαιτεί την αποφυγή πρόκλησης.
Βέβαια κάθε ενέργεια, ενώπιον κοινού, ενέχει πολιτική χροιά.
Πόσο απαραίτητο κρίνεται το τακτ της παρουσίασης.
Οπωσδήποτε αποφυγή δυσνόητων προτροπών και υπερβολικών νουθετημάτων.