Connect with us

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Ημερίδα στην Ναύπακτο για τον Μητρικό θηλασμό την Κυριακή

Published

on

Το «Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού», Δ/νση Κοινωνικής και Αναπτυξιακής Παιδιατρικής, η  ΑΛΚΥΟΝΗ: Εθνική Πρωτοβουλία για την Προαγωγή του Μητρικού θηλασμού, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Επιστημόνων Μαιών – Μαιευτών Πάτρας και με την υποστήριξη του Δήμου Ναυπακτίας, διοργανώνουν την  Κυριακή 11 Νοεμβρίου  2018 στις 10:00 π.μ στην Παπαχαραλάμπειο  Αίθουσα εκδηλώσεων στην Ναύπακτο, Ημερίδα με θέμα: «Μητρικός θηλασμός: Θεωρία και πράξη».

Η συμμετοχή στην Ημερίδα είναι δωρεάν και θα χορηγηθούν Μόρια Συνεχιζόμενης Ιατρικής Εκπαίδευσης (CME-CPD credits) από τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο.

 

O Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η UNICEF συνιστούν τον αποκλειστικό μητρικό θηλασμό για τους 6 πρώτους μήνες ζωής του βρέφους. Παράλληλα με την εισαγωγή στερεών τροφών, συστήνεται η συνέχιση του θηλασμού κατά το πρώτο έτος ζωής και κατά το δεύτερο έτος για όσο διάστημα επιθυμεί η μητέρα και το μωρό. Το μητρικό γάλα συνεχίζει να έχει όλα τα πλεονεκτήματα για την ανάπτυξη του βρέφους και μετά την ηλικία των 6 μηνών.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Σεμινάριο συνηγορίας για τα δικαιώματα των ασθενών στις κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου Ναυπακτίας

Published

on

By

 Την Πέμπτη 18 Ιουλίου 2024 πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Κοινότητας Δ.Ναυπακτίας σεμινάριο συνηγορίας – focus group για τα δικαιώματα των ασθενών με τη συμμετοχή της Αντιδημάρχου Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Μαρίνας Ρισβά Πατακοπούλου, στελεχών των κοινωνικών υπηρεσιών του Δήμου (Κέντρο Κοινότητας, Βοήθεια στο Σπίτι, ΚΑΠΗ κ.ά.), καθώς και της ιδρύτριας της Co2gether δρ. Μαρίας Ζαφειροπούλου και του δικηγόρου κ .Γιώργου Κουνινιώτη.

Το σεμινάριο έλαβε χώρα στο πλαίσιο της συνεργασίας που έχει αναπτύξει ο Δήμος Ναυπακτίας με την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Co2gether, και ως στόχο είχε την ανάδειξη των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι ευπαθείς ομάδες ασθενών, όπως ηλικιωμένοι, άποροι, ανασφάλιστοι, χρόνιοι πάσχοντες, καθώς και την ενημέρωση των επαγγελματιών υγείας και κοινωνικής μέριμνας για την αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των ομάδων αυτών.

Μ. Ρισβά Πατακοπούλου: «Στόχος μας η διαρκής βελτίωση των υπηρεσιών προς τους δημότες»

Όπως σημείωσε η Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Μαρίνα Ρισβά Πατακοπούλου «μέσα από το συγκεκριμένο σεμινάριο αναδείχθηκαν θέματα και δόθηκαν απαντήσεις σε ζητήματα που συναντούν καθημερινά οι κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου μας,  όπως η δικαστική συμπαράσταση, το πιλοτικό πρόγραμμα του προσωπικού βοηθού, οι διαδικασίες έκδοσης των κοινωνικών επιδομάτων και πολλά ακόμη.   

Αξίζει να σημειωθεί ότι, βούληση και επιθυμία μας είναι η συστηματική εκπαίδευση και ενημέρωση των στελεχών του Δήμου μας πάνω σε ευαίσθητα θέματα, πάντα με γνώμονα τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών και την όσο το δυνατόν καλύτερη εξυπηρέτηση των συμπολιτών μας που έχουν ανάγκη».

Σημειώνεται ότι, το σεμινάριο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του έργου «Δικαιώματα στην Πράξη: προστασία και προώθηση των δικαιωμάτων ασθενών στην Ελλάδα» του προγράμματος BUILD, με φορέα υλοποίησης την Ένωση Ασθενών Ελλάδας και εταίρο την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Cohesion Network 2gether. Το BUILD συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω του προγράμματος Citizens, Equality, Rights and Values (CERV), το Ίδρυμα Μποδοσάκη και το Κέντρο Στήριξης ΜΚΟ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Περιμένοντας να τελειώσουν «οι διακοπές της Αϊσέ»

Published

on

By

Γράφει η Αλεξάνδρα Φωτάκη

«Η Αϊσέ πάει διακοπές». Με αυτή την κωδική ονομασία ξεκίνησε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974, μετά το προδοτικό πραξικόπημα της χούντας των συνταγματαρχών. 50 χρόνια μετά αυτές οι διακοπές μοιάζουν να έχουν κρατήσει πάρα πολύ. Έχουν γίνει καθεστώς και κινδυνεύουν να εξελιχθούν σε «κανονικότητα».

 

50 χρόνια φέτος. Και συμπίπτουν και οι μέρες. Έχει σημασία; Μάλλον όχι.

Για όσους θυμούνται δεν έχει σημασία καν η στρογγυλή επέτειος. Μόνο ότι τα 50 χρόνια είναι πολλά. Πάρα πολλά. Περισσότερα από όσα μπορούμε να αντέξουμε.

Όσοι τα ζήσανε και όσοι μεγαλώσαμε με τις διηγήσεις.

Κι αυτές οι διηγήσεις όμως σιγά σιγά ξεθυμαίνουν. Κινδυνεύουν να γίνουν ιστορίες, άλλων, πολύ μακρινές για να πονάνε ακόμα, αυτούς που τις ακούνε σήμερα.

Ποιος μπορεί να πονάει άλλωστε για κάτι που δεν γνώρισε ποτέ;

Πώς μπορεί να λες «σπίτι σου» ένα σπίτι που δεν έζησες ποτέ;

Πώς μπορείς να νιώσεις ότι είναι ο τόπος σου, ένα μέρος που δεν έπαιξες ποτέ, δεν χτύπησες, δεν μάτωσες, δεν γέλασες.

Η Αγάθη πάει συχνά στη Μόρφου. Για να βλέπει το σπίτι της. Το σπίτι που έδειχνε σε φωτογραφίες στους τουρκοκύπριους στο Λήδρα Πάλας πριν ανοίξουν τα οδοφράγματα, αναζητώντας κάποιον να της πει αν ξέρει ποιος μένει μέσα.

Το σπίτι που μπήκε νύφη το 1969 και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το 1974. Το σπίτι που αποκαλεί σπίτι της και συγκινείται αλλά έζησε μόνο πέντε χρόνια.

Έχει σχέση με τους τουρκοκύπριους πρόσφυγες που τους «παραχωρήθηκε» μετά το 1974. Με τους ανθρώπους που μπήκαν σε ένα φιλόξενο χώρο, βρήκαν να φάνε, να πιουν , να κοιμηθούν, αλλά, σαν φιλοξενούμενοι, όχι σαν ιδιοκτήτες. Γιατί δεν ήταν το σπίτι τους.

Τα παιδιά τους έμαθαν να λένε το σπίτι της Αγάθης «σπίτι τους», γιατί το δικό τους δεν το γνώρισαν ποτέ. Αλλά και να ανοίγουν την πόρτα στην Αγάθη και να της λένε αυτό είναι «και δικό σου σπίτι».

Έμαθαν και αυτοί να πηγαίνουν στο δικό τους σπίτι στην Πάφο και στη Λεμεσό. Στο σπίτι των γονιών τους. Ξέρουν πώς είναι να χτυπάς την πόρτα και να περιμένεις να σε υποδεχτούν στο «σπίτι σου» σαν επισκέπτη.

Έχω πάει πολλές φορές με την Αγάθη στη Μόρφου. Αυτή τη φορά όμως ήταν για μένα η πιο δύσκολη από όλες. Το σπίτι ανακαινίζεται. Για να μπορέσει να συνεχίσει να κατοικείται.

Όλα τα πράγματα έχουν μαζευτεί και φυλαχθεί, στη διάθεση της Αγάθης να πάρει ότι θέλει.

Και όμως μπαίνοντας στη ντουλάπα είχε μείνει ξεχασμένο ένα παιχνίδι της κόρης της και λαμπάδα της βάφτισης του γιου της. Με το παιχνίδι έπαιζε όταν ήταν μικρή και η εγγονή του ζευγαριού που πήρε το σπίτι.

Η Αγάθη βγήκε από το σπίτι κρατώντας τη λαμπάδα και το παιχνίδι στο χέρι…

Να γυρίσει στη Λεμεσό. Στα Πολεμίδια. Από κει που έφυγε η γυναίκα του Αχμέτ που σήμερα ζει στο σπίτι της, για να γίνει πρόσφυγας.

Και κάπως έτσι μετά από 50 χρόνια όλα είναι τόσο μακρινά, αλλά και τόσο κοντινά. Κι εκεί που λες πως οι πληγές άφησαν σημάδια, αλλά έκλεισαν, ξαφνικά πονάνε τόσο που δεν παίρνεις ανάσα.

Και κάπως έτσι οι «διακοπές της Αϊσέ» γίνονται αβάσταχτες.

Η Πωλίνα είναι 35 χρονών. Δεν γεννήθηκε στη Μόρφου. Δεν πάει στη Μόρφου. Δεν αντέχει να πάει στη Μόρφου. Δεν μπορεί να βλέπει το «σπίτι της». Το σπίτι που δεν έζησε ποτέ, αλλά θα έπρεπε να έχει παίξει στην αυλή του. Θα έπρεπε να έχει πέσει στις σκάλες του.

Οι πρόσφυγες στην Κύπρο μεγάλωσαν τα παιδιά τους με ένα περίεργο τρόπο. Τους μάθαιναν να αγαπάνε τη ζωή που θα ζούσανε αν δεν γινόταν το πραξικόπημα και η εισβολή.

Το σπίτι που θα είχαν αν δεν είχε γίνει το πραξικόπημα και η εισβολή.

Να σκέφτονται την επιστροφή σε μέρη που δεν γεννήθηκαν και δεν έζησαν, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο φαντάζουν πάντα καλύτερο από αυτό που είχαν στην νέα πραγματικότητα.

Με το μυαλό να παίζει περίεργα παιχνίδια και να σε κάνει να δένεσαι με τόπους και πράγματα που στην πραγματικότητα δεν γνώρισες και δεν βίωσες ποτέ.

Να υιοθετείς τα βιώματα και τους αναστεναγμούς των άλλων. Αυτών που σου τα διηγήθηκαν. Της γιαγιάς και του παππού, της μάνας και του πατέρα σου. Και τελικά να γίνονται δικά σου.

Να ψάχνεις τις φωτογραφίες, ασπρόμαυρες, μικρές, κοκκινωπές, στα πρώτα χρόνια του έγχρωμου φιλμ.

Να παλεύεις να βάλεις τον εαυτό σου στην εικόνα. Σαν να ήσουν εκεί.

Και η ζωή έχει πάντα μία αίσθηση προσωρινού. Μία προσμονή επιστροφής. Σε κάτι που δεν γνωρίζεις, αλλά είναι σίγουρα καλύτερο. Πρέπει να είναι καλύτερο.

Και κάπως έτσι η ζωή περνάει με μία αίσθηση προσωρινότητας.

Μέχρι να γυρίσεις σπίτι «σου»…

 

Ζητούμενο, που δεν έχουμε καταφέρει όλοι ακόμα. Να λέμε τις αλήθειες, ακόμα και αυτές που μας πονάνε. Για να μπορούμε να κοιτάμε τον καθρέφτη.

Για να διαπαιδαγωγήσουμε τους νεότερους.

Για να μην τα ζήσουμε ξανά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

50 χρόνια μετά…

Published

on

By

Είναι το απόγευμα της 19ης Ιουλίου του 1974, η ζέστη είναι αποπνικτική και οι παραλίες της Κύπρου, είναι γεμάτες από κόσμο που αναζητούν λίγη δροσιά.

Οι δείκτες των ρολογιών δείχνουν 18.23 και κείνη την ώρα το επίγειο ραντάρ της Ναυτικής Διοίκησης Κύπρου, που βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο της Κύπρου και συγκεκριμένα στο ακρωτήρι Άγιος    Ανδρέας, εντόπισε την Τουρκική νηοπομπή, 4 αποβατικά σκάφη, στα ανοικτά της Κυρήνειας. Ειδοποιούνται αμέσως με κατεπείγοντα σήματα η Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.

Κάθε μισή ώρα, από τις 7μ.μ. (19.00) μέχρι και στις 04.50 το πρωί της 20ης Ιουλίου, η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου, αναφέρει λεπτομερώς τις κινήσεις των Τουρκικών αποβατικών σκαφών.

Η Ελληνική στρατιωτική ηγεσία, που ουσιαστικά είναι και πολιτική ηγεσία, εκτιμά πως πρόκειται για άσκηση του τουρκικού στόλου ή έτσι τους «πληροφόρησαν» από την Αμερικανική Πρεσβεία και δεν λαμβάνει κανένα απολύτως μέτρο. Ούτε καν αυτό της αυξημένης επιτήρησης!!!

Στις 5 παρά 10 το πρωί της 20ης Ιουλίου, τα τουρκικά αποβατικά απέχουν μόνο 8 χιλιόμετρα από τις ακτές της Κυρήνειας και ουδείς, Έλληνας ή Ελληνοκύπριος πολιτικός ή στρατιωτικός, ανησυχεί!!!

Δέκα λεπτά αργότερα, γύρω στις 5, με το πρώτο φως της μέρας , άρχισαν σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί από την Τουρκική Αεροπορία.

Πάνω από 70 τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη προσέβαλαν και κατέστρεψαν, τον Ναυτικό Σταθμό της Κυρήνειας, τα στρατόπεδα πεζικού και πυροβολικού, το οδικό δίκτυο ανατολικά της Κυρήνειας, τον σταθμό Εγκαίρου Προειδοποίησης της Αεροπορίας και το Ραντάρ του Ναυτικού, στον Άγιο Αντρέα.

Λίγο πριν από τις 6 το πρωί, τα Τουρκικά αεροσκάφη χτύπησαν εγκαταστάσεις του Γενικού Επιτελείου της Κυπριακής Εθνοφρουράς, διάφορα στρατόπεδα στη Λευκωσία και το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου).

Ο «Αττίλας» βρισκόταν στην Κύπρο για να γράψει το τέλος του προοιμίου μιας τραγωδίας που συνεχίζεται   μέχρι σήμερα, 50  ολόκληρα χρόνια, με  εδάφη χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης να βρίσκονται υπό κατοχή…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue Reading

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ