Στην καθημερινή κουβέντα, είτε στο καφενείο είτε στο γραφείο, ένα κοινό μοτίβο επαναλαμβάνεται: «Τα βγάζω πέρα όλο και πιο δύσκολα». Κάποιοι ίσως βιαστούν να το αποδώσουν στην παραδοσιακή «ελληνική γκρίνια». Όμως τα στοιχεία δείχνουν ότι η δυσαρέσκεια αυτή πατά σε στέρεο έδαφος.
Η πίεση του πληθωρισμού
Τα τελευταία χρόνια, ο πληθωρισμός έχει μετατραπεί από μια προσωρινή ανωμαλία σε μόνιμο «συνοδοιπόρο» της ελληνικής οικονομίας. Ακόμη και όταν ο επίσημος δείκτης τιμών μετριάζεται, η σωρευτική αύξηση των τιμών στα βασικά αγαθά – τρόφιμα, ενέργεια, ενοίκια – παραμένει. Το αποτέλεσμα είναι η σταδιακή διάβρωση της αγοραστικής δύναμης, με τα νοικοκυριά να πληρώνουν όλο και περισσότερα για τα ίδια προϊόντα και υπηρεσίες.
Η κρυφή παγίδα της φορολογίας
Στην εξίσωση προστίθεται και ένας πιο «σιωπηλός» μηχανισμός: η μη αναπροσαρμογή των φορολογικών κλιμακίων. Οι βαθμίδες εισοδήματος – 10.000, 20.000, 30.000, 40.000 ευρώ – παραμένουν σταθερές, παρότι ο πληθωρισμός έχει αυξήσει σημαντικά το ονομαστικό εισόδημα πολλών εργαζομένων. Αυτό σημαίνει ότι περισσότεροι μετακινούνται σε υψηλότερες φορολογικές κλίμακες ή μεγαλύτερο ποσοστό του μισθού τους φορολογείται με υψηλότερο συντελεστή. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό διεθνώς ως fiscal drag, λειτουργεί σαν αόρατη αύξηση φόρων χωρίς αλλαγή νομοθεσίας.
Η αντίφαση: Πληρώνουμε περισσότερα, παίρνουμε λιγότερα
Η φορολογία μπορεί να θεωρηθεί δίκαιη όταν επιστρέφει στον πολίτη με τη μορφή ποιοτικών δημόσιων αγαθών: επαρκές σύστημα υγείας, αναβαθμισμένη εκπαίδευση, σύγχρονες μεταφορές, αξιόπιστες υποδομές. Στην ελληνική πραγματικότητα, όμως, η εικόνα συχνά διαψεύδει αυτή την προσδοκία. Η υποστελέχωση στο ΕΣΥ, η αύξηση των συμμετοχών στα φάρμακα, η ανάγκη για φροντιστήρια και οι δαπάνες για σπουδές σε άλλη πόλη μετατρέπουν την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες σε προσωπικό οικονομικό βάρος.
Το κοινωνικό πρόβλημα της εποχής
Η σύγκρουση ανάμεσα σε υψηλότερη φορολογική επιβάρυνση και χαμηλή ανταποδοτικότητα δημιουργεί ένα βαθύ ρήγμα εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και κράτους. Η αίσθηση αδικίας εντείνεται, η κοινωνική συνοχή φθείρεται και η «γκρίνια» μετατρέπεται σε τεκμηριωμένη διαμαρτυρία.
Η αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου απαιτεί πολιτική βούληση, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και μια νέα κοινωνική συμφωνία.
Συνεδριάζει σήμερα Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026 και ώρα 18:30 το Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπακτίας, στο Δημοτικό Κτίριο του Ξενοδοχείου Ξενία, επί της οδού Αρβανίτη, με μοναδικό θέμα ημερήσιας διάταξης το ζήτημα της ΔΕΥΑΝ:
« Συζήτηση και λήψη απόφασης σχετικά με την οικειοθελή μεταφορά των υπηρεσιώνύδατος που παρέχονται προς τους καταναλωτές του Δήμου Ναυπακτίας από τηΔημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης-Αποχέτευσης Ναυπακτίας στην Ε.ΥΔ.Α.Π. Α.Ε.σύμφωνα με το άρθρο 7 του Ν.5325/2026».
Με μια καλοσχεδιασμένη διαδικασία η κεντρική εξουσία προσπαθεί να περάσει την ιδιωτικοποίηση του νερού «αναίμακτα».
Η οικονομική ασφυξία των ΔΕΥΑ δεν προέκυψε τυχαία
Μέσω του χρηματιστηρίου ενέργειας χρεοκόπησε τις δημοτικές εταιρείες ύδρευσης-αποχέτευσης αφού :
απαγορεύει στους δήμους και τις ΔΕΥΑ να αξιοποιήσουν ήπιες μορφές ενέργειας για να περιορίσουν το ενεργειακό κόστος
οι πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας τιμολογούν της ΔΕΥΑ, όπως τα νοικοκυριά παρόλο που παρέχουν πόσιμο νερό και θα έπρεπε να έχουν ειδικό τιμολόγιο. Η επιβάρυνση των ΔΕΥΑ μέσω της ηλεκτρικής ενέργειας τριπλασίασε το κόστος λειτουργίας τους.
Τα οικονομικά κίνητρα και η παγίδα της «οικειοθελούς» ένταξης
Η κεντρική εξουσία έχοντας βάλει τη θηλιά στο λαιμό των ΔΕΥΑ έρχεται με το νόμο 5325/2026 να δώσει διέξοδο στο πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε. Έτσι μας προτείνει να ενταχθούμε άρον-άρον στην ΕΥΔΑΠ «οικιοθελώς» και με οικονομικά κίνητρα μέχρι 31 Οκτωβρίου 2026. Αν συμφωνήσουμε με την πρότασή της τότε και μόνον τότε το Δημόσιο θα πληρώσει το 75% των οφειλών της ΔΕΥΑΝ στη ΔΕΗ. Τα υπόλοιπα χρέη της εταιρείας θα τα επωμισθεί ο δήμος Ναυπακτίας. Μια άλλη επίσης καινοτόμα παροχή της κεντρικής εξουσίας προς την ΕΥΔΑΠ είναι η παραχώρηση των υποδομών της ΔΕΥΑΝ χωρίς καμία αποτίμηση. Η αποτίμηση θα γίνει αργότερα και όταν το αποφασίσει η ΕΥΔΑΠ.
Με το σχέδιο αυτό ορισμένοι «εύκαμπτοι» δήμαρχοι επιχειρηματολογούν υπέρ της διάλυσης των ΔΕΥΑ και την ανάδειξη της ΕΥΔΑΠ σε μονοπωλιακή Ανώνυμη Εταιρεία διαχείρισης ενός φυσικού πόρου, ενός ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΑΓΑΘΟΥ, όπως είναι το νερό και μετατροπής του σε εμπόρευμα που θα το εκμεταλλεύεται (η ΕΥΔΑΠ) για να μεγιστοποιεί τα κέρδη της. Σχετική εμπειρία υπάρχει και με το Χρηματιστήριο Ενέργειας μέσω του οποίου 5 πάροχοι ενέργειας απομυζούν κάθε οικονομία από το σύνολο των νοικοκυριών της χώρας.
Αμείλικτα ερωτήματα
Αλήθεια αφού το δημόσιο έχει τα χρήματα για να καταβάλει το 75% των χρεών της ΔΕΥΑΝ προς τη ΔΕΗ γιατί δεν το κάνει χωρίς να απαιτεί της αφομοίωση της εταιρείας από την ΕΥΔΑΠ;
Γιατί η Κυβέρνηση δεν φορολογεί τα υπερκέρδη των παρόχων ενέργειας για να καλύψει το κόστος των ΔΕΥΑ που υπερκοστολογούνται;
Όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς κανένα εμπόδιο. Το σχέδιο όμως είναι άλλο. Αφού οικιοθελώς ή με νόμο οι ΔΕΥΑ περάσουν στις ανώνυμες εταιρείες τότε με μια απλή νομοθετική ρύθμιση το Δημόσιο μπορεί να παραχωρήσει την πλειοψηφία των μετοχών των εταιρειών αυτών σε ιδιώτες. Τότε τα τιμολόγια του νερού θα ανταγωνίζονται τα τιμολόγια του ρεύματος.
Επτά χρόνια δημοτικής θητείας Γκίζα
Ο δήμαρχος κ. Γκίζας στα 7 χρόνια της θητείας του ελάχιστα ασχολήθηκε με τη ΔΕΥΑΝ. Από την αρχή της δημαρχίας του ανάθεσε τη διοίκηση της ΔΕΥΑΝ στους ίδιους συμβούλους που είχαν επιδείξει έργο με τις απ’ ευθείας αναθέσεις, με την ασυδοσία των προμηθειών, με την ανεξέλεγκτη διαχείριση του προσωπικού, των υλικών κλπ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση ζημιών στην εταιρεία γεγονός που αναδείχθηκε με ανακοίνωση των πρώην προέδρων της ΔΕΥΑΝ Δ. Καρκατσούλη και Ν. Καραλή https://adkn.blogspot.com/2026/05/blog-post.htmlΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΡΚΑΤΣΟΥΛΗ και ΚΑΡΑΛΗ για τη ΔΕΥΑΝ
Ο δήμαρχος αντί να αλλάξει στρατηγική σε όλα τα επίπεδα υιοθέτησε και ευλόγησε τις πρακτικές συγκεκριμένων συνεργατών του και τώρα στέλνει το λογαριασμό στους δημότες. Αγνόησε πλήρως τις προειδοποιήσεις και τις εισηγήσεις που έγκαιρα εντόπισαν τα προβλήματα της ΔΕΥΑΝ και σήμερα θεωρεί ως ευκαιρία την αφομοίωση της εταιρείας από την ΕΥΔΑΠ. Είναι προφανές ότι θέλει να απαλλαγεί από το πρόβλημα και στην προσπάθειά του αυτή αναζητά συνενόχους. Δεν διστάζει να χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να πεισθούν οι σύμβουλοι ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση του νερού.
Τη στιγμή που άλλοι δήμοι, παρόλο που ο νόμος τους υποχρεώνει να ενταχθούν στην ΕΥΔΑΠ, αντιστέκονται πολιτικά και νομικά, όπως ο δήμος Δωρίδος, ο δήμαρχος Ναυπακτίας προτείνει να πάμε οικειοθελώς στην ΕΥΔΑΠ αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Άλλωστε μπορεί να σκέπτεται ότι όταν θα έλθουν τα νέα τιμολόγια του νερού δεν θα είναι αυτός δήμαρχος.
Έτσι μπορεί να εξηγηθεί η αδράνεια και η απουσία κάθε αμφισβήτησης στα τεκταινόμενα.
Η ΔΕΥΑΝ χρειάζεται λύσεις, όχι τελεσίγραφα.
Χρειάζεται έναν δήμαρχο που να πρωτοστατεί στις διεκδικήσεις.Έναν δήμαρχο που να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, όχι να τις μεταθέτει στους δημοτικούς συμβούλους, θέτοντας εκβιαστικά διλήμματα.Έναν δήμαρχο που να αγωνίζεται για τη διάσωση και την εξυγίανση της δημοτικής επιχείρησης κι όχι να αντιμετωπίζει την παράδοσή της ως ευκαιρία απαλλαγής από τις δικές του ευθύνες.Γιατί ο ρόλος του δημάρχου είναι να διεκδικεί λύσεις για τον τόπο του, όχι να αναζητά τρόπους να απαλλαγεί από τα προβλήματά του.