ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Μισή μπανάνα, ένα κομμάτι τοστ και μια καραμέλα (γράφει η Χριστίνα Καρρά)
Το αγοράκι με τα κάπως αχτένιστα μαλλιά είχε εδώ και κάμποσα λεπτά σκύψει το
κεφάλι.
Οι φωνές που ακούγονταν από το προαύλιο το κούραζαν πλέον πολύ, αν και βαθιά μέσα του ζήλευε όλο αυτό το τσούρμο των παιδιών που χοροπηδούσε πέρα δώθε.
Με κλειστά μάτια προσπάθησε να απομονώσει τον ήχο από την εικόνα, καθώς την δεύτερη δεν την άντεχε πια!
“Γιαννάκη, τι κάνεις εδώ μόνος στην τάξη με κλειστά μάτια; Μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί αυτό το πράγμα συμβαίνει εδώ κι έναν μήνα περίπου;”
“Κυρία… βαριέμαι κάπως… είμαι και λίγο κρυωμένος…”.
Ο 8χρονος μαθητής προσπαθούσε μάταια να “πετύχει” τη σωστή δικαιολογία.
Πώς μπορούσε να πει την αλήθεια, εκείνο που έκρυβε μες την ψυχούλα του;
Η δασκάλα κατάλαβε βέβαια πως ο μικρός δεν έλεγε αλήθεια, ωστόσο δεν του επέτρεψε την περαιτέρω παραμονή στην αίθουσα εν ώρα διαλείμματος.
Τα παιδιά από την τάξη του απόρησαν που τον είδαν ύστερα από τόσον καιρό στο προαύλιο.
Βέβαια δεν φαινόταν και πολύ χαρούμενος μα δεν έδωσαν και τόση σημασία αφού ήθελαν να συνεχίσουν το ανέμελο παιχνίδι τους.
Ένα κορίτσι, όμως, αυτό που δεν μιλούσε και πολύ με τον συμμαθητή του τον Γιάννη, είχε άλλη άποψη.
“Γιάννη, να σε ρωτήσω κάτι;”. Ο μικρός ήξερε πως δεν μπορούσε να το αποφύγει και κούνησε το κεφάλι του καταφατικά.
“Θέλεις ένα κομμάτι από την τυρόπιτά μου; Έτσι κι αλλιώς είναι πολύ μεγάλη, πού να χωρέσει στο μικρό μου στομαχάκι;”.
Ο Γιάννης πήρε διστακτικά το μικρό κομμάτι τυρόπιτας στα χέρια του. Τι “δώρο” ήταν αυτό! Το βλέμμα του μα κυρίως ο τρόπος που έτρωγε τα μαρτυρούσαν όλα – αυτό το παιδί πεινούσε στην κυριολεξία!
Κανείς δεν γνώριζε τι συνέβαινε τον τελευταίο καιρό στο σπίτι του, κανείς δεν γνώριζε το δράμα που βίωνε.
Η μητέρα του ήταν εδώ και δύο μήνες σε κώμα και ο άνεργος πατέρας του προσπαθούσε με πολύ μεγάλη δυσκολία να τα βγάλει πέρα με εκείνον και τα άλλα τέσσερα ανήλικα παιδιά. Φαγητό σπάνια έμπαινε
πλέον στο σπίτι κι αυτό σε πολύ μικρές ποσότητες.
Ο Γιάννης ντρεπόταν να ζητήσει οτιδήποτε από τους συμμαθητές του κι έτσι κατέπνιγε δάκρυα και πείνα κι απομονωνόταν σε κάθε διάλειμμα μέσα στην τάξη.
Την επόμενη μέρα μια μεγάλη έκπληξη περίμενε τον Γιάννη την ώρα που κάθισε στην θέση του. Στη γωνία του θρανίου υπήρχε ένα μικρό τάπερ μέσα στο οποίο είδε μια μπανάνα κομμένη άτσαλα στη μέση, ένα κομμάτι τοστ και μια καραμέλα.
Κάτω από όλα αυτά υπήρχε ένα σημείωμα: ”Αυτό το τάπερ είναι πλέον δικό σου και κάθε μέρα θα το γεμίζουμε, φτάνει να μας πεις το μυστικό που σε κάνει τόσο καλό στο μπάσκετ, χαχα.
Σε αγαπάμε, οι συμμαθητές σου!”.
Κυριακή, 8 του Μάρτη 2026, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.
Συμπληρώθηκαν σαράντα εννέα χρόνια από το 1977 που ο ΟΗΕ προβαίνει σ’ αυτή την καθιέρωση.
Στις Γυναίκες κάποιας ηλικίας οι μνήμες ξυπνάνε, επανέρχονται καλπάζοντας πάνω σε φτερωτά άτια.
Τότε που τα αρσενικά μέλι της οικογένειας σταύρωναν το ψηφοδέλτιο και το παρέδιδαν στα θηλυκά.
Με οδηγίες μάλιστα. Να φέρουν τα ψηφοδέλτια στο σπίτι. Αυτά που τους έδιναν στο εκλογικό κέντρο.
Να διαπιστώσουν μήπως έγινε καμία παρασπονδία.
Εξυπνότατες όμως οι Γυναίκες, μηχανεύονταν τρόπους να ικανοποιήσουν τα θέλω τους.
Τα χρόνια πέρασαν, διάβηκαν, λησμονήθηκαν.
Οι Γυναίκες πάλεψαν, κέρδισαν ή έχασαν, συνεχίζουν δυναμικά, απτόητες.
Άλλωστε στο σύνολό τους, αυτή την έννοια έχει η Ημέρα της Γυναίκας.
Μία υπενθύμιση του αγώνα, που ξεκίνησε πριν από περισσότερα των εκατό χρόνων, συνεχίζεται ακάθεκτος.
Χαίρονται γιατί η Ημέρα της Γυναίκας, αναδεικνύει τις σημαντικές επιτυχίες τους τα τελευταία χρόνια.
Παράλληλα σηματοδοτεί το μακρύ και κακοτράχαλο δρόμο που έχουν να διανύσουν.
Να επιτύχουν την ισότητα των δύο φύλων.
Οι αξιοσημείωτες επιτυχίες τους στην εξίσωση τους με τους άντρες, καλλιέργησαν παρενέργειες.
Η έννοια Εορτασμού της 8ης Μαρτίου ξεστράτισε.
Έλαβε χροιά του τύπου εορτής του Αγίου Βαλεντίνου.
Ένα ακριβό κόσμημα, ένα πανέμορφο λουλούδι, μία έξυπνη έξοδος σε ένα προσφιλές κέντρο εστίασης είναι αρκετό.
Όχι βέβαια. Μ’ αυτά δεν επιτυγχάνεται ο κοινός στόχος τους.
Γι’ αυτό οι Γυναίκες έπρεπε να αντιδράσουν. Να διαγράψουν αυτό τον τρόπο υπενθύμισης.
Αυτό το στιλ επιβεβαιώνει όσα πολεμά.
Δείχνει μία αμφιταλάντευση στη συμπεριφορά της Γυναίκας στη πάλη να κρατήσει όσα πέτυχε και να διώξει όσα την οδηγούν πίσω.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια και στην Ελλάδα φάνταζε αδύνατο.
Γυναίκα να εκλεγεί στο ύπατο αξίωμα της πολιτείας.
Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή το αντίστοιχο τρίτο στην τάξη, Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Όμως το πέτυχαν χωρίς να τους χαρισθούν.
Αλλά και παγκόσμια Γυναίκες πρωταγωνιστούν, στις επιστήμες, στον αθλητισμό, στην πολιτική ζωή.
Το 30% των διευθυντικών θέσεων καταλαμβάνονται από το ωραίο φύλλο.
Βέβαια ως το 50-50 υπάρχει ακόμα δρόμος.
Όμως το μέλλον είναι μπροστά τους.
Να δικαιώσει την ισότιμη Γυναικεία παρουσία σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής.
Σίγουρα η κοινωνία παγκόσμια διέρχεται κρίσιμες καταστάσεις.
Το θέμα Γυναίκες δεν αντιστοιχεί στο φεμινισμό ή το λαϊκισμό.
Είναι θέμα Πολιτισμού και Δημοκρατίας.
Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 8 Μαρτίου, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, η ημερίδα με τίτλο «Εκπαίδευση και Εργασία: Η γυναίκα στο επίκεντρο», που διοργάνωσαν ο Δήμος Ναυπακτίας και η Επιτροπή Ισότητας Δήμου Ναυπακτίας στο κτήριο «Ναυπακτία».
Η εκδήλωση αποτέλεσε έναν ουσιαστικό χώρο ενημέρωσης και διαλόγου γύρω από τις σύγχρονες απαιτήσεις της αγοράς εργασίας, τις δυνατότητες εκπαίδευσης και κατάρτισης, αλλά και τις προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης των γυναικών. Μέσα από τις εισηγήσεις των ομιλητών και τη συζήτηση που ακολούθησε, αναδείχθηκαν οι προκλήσεις που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στον επαγγελματικό στίβο, καθώς και οι ευκαιρίες που δημιουργούνται μέσω της εκπαίδευσης, της κατάρτισης και της σωστής ενημέρωσης.
Ανοίγοντας τις εργασίες της Ημερίδας, η Πρόεδρος της Επιτροπής Ισότητας Δήμου Ναυπακτίας, κ. Αγγελική Σμπούκη, αναφέρθηκε στον συμβολισμό της ημέρας και στη σημασία της συλλογικής προσπάθειας για την προώθηση της ισότητας. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε: «Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι μία τυπική επέτειος, αλλά μία ημέρα μνήμης και ευθύνης. Η ισότητα δεν είναι ένα κεκτημένο που διατηρείται αυτόματα, αλλά μία διαρκής διεκδίκηση και μια καθημερινή στάση ζωής. Στη σύγχρονη κοινωνία οι γυναίκες καλούνται να ανταποκριθούν σε πολλαπλούς ρόλους, ενώ εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν στερεότυπα και ανισότητες. Γι’ αυτό η εκπαίδευση και η εργασία αποτελούν βασικούς πυλώνες ενδυνάμωσης, προσφέροντας αυτονομία, αξιοπρέπεια και δυνατότητες εξέλιξης. Η σημερινή ημερίδα φιλοδοξεί να αποτελέσει έναν χώρο ουσιαστικού διαλόγου και ενημέρωσης, ώστε κάθε γυναίκα να αισθάνεται ότι έχει θέση, φωνή και προοπτική».
Τις εργασίες της Ημερίδας χαιρέτισε εκπροσωπώντας τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ.Ιερόθεο ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος π.Θωμάς Βαμβίνης. Εισηγητές ήταν η Εντεταλμένη Περιφερειακή Σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας και Πρόεδρος της Περιφερειακής Επιτροπής Ισότητας Φύλων κ.Αμαλία Βούλγαρη, η Διδάκτωρ Εκπαίδευσης Ενηλίκων και Διευθύντρια του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Ναυπάκτου κ.Ισμήνη Καβαλλάρη, ο Διευθυντής του Εσπερινού ΕΠΑΛ Ναυπάκτου κ.Βαγγέλης Μακρυγιώργος, οι εκπρόσωποι της ΔΥΠΑ Ναυπάκτου κ.Ελένη Μαρτσούκα και κ.Χρήστος Κουτσογιάννης, καθώς και η Κοινωνική Λειτουργός και Συντονίστρια του Κέντρου Κοινότητας με Παράρτημα Ρομά Δήμου Ναυπακτίας κ.Δήμητρα Χαμηλού.
Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο δράσεων της Επιτροπής Ισότητας του Δήμου Ναυπακτίας για την προώθηση της ισότητας των φύλων, την ενδυνάμωση των γυναικών και τη δημιουργία ίσων ευκαιριών στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή, συμβάλλοντας παράλληλα στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής σε τοπικό επίπεδο.
- Αυτός που δεν έχει στον ήλιο μοίρα μήπως την έχει στη σελήνη και δεν το ξέρουμε;
- Που ακριβώς ζει το παρδαλό κατσίκι κι εκτός από το ότι μπορεί να γελάσει κλαίει κιόλας;
- Το αβγό που πιάνουμε να το κουρέψουμε έχει συγκεκριμένες προτιμήσεις κουρέματος;
- Γιατί δεν ρωτάμε την ίδια την κατσίκα αν μασάει ταραμά κι αναρωτιόμαστε όλη την ώρα ;
- Αυτός που κλαίει με μαύρο δάκρυ μπορεί να κλάψει και σε άλλες αποχρώσεις;
- Αυτός που μας δουλεύει πληρώνεται και για υπερωρίες ;
- Αυτός ο κάποιος λόγος για τον οποίο γίνονται όλα μπορεί επιτέλους να μας φανερωθεί ποιος επιτέλους είναι;
- Δεν είναι λίγο δικτατορικό να ζητάμε από τον Μάη και να ζήσει και να φάει τριφύλλι; Δεν ξέρει μόνος του τι θέλει να κάνει ;
- Η κουτσή Μαρία πως μπορεί να βρίσκεται παντού με τέτοιο πρόβλημα στο πόδι ;
- Οι ρέγγες γιατί κλαίνε; Πενθούν;
- Ο χορός στο ταψί που διδάσκεται
Αλλαγές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση
Ναύπακτος: Ημερίδα «Εκπαίδευση και Εργασία: Η γυναίκα στο επίκεντρο»
Απορίες
ΟΙΚΟθέατρο: Με επιτυχία οι θεατρικές παραστάσεις από τα 48ο ΔΣ Πάτρας & το 7ο Δ.Σ. Ναυπάκτου
Τα smartphones ακριβαίνουν, οι πωλήσεις πέφτουν! Πτώση – ρεκόρ 13% το 2026
Η γελοιογραφία της εβδομάδας
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ6 έτη agoΔωρεάν ένσημα σε ανέργους μέχρι τη σύνταξη
-
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ-ΣΥΝΔΡΟΜΗ8 έτη ago -
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ8 έτη agoΗ σωστή σειρά εφαρμογής των προϊόντων ομορφιάς
-
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ7 έτη agoΤα νέα δεδομένα για τα Πολεοδομικά της Ναυπάκτου
-
ΚΟΙΝΩΝΙΑ6 έτη agoΟι 5 πιο ενεργοβόρες συσκευές στο σπίτι
-
ΡΕΠΟΡΤΑΖ5 έτη agoΒοήθεια στο Σπίτι: Βγήκε ο πρώτος Πίνακας με όσους προηγούνται – Προθεσμία για τα δικαιολογητικά
-
ΡΕΠΟΡΤΑΖ7 έτη agoΑπό τα μαθητικά θρανία στα αμφιθέατρα
-
ΕΛΛΑΔΑ8 έτη agoΜάντρα τέλος;