Τη συνάντησα τυχαία σε μια εκδήλωση στο λιμάνι Μεσολογγίου. Καθόταν μόνη της και κοίταζε αυτούς που χόρευαν.
Στο μελαγχολικό της βλέμμα έβλεπες ξεκάθαρα την ψυχή της να κάνει τσαλίμια και να αιμορραγεί συγχρόνως.
Λίγο πιο κει καθόταν η ξαδέρφη μου. Τη φωτογράφισα.
Πλησίασα δειλά να ρωτήσω την ηλικιωμένη κυρία αν μου επιτρέπει να φωτογραφίσω κι εκείνη. Με πρόλαβε όμως. -Θα με βγάλεις κι εμένα μια φωτογραφία; Με ρώτησε.
-Ναι, ευχαρίστως. Αλλά πού θα σας βρω να σας τη δώσω; Δεν είμαι από δω.
-Από πού είσαι;
-Από τη Ναύπακτο. Αλλά έρχομαι συχνά εδώ.
-Πότε θα ξανάρθεις; Σε μια βδομάδα; Δέκα μέρες; Με ρώτησε με αγωνία.
-Δεν ξέρω. Πείτε μου πού να την αφήσω.
-Να μου τη δώσεις τώρα απάντησε-πίστευε πως μπορούσα να την εκτυπώσω εκείνη τη στιγμή.
-«Γιαγιά», της είπα κρατώντας της το χέρι, «δεν γίνεται τώρα». Πρέπει να πάω σε κατάστημα να την εκτυπώσω, προσπάθησα να της εξηγήσω ενώ ήμουν σχεδόν σίγουρη ότι δεν άκουσε τίποτα. Το ηχείο ήταν πάνω από το κεφάλι της. Μπορεί ακόμα και να μην καταλάβαινε τί της έλεγα.
– Να την αφήσω στο ζαχαροπλαστείο του κυρίου Πέτρου στην πλατεία;
Κούνησε το κεφάλι καταφατικά. Κρατούσε στα χέρια της ένα ματσάκι λουλούδια.
Τα λατρεύει σκέφτηκα. Το ίδιο κάνω κι εγώ σε κάθε μου απόδραση μαζεύω λουλούδια. Ντυμένη όμορφα με καθαρά ρούχα, καλοχτενισμένη, κι ένα φουλάρι στο λαιμό που πρόσθετε μια ιδιαίτερη πινελιά στο ντύσιμό της και την προστάτευε συνάμα από το κρύο. Μια φιγούρα που δεν περνούσε απαρατήρητη!
Θαυμάζω τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που κυκλοφορούν πάντα περιποιημένοι. Δείχνουν πόσο αγαπούν τη ζωή!
Έμεινα να κοιτάζω μια τους πολύχρωμους χαρταετούς στον ουρανό, μια τα μικρά παιδιά που έτρεχαν και γελούσαν και μια εκείνη που είχε χαθεί στις σκέψεις της.
Στο βάθος οι βάρκες και τα ψαροκάικα δεμένα στο λιμάνι.
Πόσες διαφορετικές εικόνες στον καμβά της ζωής!
Πόσες φουρτούνες να πέρασε κι εκείνη ψάχνοντας το λιμάνι της.
Το βρήκε άραγε ή ακόμα θαλασσοδέρνεται;
Διάφορα ερωτήματα βομβάρδιζαν το μυαλό μου και το κεφάλι μου άρχισε να βαραίνει λες και είχα πιει ένα βαρέλι κρασί.
Πάμε να χορέψουμε, πρότεινε η ξαδέρφη μου και την ακολούθησα αφήνοντας ένα μουδιασμένο χαμόγελο να σκάσει σαν πυροτέχνημα στα χείλη μου.
Την άφησα και μπήκα στο χορό αλλά η ματιά μου ήταν συνεχώς πάνω της.
Αναρωτιόμουν δεν έχει κανέναν αυτή η γυναίκα; Οικογένεια, φίλους, κάποιον τέλος πάντων να της κάνει παρέα μια τέτοια μέρα.
Μπήκα στη θέση της. Πόσο επώδυνη είναι η μοναξιά τέτοιες ώρες;
Ένιωθα πως είχα μερίδιο ευθύνης για τον πόνο της.
Πώς μπορούσα εγώ να χορεύω, όταν εκείνη καθόταν ακίνητη σε μια καρέκλα τελείως μόνη; Κάποια κυρία με έσπρωξε και με έβαλε χωρίς να με ρωτήσει να σύρω το χορό.
Ωστόσο εγώ έχανα τα βήματά μου γιατί πονούσα. Εκείνη τη στιγμή τη βλέπω να σηκώνεται με σκυμμένο το κεφάλι και αργόσυρτα βήματα και να φεύγει. Δεν έχασα χρόνο.
Έτρεξα προς το μέρος της, την πήρα από το χέρι και την έβαλα να σύρει το χορό.
Αν κάποιον έπρεπε να καμαρώσουμε ήταν εκείνη και μόνο εκείνη!
Στα πρώτα της κιόλας βήματα ξεχύθηκε στο πρόσωπό της όλος ο πόνος και η πίκρα που της έδωσε η ζωή.
Έσκυψε και πετούσε λίγα – λίγα τα λουλούδια που κρατούσε, με τέτοια ευλάβεια, λες κι εκείνη την ώρα κάποιον άγιο προσκυνούσε. Ίσως πάλι να φαντασιωνόταν κάποια στιγμή από τα νιάτα της που της πετούσαν λουλούδια όταν χόρευε. Μπορεί πάλι να μην το έκανε ποτέ κανένας για κείνη και της έμεινε ανεκπλήρωτη επιθυμία, παράπονο κρυφό και τώρα τα πρόσφερε στον εαυτό της. Μόνο εκείνη ξέρει.
Αφού τέλειωσε το χορό και έλαβε το θερμό χειροκρότημα όλων των παρευρισκόμενων, ένας ολόλαμπρος ήλιος ήρθε και θρονιάστηκε μέσα της.
Όρθωσε τους ώμους της, αποτίναξε προς στιγμή το φορτίο που κουβαλούσε και με μια αέρινη σβελτάδα πήγε και ξανακάθισε στη θέση της. Το σκοτάδι στο βλέμμα της είχε χαθεί. Ξαναμάζεψε λουλούδια κι έμεινε εκεί ως το τέλος της εκδήλωσης να μας παρακολουθεί.
Σε λίγο τα ηχεία έκλεισαν. Μπορούσαμε πια να συνεννοηθούμε.
Με μια παιδιάστικη αφέλεια, μου έδωσε το τηλέφωνό της, χωρίς να το ζητήσω, μου είπε το όνομά της και πού είναι το σπίτι της.
Ήθελα να τη ρωτήσω γιατί ήταν μόνη της αλλά δίστασα. Φοβήθηκα μήπως τις ξύσω πληγές. Ας γύριζε στη γωνίτσα της ανάλαφρη έστω για μια μέρα. Της άξιζε και το δικαιούταν -όπως ο καθένας μας άλλωστε.[1]
Υποσχέθηκα πως θα της τηλεφωνήσω να συναντηθούμε να της δώσω τη φωτογραφία.
Η κυρία Ελένη. Μια αρχόντισσα 90 χρονών μόνη! Μια αξιοπρεπέστατη κυρία -όπως και τόσες άλλες στην ηλικία της-που κρύβει περίτεχνα τον πόνο της και υπομένει καρτερικά τη μοναξιά της κοιτώντας μας στα μάτια.
29 & 30 Αυγούστουδύο ημέρες, τρεις διαφορετικές διαδρομές. Ένα βουνό γεμάτο ποδήλατα, φύση και δυνατές εμπειρίες!
Στις 29 & 30 Αυγούστου, η Άνω Χώρα γίνεται ξανά το επίκεντρο της ποδηλατικής δράσης, φιλοξενώντας για 16η συνεχόμενη χρονιά τους Ποδηλατικούς Αγώνες Ορεινής Ναυπακτίας.
Ένας θεσμός που μεγαλώνει μαζί με τους ανθρώπους του και έχει πλέον καθιερωθεί ως ένα ξεχωριστό αθλητικό γεγονός, συνδέοντας την ποδηλασία, τη φύση και την αυθεντική εμπειρία της Ορεινής Ναυπακτίας.
Αθλητές και φίλοι του ποδηλάτου από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας δίνουν και φέτος το ραντεβού τους στην Άνω Χώρα, έτοιμοι να ζήσουν διαδρομές ανάμεσα σε έλατα και καστανιές, σε ένα μοναδικό ορεινό τοπίο.
Από την ποδηλασία δρόμου των 35 km, μέχρι τις MTB διαδρομές των 26 km και 40 km, αλλά και την ξεχωριστή κατηγορία E-MTB 40 km, το πρόγραμμα δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής σε διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας και φυσικής κατάστασης.
Σάββατο 29 Αυγούστου… Αγώνας ποδηλασίας δρόμου 36 km, με εκκίνηση στις 18:00 από την πλατεία της Άνω Χώρας.
Κυριακή 30 Αυγούστου… Αγώνες ορεινής ποδηλασίας MTB 40 km και 26 km, καθώς και E-MTB 40 km, με εκκίνηση στις 10:30 από την πλατεία της Άνω Χώρας.
Περισσότερο όμως από ένας αγώνας, το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο αποτελεί μια αφορμή για να γνωρίσει κανείς έναν τόπο που προσφέρεται ιδανικά για ποδηλασία, δραστηριότητες στη φύση και εναλλακτικό τουρισμό.
Κοινός στόχος όλων είναι η ασφαλής και άρτια διεξαγωγή των αγώνων, αλλά και η ανάδειξη της Ορεινής Ναυπακτίας ως ενός τόπου όπου ο αθλητισμός συναντά τη φύση και γίνεται εμπειρία.
Σημαντικοί αρωγοί της φετινής διοργάνωσης είναι εταιρείες και προϊόντα που στηρίζουν έμπρακτα την προσπάθεια: Arla Protein επιδόρπια & ροφήματα, LURPAK βούτυρο, Νέα Οδός Α.Ε. – Ιόνια Οδός, ΓΕΦΥΡΑ Ρίου Αντιρρίου, ARRENA φυσικό μεταλλικό νερό, DOLE μπανάνες, Σκλαβενίτης super markets, Wet Hankies αντιμικροβιακά, Up Cycle – Fit and Shape stores, Theocar Advance Travel Δυτικής Ελλάδας, , Essex υγρό πλυντηρίου ρούχων, ΕΨΑ αναψυκτικά και Evlogia φυσικές μαρμελάδες.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η σταθερή παρουσία των φορέων που συμβάλλουν στην ασφάλεια και την υποστήριξη των αγώνων: το Κέντρο Υγείας Άνω Χώρας, το Δασαρχείο, η Τροχαία και η Πυροσβεστική Ναυπακτίας και η Εθελοντική Ομάδα Έρευνας & Διάσωσης Ε.Ο.Ε.Δ. Ι.Π. Μεσολογγίου. \
Μαζί τους, η Τοπική Κοινότητα, οι επαγγελματίες και επιχειρηματίες της περιοχής, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Χώρας και οι εθελοντές αποτελούν κάθε χρόνο αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της μεγάλης συλλογικής προσπάθειας.
Σε κατάσταση οριακής λειτουργίας βρίσκεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α., παραπέμποντας στην έκθεση της Ελληνικής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (Ε. Ε.Τ.Α.Α.).
Η εικόνα που περιγράφεται αφορά κυρίως τη διαχρονική υποστελέχωση των Δήμων, την ανεπαρκή χρηματοδότηση, την αύξηση των αρμοδιοτήτων χωρίς αντίστοιχη ενίσχυση των υπηρεσιών, αλλά και την αυξανόμενη προσφυγή σε ελαστικές μορφές εργασίας και ιδιωτικές αναθέσεις.
Η Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. υποστηρίζει ότι τα προβλήματα δεν αποτελούν αποτέλεσμα «κακής διαχείρισης» των εργαζομένων, αλλά συνδέονται με διαχρονικές πολιτικές επιλογές που, όπως επισημαίνει, έχουν αφήσει τους Ο.Τ.Α. χωρίς το αναγκαίο προσωπικό και τους απαραίτητους πόρους για να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες των πολιτών.
Δήμοι χωρίς προσωπικό, υπηρεσίες που υπολειτουργούν
Από την περίοδο των μνημονίων και μετά, χιλιάδες εργαζόμενοι αποχώρησαν λόγω συνταξιοδότησης χωρίς να αντικατασταθούν, ενώ σημαντικός αριθμός υπαλλήλων μετακινήθηκε μέσω της κινητικότητας σε άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου.
Την ίδια περίοδο, οι αρμοδιότητες των Δήμων διευρύνθηκαν σημαντικά.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη όταν πρόκειται για υπηρεσίες αιχμής, όπως η Καθαριότητα, το Πράσινο, οι Τεχνικές Υπηρεσίες, η Πολιτική Προστασία και οι κοινωνικές δομές.
Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία στον τομέα της Πολιτικής Προστασίας.
Οι Δήμοι καλούνται να αντιμετωπίσουν πυρκαγιές, πλημμύρες και ακραία καιρικά φαινόμενα, έχοντας περιορισμένο προσωπικό και ανεπαρκή εξοπλισμό.
Χρηματοδότηση, ένα ακόμη αγκάθι
Παράλληλα με την υποστελέχωση, η Π.Ο. Ε.-Ο.Τ. Α. αναφέρεται κα στη χρηματοδότηση των Δήμων. Οι ανάγκες αυξάνονται, το κόστος λειτουργίας ενισχύεται και οι αρμοδιότητες διευρύνονται, χωρίς να ακολουθούνται από αντίστοιχη και σταθερή κρατική χρηματοδότηση.
Η Ομοσπονδία δηλώνει ότι θα συνεχίσει τις κινητοποιήσεις και τις παρεμβάσεις της, υποστηρίζοντας ότι η ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αποτελεί προϋπόθεση για την παροχή ποιοτικών δημόσιων υπηρεσιών και την προστασία των εργαζομένων.
Το μήνυμα που επιχειρεί να αναδείξει είναι σαφές: χωρίς επαρκές προσωπικό και σταθερή χρηματοδότηση, οι Δήμοι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις αυξημένες ευθύνες τους. Και όσο οι δημοτικές υπηρεσίες αποδυναμώνονται, τόσο εντείνεται η συζήτηση για το ποιος θα καλύψει τελικά το κενό. πηγή:
Σε ανακοίνωσή της η Δημοτική Παράταξη «Αλλάζουμε Πλεύση» αναφέρει τα ακόλουθα:
“272.353 € για προσβάσιμες παραλίες χάθηκαν στον δρόμο – Και τώρα η Δημοτική Αρχή ζητά απλώς να βάλουμε την υπογραφή μας στη ματαίωση
Στη σημερινή συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής ήρθε προς ψήφιση η ματαίωση του έργου «Δημιουργία προσβάσιμων παραλιών στον Δήμο Ναυπακτίας», προϋπολογισμού 272.353,20 ευρώ.
Καταψηφίσαμε. Γιατί αρνούμαστε να αντιμετωπίσουμε ως μια απλή διοικητική διαδικασία την απώλεια μιας εξασφαλισμένης χρηματοδότησης που αφορούσε την πρόσβαση των ανθρώπων με αναπηρία στις παραλίες του Δήμου μας.
Και εδώ τα επίσημα στοιχεία μιλούν από μόνα τους.
Το έργο είχε εγκριθεί και χρηματοδοτηθεί από το Ταμείο Ανάκαμψης. Είχε προϋπολογισμό 272.353,20 ευρώ, είχε δημοπρατηθεί και η διαγωνιστική διαδικασία είχε προχωρήσει κανονικά.
Μάλιστα, με την υπ’ αριθ. 261/2026 απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής είχε ήδη κατακυρωθεί η σύμβαση στον ανάδοχο.
Και όμως, ένα έργο που έφτασε μέχρι την κατακύρωση δεν έγινε ποτέ σύμβαση και σήμερα οδηγείται σε ματαίωση.
Η ίδια η υπηρεσία του Δήμου αναφέρει ότι η χρηματοδότηση είχε καταληκτική ημερομηνία την 10η Ιουλίου 2026 και ότι δεν κατέστη δυνατό να ολοκληρωθούν εγκαίρως οι απαιτούμενες ενέργειες, με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον δυνατή η απορρόφηση της πίστωσης.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν σήμερα υπάρχει η νομική δυνατότητα να ματαιωθεί ο διαγωνισμός.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος άφησε ένα χρηματοδοτημένο έργο 272.353 ευρώ να φτάσει στην κατακύρωση και τελικά να χαθεί λόγω προθεσμιών.
Δεν αρκεί μια απόφαση ματαίωσης.
Η Δημοτική Αρχή οφείλει να εξηγήσει δημόσια:
Τι πήγε λάθος; Γιατί δεν ολοκληρώθηκαν εγκαίρως οι διαδικασίες; Ποιες ενέργειες έγιναν για να σωθεί η χρηματοδότηση; Και, κυρίως, τι θα γίνει τώρα με τις προσβάσιμες παραλίες της Ναυπακτίας;
Γιατί πίσω από τους αριθμούς, τις αποφάσεις και τις προθεσμίες υπάρχουν άνθρωποι.
Υπάρχουν συμπολίτες μας με αναπηρία και οικογένειες που δικαιούνται να απολαμβάνουν τη θάλασσα με αυτονομία, ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Η Ναυπακτία δεν μπορεί να χάνει εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις και μετά να περιοριζόμαστε στην τυπική επικύρωση της αποτυχίας.
Ζητούμε από τη Δημοτική Αρχή να αναλάβει την πολιτική ευθύνη που της αναλογεί και να παρουσιάσει άμεσα συγκεκριμένη λύση ώστε το έργο της προσβασιμότητας των παραλιών να υλοποιηθεί.
Γιατί μπορεί να χάθηκε η προθεσμία.
Μπορεί να χάθηκε η χρηματοδότηση.
Δεν επιτρέπεται όμως να χαθεί και η πρόσβαση.
Η προσβασιμότητα δεν είναι χάρη της Δημοτικής Αρχής προς τους ανθρώπους με αναπηρία. Είναι δικαίωμα.”