Η είδηση ότι πάνω από 750 σχολεία κλείνουν σε όλη την Ελλάδα δεν είναι απλώς ένα ακόμη νούμερο στη στατιστική των εκπαιδευτικών δομών. Είναι το πιο ηχηρό καμπανάκι που μας προειδοποιεί για τη βαθιά δημογραφική κρίση που ήδη διαμορφώνει το μέλλον της χώρας. Όταν τα θρανία μένουν άδεια και όταν τα παιδιά λιγοστεύουν, η ίδια η κοινωνία μας στερεύει από μέλλον.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, μέσα σε μόλις επτά χρόνια η πρωτοβάθμια εκπαίδευση έχασε πάνω από 111.000 μαθητές ,μια μείωση 19%. Δεν πρόκειται για συγκυριακή διακύμανση, αλλά για βαθιά τάση, η οποία επιβεβαιώνει αυτό που οι δημογράφοι εδώ και καιρό κρούουν ως συναγερμό: οι Έλληνες σε αναπαραγωγική ηλικία λιγοστεύουν, οι γεννήσεις καταρρέουν και το μέλλον μοιάζει να συρρικνώνεται πριν καν υπάρξει.

Το ανησυχητικό είναι πως η κρίση δεν περιορίζεται πια σε ορεινά χωριά και ακριτικά νησιά. Τα κλειστά σχολεία αφορούν και την Αττική, την καρδιά του ελληνικού πληθυσμού.

Εκεί που άλλοτε οι αίθουσες γέμιζαν παιδικές φωνές, σήμερα περισσεύουν τετραγωνικά μέτρα και λείπουν μαθητές.

Για δεκαετίες η πολιτεία περιορίστηκε σε ευκαιριακά επιδόματα, σε αποσπασματικές παροχές ή σε φορολογικά μέτρα που ποτέ δεν δημιούργησαν ουσιαστική ασφάλεια για τις νέες οικογένειες. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε σήμερα: νέα ζευγάρια που διστάζουν να αποκτήσουν παιδιά, κοινωνίες που γερνούν, χωριά που σβήνουν, πόλεις που γίνονται σιωπηλές.

Αν η Ελλάδα θέλει να έχει αύριο, πρέπει να τολμήσει σήμερα μια εθνική στρατηγική για το δημογραφικό, στην οποία να συμμετέχουν κεντρικό κράτος και αυτοδιοίκηση. Με πολιτικές στήριξης των οικογενειών, με προσβάσιμη στέγαση, με ποιοτικές κοινωνικές υπηρεσίες, με σταθερή εργασία και προοπτική. Όχι με αποσπασματικά μέτρα, αλλά με ένα συνεκτικό σχέδιο που θα πείσει τους νέους ότι μπορούν να χτίσουν το μέλλον τους εδώ.

Γιατί το πραγματικό στοίχημα δεν είναι μόνο να κρατήσουμε τα σχολεία ανοιχτά. Είναι να κρατήσουμε ανοιχτή την προοπτική της ίδιας της χώρας.

Ν.Β​‌‍  πηγή – airetos