H Παπαχαραλάμπειος Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ναυπάκτου σας προσκαλεί στην παρουσίαση της νέας έκδοσής της με τίτλο «Ανθρώπων μνήμες: μαρτυρίες Ναυπακτίων τόμος Β» που κατέγραψε με μοναδικό τρόπο η κ. Ζωή Δενδραμή.
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 17 Νοεμβρίου στις 7:00 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου (Μπότσαρη 43 & Αγελάου) στη Ναύπακτο.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
Γεώργιος Α. Λαουρδέκης, με θέμα «Παραδοξολογίες σε αφηγήσεις Ναυπακτίων»
Ζωή Δενδραμή, με θέμα «Η γοητεία των προφορικών μαρτυριών»
Θα διαβαστούν αποσπάσματα από το βιβλίο από την Ελένη Ζαρκαδούλα και τον Λάμπρο Ξύτσα. Είσοδος ελεύθερη.
Πρόκειται για πενήντα μία μαρτυρίες προσώπων – συνεντεύξεις – που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα της Ναυπάκτου “εμπρός” από το 2007 ως το 2017 και οι οποίες παρουσιάζουν την εξέλιξη της Ναυπάκτου και της ευρύτερης περιοχής τα τελευταία 70 χρόνια.
Οι συνεντεύξεις αυτές έχουν ληφθεί από πρόσωπα που διαμένουν στη Ναυπακτία και τη Δωρίδα καθώς και άτομα που έζησαν στην περιοχή τα παιδικά τους χρόνια και σήμερα ζουν στο εξωτερικό.
Οι προφορικές αυτές μαρτυρίες παρέχουν άμεσα ενδιαφέροντα ιστορικά, κοινωνικά και λαογραφικά στοιχεία, ενώ οι αφηγήσεις της ζωής απλών ανθρώπων διευρύνουν και συμπληρώνουν την ιστορική μελέτη και την συλλογική μνήμη του Τόπου μας.
Με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών, Θεόδωρου Λιβάνιου, εγκρίθηκε η ένταξη του έργου «Άρση Επικινδυνότητας Παράκαμψης Ναυπάκτου» της Εθνικής Οδού Αντιρρίου – Ναυπάκτου – Ιτέας στο Τομεακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης (ΤΠΑ) του Υπουργείου Εσωτερικών 2026-2030.
Δικαιούχος της πράξης είναι η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και ο συνολικός προϋπολογισμός ανέρχεται στα 3.5 εκατ. ευρώ, με χρηματοδότηση από το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης (ΕΠΑ).
Με το συγκεκριμένο έργο (εντάσσεται στον Άξονα Προτεραιότητας «Οδική ασφάλεια») προβλέπεται η αποκατάσταση και αναβάθμιση της περιμετρικής Ναυπάκτου, σε ένα τμήμα περίπου 10 χιλιομέτρων, το οποίο εκτείνεται από τον ισόπεδο κόμβο Πλατανίτη έως τη γέφυρα του ποταμού Μόρνου.
Οι προγραμματισμένες παρεμβάσεις περιλαμβάνουν άρση τοπικών καταπτώσεων, τοπικές επεμβάσεις αντιστήριξης και τοποθέτηση φραχτών ανάσχεσης βραχοπτώσεων, απόξεση του υφιστάμενου οδοστρώματος και κατασκευή νέας ασφαλτικής στρώσης κυκλοφορίας υψηλής αντοχής, αντικατάσταση και συμπλήρωση μεταλλικών στηθαίων ασφαλείας για την προστασία των οδηγών, ανανέωση της οριζόντιας και κατακόρυφης σήμανσης, με χρήση υλικών υψηλής ανακλαστικότητας, εργασίες καθαρισμού της παρόδιας ζώνης, αποκατάσταση των τεχνικών έργων αποστράγγισης και βαφές σηράγγων.
Οι πληρωμές του Τομεακού Προγράμματος Μελισσοκομίας, έχουν ολοκληρωθεί όμως, ανέδειξαν τις βαθιές στρεβλώσεις και την απουσία τεχνοκρατικού σχεδιασμού από πλευράς ΥΠΑΑΤ. Επιβεβαίωσαν την αδυναμία του κράτους να κάνει μία τετριμμένη πληρωμή με δίκαιο τρόπο. Επιβεβαίωσαν ακόμη μία φορά, με περίτρανο τρόπο, ότι τελικά ο χειρότερος εχθρός του Έλληνα αγρότη και δη, μελισσοκόμου είναι το ίδιο το κράτος. Ένα κράτος που σε κάθε στιγμή και ευκαιρία κλέβει κυριολεκτικά τον μελισσοκόμο μόνο και μόνο επειδή μπορεί.
Ο μελισσοκόμος μία φορά το χρόνο (Σεπτέμβριο έως Νοέμβριο) κάνει δήλωση διαχείμασης όπου εκεί δηλώνει τον αριθμό μελισσών που κατέχει ως τελικό αριθμό. Αυτός ο αριθμός τον συνοδεύει μέχρι του χρόνου που θα κάνει νέα δήλωση διαχείμασης.
Βάσει αυτής της δήλωσης και του αριθμού μελισσών, δικαιούται ένα ποσοστό επιστρεφόμενων χρημάτων από αυτά που έχει ήδη ξοδέψει κατά την διάρκεια του έτους. Οι πληρωμές αυτές πραγματοποιούνται τον Οκτώβριο του επόμενου έτους. Δηλαδή τα χρήματα που δικαιούται ως επιστρεφόμενα για το έτος 2025, τα πληρώθηκε τώρα, Οκτώβριο του 2026.
Το παράδοξο, παράλογο και ανήθικο συμβαίνει μόνο στην περίπτωση που ο αριθμός των μελισσών μειωθεί για οποιονδήποτε λόγο. Διότι εάν ο μελισσοκόμος έχει αυξήσει τον αριθμό του από πέρυσι, οι πληρωμές θα γίνουν με γνώμονα την αίτηση διαχείμασης. Λογικό και δίκαιο.
Εάν όμως δηλώσει μείωση μελισσών τότε οι πληρωμές γίνονται με γνώμονα την μείωση και όχι με την αίτηση διαχείμασης!!!
Πρόκειται για μία απαράδεκτη «μονομερή ασυμμετρία» του ελληνικού κράτους εις βάρος ενός παραγωγικού κλάδου. Ενός κράτους που καταχράται και τσαλαπατάει κάθε έννοια λογικής, σεβασμού και νομιμότητας έναντι της μελισσοκομίας, στην προκειμένη περίπτωση.
Η Μελισσοκομία είναι κλάδος ιδιαίτερα αναγκαίος τόσο για τα προϊόντα που προσφέρει στην διατροφή μας, όσο όμως και για το έργο που προσφέρει μέσω της επικονίασης. Κυρίως της επικονίασης. Χωρίς την επικονίαση δεν υπάρχει η φύση και χωρίς τον μελισσοκόμο δεν μπορεί να υπάρχει η μέλισσα πλέον λόγω ασθενειών.
Η πολιτική αυτή του Υπαατ, να “κλέβει” με πονηριές τον μελισσοκόμο, ίσως και άλλους κλάδους, με τέτοιον τρόπο δημιουργούν ορισμένα πολιτικά ερωτήματα. Με δεδομένο ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο φετινό αλλά παλαιότερο που έχει καταγγελθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπαατ ήδη 3 χρόνια πριν, θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό να μάθουμε τα εξής:
Οι προηγούμενες ηγεσίες του Υπαατ, γνώριζαν ή όχι, αν και οφείλουν να γνωρίζουν, δεν έπραξαν το παραμικρό. Η νυν ηγεσία γνωρίζει κάτι για το θέμα;
Άραγε να έχει σκοπό να διορθώσει την αδικία και την διαδικασία πληρωμής;
Άραγε να υπάρχει η βούληση ώστε να αποδώσει τα οφειλόμενα χρήματα στους δικαιούχους που υπέστησαν αυτές τις αδικίες;
Θα μπορούσε να υπάρξει και μία ακόμη ερώτηση με τρία σκέλη: για ποιον λόγο, με ποια λογική και από ποιον αποφασίστηκε αυτό το παράλογο της πληρωμής, όμως δεν το θέτω διότι απάντηση δεν υπάρχει. Χάνονται τα … ίχνη, κατά το σύνηθες, όταν πρόκειται για ευθύνες!!!
Ευελπιστώντας για την διόρθωση του φαινομένου κι ας μην απαντηθούν τα ερωτήματα.